De dingen des levens !

Om de veertien dagen heeft ze haar dochter bij zich. In die week vraagt ze me regelmatig de kleine naar school en terug te brengen. Deels omdat ze last heeft van haar rug, deels omdat de baby gezondheidsproblemen heeft. Ze heeft wel een fietskar maar met zijn zwakke gezondheid is dit niet alijd een optie.

Gisteren stond ik aan de schoolpoort te wachten tot die open ging. Een man van vreemde origine die ik al enkele malen gezien had kwam op mij af. We hadden het over zijn zwaar werk en het feit dat hij tot zijn 67ste verjaardag moet werken. Hij vroeg me hoeveel jaar dat nog is. 19 was de uitkomst van mijn rekensom. Hij vroeg waar ik werkte. Toen ik hem liet weten dat ik al een tijdje op pensioen was keek hij vreemd op en vroeg hoe oud ik was. Toen ik hem mijn leeftijd liet weten keek hij me vol verbazing aan. “Ik dacht dat je pas 50 was”.

Tenslotte ging de schoolpoort open. We gingen naar binnen . Even later kwam het meisje op mij af. Ik zag de man met een jongen. We zegden elkaar goede dag en verdwenen in de massa ouders, grootouders en kinderen.

Dit was het dus voor deze nog jong uitziende blogger.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂

Afgelopen weekend stond hier in Roeselare in het teken van carnaval.

Vrijdag was er de prins verkiezing.
Zaterdag was er dan het kinderfestival.

Bij beide was ik er niet bij. Zo’n verkiezing interesseert mij niet en op dat kindercarnaval had ik niets te zoeken wegens geen (klein)kinderen.

Zondag was dan de traditionele stoet. Volgens ik lees was er een record gebroken wat de opkomst betreft. Het mooie weer zal daar voor een deel tussen zitten vermoed ik. Ook zou op dezelfde dag een carnavalstoet in Tielt doorgaan, maar die was om diverse redenen geannuleerd. Roeselare is niet zo heel ver van Tielt, dus zal men van daaruit ook naar Roeselare afgekomen zijn.

Zelf heb ik niet de hele stoet gezien. Na een tijdje was het genoeg voor mij. Ik nam de fiets en reed via de afgesloten straten terug naar huis. Wel heb ik enkele foto’s genomen en in een album gestopt.

Mijn album met foto’s van de carnavalstoel kan je hier bekijken.

Dit was het voor vandaag. Het is woensdag, dus je mag de matras keren.

Tot de volgende.

😉

DE LETTER “J” !

Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland.. Melody begon een Alfabet
een foto passend bij het ABC.

De J van JEANSVEST !

Onlangs was ik met dochter in de C & A. Terwijl ze een en ander paste keek ik even rond. Toen viel mijn oog op een jeansvest. De vorige jas was totaal versleten en in de voddenmand terecht gekomen. Ik was dus toe aan een nieuwe. Vlug een gepast en die beviel me.

Dit was het dus weer voor deze uitdaging op dinsdag. Geniet de dag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Wat scheelt er Bieke vraagt Oma.
Ik ben een beetje ongduldig antwoordt Bieke
Waarom ben je ongeduldig vraagt Oldman.
Altijd hetzelfde het kan voor de jeugd nooit vlug genoeg gaan sneert buurvrouw Erna.
Alsof jij altijd zo geduldig bent bromt nonkel Juul.
Ik verlang naar de paasvakantie en de paashaas antwoordt Bieke.
Ik ook hoor roept Flip.
Dan maar een rustig plaatje van onder het stof halen besluit Hans.

Ziezo, deze zondag zit er bijna op als ik dit schrijf. De dag begon grijs en mistig, maar na de middag kwam de zon.

Terwijl Eva en een vriendin aan het knutselen waren trok ik met de fiets richting stationsplein. Daar startte de carnavalsstoet. Eerst even langs in VOC Opstap en vandaar naar de stoet gaan kijken.

Heel de stoet heb ik niet gezien wegens teveel lawaai en te druk. Dan maar verder gefiest in de afgesloten straten. Lekker rustig.

De foto’s moet ik nog bekijken en sorteren. Die krijg je waarschijnlijk in de loop van de week te zien. Hoe ik ze zal tonen zie ik wel.

Fijne avond en tot de volgende.

🙂

In het centrum en op het stationsplein staat het vol met kraampjes en attracties voor het komende weekend; Beter laat dan nooit, maar dan wordt hier carnaval gevierd. Dat dit zo laat is komt volgens mij omwille van organisatorische omstandigheden.

Zelf heb ik niets met carnaval. De meesten hier ook niet. Een beperkte groep mensen houdt zich daar mee bezig en doet mee met de stoet op zondag. Er komen ook groepen buiten de stad. Voor de meesten is carnaval niets meer dan een groot kinderfeest. Ik laat het de laatste jaren aan mij voorbij gaan.

Soit; Ik zie wel of ik dit weekend in net centrum of in de stationsbuurt zal te bespeuren zijn. In ieder geval zal de zon van de partij zijn hoor ik op de radio.

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

De maandelijkse schrijfuitdaging van Coach Bert Op 2 maart 2026 koos hij de woorden: Ziektekostenverzekering – Ozongat – Midden-Oosten

Nonkel Juul zit in zijn versleten zetel en houdt een map omhoog alsof het een heilig boek is. Op de kaft staat in blauwe letters: Ziektekostenverzekering. Hij kijkt ernaar met dezelfde argwaan als naar een onverwachte regenwolk boven zijn moestuin.Nicht Irene staat bij het raam en volgt met een bezorgde blik de wolken. “Ge overdrijft, Juul,” zegt ze rustig. “Dat is gewoon om u te beschermen.”“Beschermen?” bromt hij. “Dat zeggen ze altijd. Tot ge een rekening krijgt die groter is dan het ozongat.”Bieke zit op de grond met haar rug tegen de sofa en scrollt op haar telefoon. Ze zucht. “Nonkel, het ozongat heeft niets met uw knie te maken. Dat is wetenschap. Klimaat. UV-straling.”Juul zwaait met de map. “Alles hangt samen! Vandaag een ozongat, morgen een premie die stijgt omdat er spanningen zijn in het Midden-Oosten. Ge weet nooit hoe ze dat berekenen.”Irene draait zich om en glimlacht fijntjes. “Denkt ge nu echt dat uw maandelijkse bijdrage afhangt van geopolitiek?”“Waarom niet?” zegt Juul ernstig. “Alles is tegenwoordig internationaal.”

Bieke staat op en neemt de map uit zijn handen. “Ik lees het wel even.” Ze bladert geconcentreerd. “Hier staat gewoon wat ge terugkrijgt als ge naar het ziekenhuis moet. En hoeveel ge betaalt per maand.”Juul kijkt haar wantrouwig aan. “En de kleine lettertjes?”“Die zeggen dat ge op tijd moet betalen,” antwoordt ze droog.Irene komt erbij staan en legt een hand op Juuls schouder. “Ge zijt bang voor wat ge niet begrijpt.”Juul zwijgt even. Buiten schuift een wolk voor de zon. “Misschien,” mompelt hij. “Maar ik wil niet verrast worden.”Bieke klapt de map dicht. “Ge zijt niet verrast. Ge zijt verzekerd.”Juul knikt . “Goed. Dan kan ik mij weer zorgen maken over echte problemen.”“Zoals?” vraagt Irene.Hij kijkt naar de lucht. “Dat ozongat. Dat blijft mij toch bezighouden.”

Dit was het dus wat de uitdaging betreft.

Tot de volgende kwestie.