De dingen des levens !

Zaterdagvoormiddag wordt er aangebeld. Ik doe open. Voor mij staat een buur, het baasje van Kesha, het harige poesje van de buurvrouw.

“Hebben jullie Kesha soms niet gezien?” vraagt hij.

Omdat ik Kesha al geruime tijd niet meer had gezien, dacht ik eerlijk gezegd dat ze overleden was. Blijkbaar is dat niet het geval. Door haar hoge leeftijd en wankele gezondheid laten haar baasjes haar tegenwoordig niet meer buiten. Daarom was het des te opmerkelijker dat ze nu plots verdwenen was.

Samen doorzoeken we onze tuin. Uiteindelijk vind ik Kesha verscholen onder de varens en tussen de rabarberplanten. Zodra ze me opmerkt, schiet ze als een pijl weg. Ze weet zich opnieuw zo goed te verstoppen dat haar baasje haar niet meer kan vinden en onverrichter zake moet vertrekken.

Even later wordt er opnieuw aangebeld. Deze keer staan zijn vrouw en hun jongste dochter aan de deur. Of ze nog even in onze tuin mogen rondkijken, vragen ze.

Maar opnieuw is er geen spoor van Kesha te vinden. Blijkbaar heeft ze op een onbewaakt ogenblik toch kans gezien om te ontsnappen. Nochtans heeft ze haar oogdruppels en nog enkele medicijnen nodig. Ook zij moeten uiteindelijk met lege handen vertrekken.

Later op de avond zit ik met mijn laptop in de keuken. Plots hoor ik een klagend gemiauw. Wie komt daar aangelopen? Kesha.

Het oude poesje komt duidelijk uitgeput naar binnen. Vlug sluit ik de achterdeur en de keukendeur, zodat ze niet opnieuw kan ontsnappen. Daarna laat ik haar baasjes weten dat Kesha veilig bij ons is.

Even later komen de man en zijn dochtertje aan, gewapend met een kattenmand. In geen tijd zit Kesha erin. Iedereen is opgelucht. Na haar avontuurlijke uitstap kan ze eindelijk weer naar huis.

Nu afwachten hoe het nu verder gaat met Kesha. De man beloofde ons op de hoogte te houden.

Dit was het weer voor vandaag. Fijne woensdag en tot de volgende

🙂

Vandaag gaan we van start met de letter “D”.

Ik koos voor de D van Dakleien.

In de jaren stillekens was asbest zowat hét wondermateriaal in de bouw. Het werd gebruikt voor daken, gevelbekleding, leidingen en isolatie, omdat het sterk, goedkoop en brandwerend was. Na verloop van tijd kwam echter aan het licht dat asbest allesbehalve zo onschuldig was als men aanvankelijk dacht. De vezels kunnen ernstige longziekten en kanker veroorzaken wanneer ze worden ingeademd. Sindsdien worden gebouwen met asbest stap voor stap gesaneerd, gerenoveerd of afgebroken, meestal onder strikte veiligheidsvoorschriften om te voorkomen dat de gevaarlijke vezels zich verspreiden.

Vorig jaar had ik het met een buur over onze daken. Die liggen geregeld vol mos en volgens mij was dat een aanwijzing dat de dakleien asbest bevatten. Hij geloofde dat eerst niet. Enkele weken later moest hij mij toch gelijk geven. Vier huizen op een rij, waaronder het onze, zijn immers bedekt met asbesthoudende dakleien. Zolang die in goede staat verkeren en er niet aan wordt gewerkt – bijvoorbeeld door ze te breken, te zagen of te boren – vormen ze in principe geen onmiddellijk gevaar. Pas wanneer asbestvezels vrijkomen en ingeademd worden, kunnen ze ernstige gezondheidsproblemen veroorzaken.

Tegenwoordig worden daken bedekt met andere, veilige materialen. Of wij ooit onze dakbedekking zullen vervangen, is momenteel niet aan de orde. De goedkoopste oplossing zou zijn dat alle vier de eigenaars van de aaneengesloten woningen de daken gelijktijdig laten renoveren. Op die manier kunnen de kosten worden gedeeld. Voorlopig is daar echter nog geen sprake van, zodat de bestaande dakleien gewoon blijven liggen zolang ze in goede staat verkeren.

Dit was het voor deze aflevering van “alfabet op dinsdag”. Volgende week gaan we verder metde “E” van “Euh?”

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Hoe was de kroegentocht vraagt Oma
Het was heel zwaar zucht Oldman
Mijn man mag daar nooit aan meedoen sneert buurvrouw Erna
Er was geen gratis bier en de muziek trok op niets bromt nonkel Juul
Wat speelden ze dan wel? grapt Bieke.
Dat wil ik ook wel weten zegt Flip.

Voor vandaag een nieuwe van Colt Clark en zijn kids die hier een hit van Dire Straits ten gehore brengen.

Fijne maandag en tot in de Bankshow.

🙂

Gisteren was ik in het administratief centrum en dienstencentrum van Staden, kortweg AC/DC. Westrozebeke is een deelgemeente van Staden. Ik moest er een bewijs van leven aanvragen voor mijn moeder.

Het zit zo: vorige week kreeg ik een telefoontje van haar bank met de mededeling dat een belegging in de vorm van een levensverzekering op vervaldag was gekomen. Om het bedrag te kunnen uitbetalen, heeft de bank haar handtekening nodig.

