We zijn weer aan de laatste dag van september aangekomen. Tijd om even een terugblik te maken. In september gaan de schoolpoorten terug open, starten diverse activiteiten en vervangt de herfst de zomer. Dat ondervonden we met lage temperaturen en bakken regen.
Hieronder toon ik enkele foto’s die genomen werden in september, maar niet op de blog getoond werden.
Paddenstoelen genoeg te zien overal. Even een foto van de watertoren van Tielt. Op een zonnige dag een wandeling maken met mijn moeder.Deze uilen staan aan de ingang van het tehuis waar mijn moeder verblijft. Foto genomen tijdens fotoshoot. Dat er hier katten binnen en in de buurt vertoeven kon je reeds merken. Hier nog eens Seba.
Dit was het dus voor september. Morgen begint oktober. De maand waarin we overschakelen naar wintertijd en ons voorbereiden voor Halloween en ander leuks. Feesten waar ik niets mee heb, behalve warme chocolademelk dan.
Ons huis begint meer en meer op een restaurant voor de buurtkatten te lijken. Na Seba komt Kesha – hier gekend als het harige poesje van de buurvrouw – van zodra ze de kans ziet binnen om eten te eisen. Eva heeft een bakje met droogvoer voor haar aan de achterdeur gezet. Madam laat het haar smaken. Ondertussen ligt Seba (het zwarte katje met witte pootjes) uitgeteld in de bergplaats te slapen. Een gezellige drukte met andere woorden.
Onlangs hoorde ik het verhaal van een dame die met haar jonge kater in mei naar de dierenarts geweest was. Bij het naar buiten komen uit de praktijk liep er iets mis met de bench en nam de kater het hazenpad. De buurt van de dierenarts werd doorzocht en ook de buurt waar de dame woont werd uitgepluisd. Zonder resultaat echter. Toch bleef de dame hopen haar kater ooit terug te zien.
Onlangs hoorde ze gekrijs aan de voordeur. “Waarschijnlijk de kinderen van de buren aan de overkant” dacht de dame. Toch ging ze even kijken wat er aan de hand was. Toen ze de voordeur opende stoof de kater als de bliksem naar binnen. Fel vermagerd weliswaar maar levend en wel. Ik hoef hier niet te vermelden dat de dame dolgelukkig was. Ze kreeg vrij van haar baas om voor de kat te zorgen.
Zo zie je maar dat de wonderen de wereld niet uit zijn.
Heel lang gelden – ik spreek over de jaren 80 van de vorige eeuw – was ik regelmatig in de uitgangsbuurt van het station te vinden. 30 jaar later was die uitgangsbuurt verdwenen en het uitzicht totaal veranderd. Toch was ik er te vinden als medewerker van het fietspunt. Geen wonder dus dat ik tegenwoordig nog altijd volg wat er zich daar afspeelt. Zo las ik het volgende :
De fietsrekken aan de achterkant van het Roeselaarse station krijgen tijdelijk een andere plaats. Vanaf woensdag vind je ze naast de sportkooi en aan de fonteinen en is het de bedoeling dat alle fietsen op die locaties gestald worden. Zo kan een nieuwe, uitgebreidere fietsenstalling aangelegd worden die plaats biedt aan wel 1000 fietsen, blue-bikes en bakfietsen.
Nieuwsgierig geworden door dit te lezen ben ik even gaan kijken hoe het daar momenteel is.
Dit is dus een deel van de oude fietsenstalling die gaat plaatsmaken voor een nieuwe.Naast de sportkooi en onder de spoorweg is men druk bezig met het klaarzetten van een tijdelijke fietsenstalling.Vlak naast de fontijnen en het beeld van de “spelende kinderen” komt er een voorlopige fietsenstalling.
Zo heb ik weer iets om in de gaten te houden en jullie in de strot te rammen via deze blog.
Heel de morgen waren de hemelsluizen open. Het regende zo hard dat Seba de kater van de buren er alles voor deed om bij ons binnen te geraken. Na een stevige maaltijd nestelde hij zich in onze bergplaats om er uren te liggen slapen.
Terwijl ik op Eva wachtte in de auto terwijl ze op gesprek was in Opstap nam ik de foto van Roelevard. Daar zijn ze nog steeds druk bezig met de bouw van het project.
De dagen worden korter, bakken regen vallen uit de hemelsluizen en de temperatuur gaat naar beneden. Voor deze week voorspellen ze dat die overdag kan zakken tot zo’n 12 graden. Gek dat we enkele weken terug nog zaten te puffen. We moeten er niet meer aan twijfelen dat het herfst is.
Wat wel omhoog gaat zijn de prijzen van gas en electriciteit. Overal waar ik kom is dit het onderwerp van gesprek. Ik houd mijn hart vast als de afrekening in de mailbox valt.
Herfst betekent ook verse appelen. Van mijn schoonmoeder heb ik een emmervol gekregen om er verse appelmoes van te maken. Traditioneel een werk voor mijn vrouw.
Alvast een voorspoedige week gewenst en tot de volgende.
Deze laatste zondag van de maand september sluit ik af met een vleugje Jethro Tull. Veel woorden zal ik er niet vuil aan maken of schrijven. Laat de muziek voor zich spreken.
Volgende zondag weer een aflevering van”Muziek op zondag”. Geniet van deze gezegende dag.
Jeroom Sebastiaan Snelders, (Borgerhout, 22 april 1977) is een Belgisch cartoonist. Zijn werk kenmerkt zich door absurde humor en surrealistische situaties.
Rest mij jullie een fijne zaterdag en eveneens fijn weekend te wensen.
Op 21 september start de herfst. Herfstweer hebben we al enkele dagen achter de rug dus so what ? De herfst begint in ieder geval zonnig. Zo mag het nog een tijdje verder gaan.
Onlangs met de Muizen nog maar eens naar de Mac Donalds gereden. Als ze zo verder voedsel van de Mac eet wordt Kleine Muis misschien zoals de zanger van de groep die mijn vrouw via via ontdekt heeft.
Rest mij jullie een fijne donderdag toe te wensen en alvast smakelijk eten.
Dinsdagmorgen fietste ik naar de markt. Mijn moeder haar uurwerk heeft zijn of haar beste tijd gehad en ze wou een nieuw. “Eentje van de markt” zoals ze het uitdrukte. Het vorige had ze nog zelf gekocht aan zo’n kraampje tijdens de dinsdagmarkt en da’s al een redelijk aantal jaren geleden. Dit is het dus geworden :
Toen ik vlakbij de markt kwam gefietst stak er vlak voor mij een oude vrouw zonder kijken het zebrapad over. Ik kon haar ontwijken en reed verder terwijl ik een vrouwenstem hoorde zeggen : “je moet opletten, die fietster had je bijna aangereden !” waarop de dame die vlak voor mij overgestoken had antwoordde : ” nee hoor, het is iemand van de karate. Die rijdt me niet omver.” Grappig dat ik na al die jaren nog steeds herkend wordt als “dienen van de karate”. Geen idee wie die dame was. Zo blijft mijn verleden me achtervolgen.
De dingen des levens ! 