Deze morgen aan de ontbijttafel :
Wat scheelt er Bieke vraagt Oma.
Ik ben een beetje ongduldig antwoordt Bieke
Waarom ben je ongeduldig vraagt Oldman.
Altijd hetzelfde het kan voor de jeugd nooit vlug genoeg gaan sneert buurvrouw Erna.
Alsof jij altijd zo geduldig bent bromt nonkel Juul.
Ik verlang naar de paasvakantie en de paashaas antwoordt Bieke.
Ik ook hoor roept Flip.
Dan maar een rustig plaatje van onder het stof halen besluit Hans.
Ziezo, deze zondag zit er bijna op als ik dit schrijf. De dag begon grijs en mistig, maar na de middag kwam de zon.
Terwijl Eva en een vriendin aan het knutselen waren trok ik met de fiets richting stationsplein. Daar startte de carnavalsstoet. Eerst even langs in VOC Opstap en vandaar naar de stoet gaan kijken.
Heel de stoet heb ik niet gezien wegens teveel lawaai en te druk. Dan maar verder gefiest in de afgesloten straten. Lekker rustig.
De foto’s moet ik nog bekijken en sorteren. Die krijg je waarschijnlijk in de loop van de week te zien. Hoe ik ze zal tonen zie ik wel.
Fijne avond en tot de volgende.
🙂
In het centrum en op het stationsplein staat het vol met kraampjes en attracties voor het komende weekend; Beter laat dan nooit, maar dan wordt hier carnaval gevierd. Dat dit zo laat is komt volgens mij omwille van organisatorische omstandigheden.
Zelf heb ik niets met carnaval. De meesten hier ook niet. Een beperkte groep mensen houdt zich daar mee bezig en doet mee met de stoet op zondag. Er komen ook groepen buiten de stad. Voor de meesten is carnaval niets meer dan een groot kinderfeest. Ik laat het de laatste jaren aan mij voorbij gaan.
Soit; Ik zie wel of ik dit weekend in net centrum of in de stationsbuurt zal te bespeuren zijn. In ieder geval zal de zon van de partij zijn hoor ik op de radio.
Fijne vrijdag en tot de volgende.
🙂
De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 2 maart 2026 koos hij de woorden: Ziektekostenverzekering – Ozongat – Midden-Oosten
Nonkel Juul zit in zijn versleten zetel en houdt een map omhoog alsof het een heilig boek is. Op de kaft staat in blauwe letters: Ziektekostenverzekering. Hij kijkt ernaar met dezelfde argwaan als naar een onverwachte regenwolk boven zijn moestuin.Nicht Irene staat bij het raam en volgt met een bezorgde blik de wolken. “Ge overdrijft, Juul,” zegt ze rustig. “Dat is gewoon om u te beschermen.”“Beschermen?” bromt hij. “Dat zeggen ze altijd. Tot ge een rekening krijgt die groter is dan het ozongat.”Bieke zit op de grond met haar rug tegen de sofa en scrollt op haar telefoon. Ze zucht. “Nonkel, het ozongat heeft niets met uw knie te maken. Dat is wetenschap. Klimaat. UV-straling.”Juul zwaait met de map. “Alles hangt samen! Vandaag een ozongat, morgen een premie die stijgt omdat er spanningen zijn in het Midden-Oosten. Ge weet nooit hoe ze dat berekenen.”Irene draait zich om en glimlacht fijntjes. “Denkt ge nu echt dat uw maandelijkse bijdrage afhangt van geopolitiek?”“Waarom niet?” zegt Juul ernstig. “Alles is tegenwoordig internationaal.”
Bieke staat op en neemt de map uit zijn handen. “Ik lees het wel even.” Ze bladert geconcentreerd. “Hier staat gewoon wat ge terugkrijgt als ge naar het ziekenhuis moet. En hoeveel ge betaalt per maand.”Juul kijkt haar wantrouwig aan. “En de kleine lettertjes?”“Die zeggen dat ge op tijd moet betalen,” antwoordt ze droog.Irene komt erbij staan en legt een hand op Juuls schouder. “Ge zijt bang voor wat ge niet begrijpt.”Juul zwijgt even. Buiten schuift een wolk voor de zon. “Misschien,” mompelt hij. “Maar ik wil niet verrast worden.”Bieke klapt de map dicht. “Ge zijt niet verrast. Ge zijt verzekerd.”Juul knikt . “Goed. Dan kan ik mij weer zorgen maken over echte problemen.”“Zoals?” vraagt Irene.Hij kijkt naar de lucht. “Dat ozongat. Dat blijft mij toch bezighouden.”
Dit was het dus wat de uitdaging betreft.
Tot de volgende kwestie.
Zaterdagnamiddag was ik bij mijn moeder. Nadat een verpleegster haar in haar rolstoel geholpen had stonden we op punt om naar het cafetaria te gaan. In de gang zag ik een man met een rollator. De man met grijze baard kwam me bekend voor. Hij bleef staan, keek me aan en zei : “Jij bent het ! Jij bent van de ontvangerij !” Toen wist ik het weer. Een collega van meer dan veertig jaar geleden op het stadhuis. Lang heeft hij er niet gewerkt. Later startte hij een eigen winkel vol antiek en brocanterie. Ik herinner me nog dat hoofd van een indiaan uit het amazoneoerwoud. Dat gekoppesneld hoofd was een pronkstuk dat later gestolen werd. Ook een manier om je hoofd te verliezen. 🙂
Ik stelde voor om samen met ons naar het cafetaria te gaan. Daar haalden we herinneringen op van toen we samenwerkten. Ook vertelde hij me over zijn tijd als paracommando in Belgisch Congo tijdens de grote opstand. Hij heeft veel meegemaakt in zijn leven. Nu is hij in het WZC voor een kort verblijf. Dit nadat hij enkele maanden in het ziekenhuis gelegen heeft. Nu terug op krachten komen en dan terug naar zijn zaak.
Over onze samenwerking destijds op het stadhuis kan ik nog veel vertellen. Wie weet doe ik dat ooit.
Fijne dag verder en tot de volgende.
😉
DE LETTER “I” !
Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland.. Melody begon een Alfabet
een foto passend bij het ABC
Ik keek even rond om iets te vinden dat met de letter “I” begint. Toen viel mijn lodderig oog hierop :
Een inktpatroon (ook wel inktcartridge genoemd) is een uitneembaar en vervangbaar onderdeel van een inkjetprinter
Meer hierover kan je op wiki lezen.
Toen ik mijn en Greet’s hoofd brak voor de invulling van vandaag kwam dit hebbedingetje in mij op. Dan maar er een blogpost over maken.
Benieuwd wat andere deelnemende bloggers en blogsters gevonden hebben.
Fijne dag en tot de volgende.
Vautje hersteld H moest I zijn.
De dingen des levens ! 