Ik legde uit dat mijn moeder niet langer in staat is om te tekenen. Daarbij komt dat ik geen volmacht heb. Dat bleek een probleem te zijn. De medewerkster aan de andere kant van de lijn zei dat ze zou navragen hoe dit kon worden opgelost en me daarna opnieuw zou contacteren.

De volgende dag belde ze inderdaad terug. De oplossing bleek een bewijs van leven te zijn. Ze vroeg of ik ervoor kon zorgen dat de gemeente zo’n attest afleverde.

Gisteren belde ik daarom naar het administratief centrum van Staden. “We zullen uw moeder wel moeten zien, zodat we kunnen vaststellen dat ze nog leeft”, kreeg ik eerst te horen. Even later bedacht de medewerker zich echter. Aangezien mijn moeder in een woonzorgcentrum verblijft en haar identiteitskaart kon worden voorgelegd, bleek een persoonlijke aanwezigheid toch niet nodig.

Gewapend met haar identiteitskaart trok ik richting Staden. Het attest lag er al op mij te wachten. Daarna reed ik meteen door naar het woonzorgcentrum om haar identiteitskaart terug te bezorgen.

Zo was alles uiteindelijk sneller geregeld dan ik had verwacht.

Nu zien of het in orde komt met die uitbetaling.

Dit was het voor vandaag. Fijne dag en tot de volgende

🙂

In een vorige blogpost had ik het over de fusie van de Roeselaarse ziekenhuizen tot AZ Delta. Ook vertelde ik over de afbraakwerken aan het oude gedeelte van het vroegere stedelijke ziekenhuis. Door die sloopwerken kwam de kapel, die jarenlang grotendeels aan het zicht onttrokken was, opnieuw tevoorschijn. Plots is dit markante stukje erfgoed weer zichtbaar en krijgt het opnieuw een plaats in het straatbeeld.

Ik had eerder al een foto van de afbraakwerken gepost, maar dinsdag fietste ik opnieuw naar het vroegere stedelijke ziekenhuis om enkele foto’s van de kapel te nemen. Die dateert uit 1932 en blijft blijkbaar gevrijwaard van de afbraakwerken voor de bouw van de nieuwe Campus Ic Dien. Meer nog, de kapel zal na de heraanleg opnieuw duidelijk zichtbaar zijn vanaf de Brugsesteenweg. Zo blijft een waardevol stukje geschiedenis van het vroegere ziekenhuis bewaard.

Verder vond ik deze gegevens over de kapel :

Brugsesteenweg nummer 90. Noordzuid-georiënteerde, eenbeukige kapel, opgetrokken uit lichte baksteen verlevendigd door middel van witte natuursteen en arduin voor lekdrempels; gecementeerde plint. Zadeldaken van leipannen waarop dakruiter. Schip van vijf traveeën + lagere doksaal- en koortravee, met vlakke afsluiting. Meerdere aanbouwen, onder meer doopkapel met driezijdige sluiting. Ordonnerende pilasters onder de gebroken gordelbogen van de dito overkluizing met trekankers en cassetten. Bepleisterde wanden en tegelvloer in geometrisch patroon; muren van doopkapel bekleed met groene en zwarte tegels.

Mobilair. Geometrisch glas in lood, in koor en doopkapel met art-decobloemmotieven en dooptafereel. Kruisweg van G. Vallaeys.

Ik blijf in ieder geval deze werken volgen.

Dit was het voor deze donderdag.

🙂

Gisteren was het, zoals elke 21ste juli, de Belgische nationale feestdag. Voor de meeste mensen betekent dat een vrije dag. Heel wat winkels blijven gesloten en velen kunnen een dagje genieten van wat extra rust. Hoera voor de koning!

En wat doe ik op zo’n feestdag?

’s Morgens spring ik op de fiets richting mijn favoriete halalwinkel aan het Stationsplein om het nodige in te slaan. Op het plein zelf zijn ze dan al volop bezig met de voorbereidingen voor de festiviteiten. Het podium staat er, de geluidsinstallatie wordt getest en overal lopen technici en medewerkers druk heen en weer.

Later op de dag zullen daar optredens plaatsvinden van “wereldberoemde” artiesten… al heb ik eerlijk gezegd nog nooit van de meesten gehoord. Maar goed, dat zal waarschijnlijk meer over mijn muzieksmaak zeggen dan over hun bekendheid.

In de namiddag fietste ik naar de andere kant van de stad om enkele foto’s te nemen die hier binnenkort zullen verschijnen. Achteraf reed ik nog even langs het Stationsplein. Daar was een voor mij onbekende zangeres bezig met een wel erg uitbundige hoempapaversie van Huilen is voor jou te laat op het publiek los te laten. Het aanwezige volk leek zich er in elk geval prima mee te vermaken.

Daarna ben ik nog even als mooimaker op pad geweest. Toen ik langs het speelpleintje fietste, zag ik dat het er weer vol zwerfvuil lag. Vlug mijn materiaal gehaald en alles opgeruimd, zodat het er weer netjes bij lag.

Terwijl ik bezig was, kwamen enkele jongeren vragen of de Colruyt open was. Helaas niet. Het was tenslotte nationale feestdag!

In de vooravond deze blogpost uitwerken en de dag zat er zowat op.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