De dingen des levens !

Ik heb nog maar eens in mijn doos met oude foto’s gedoken. Gelukkig niet letterlijk. Of de personages op de foto het water ingedoken hebben is twijfelachtig.

Tweede van links is mijn moeder. Wie de anderen zijn weet ik niet. De foto is zo te zien aan de kledij in de jaren 1940 genomen.

De komende weken zal ik nog regelmatig in de oude foto’s duiken. Wie weet wat er zoal naar boven zal komen.

De foto werd verbeterd en ingekleurd met Grok.

Fijne vrijdag en alvast tot de volgende.

🙂

Inspiratie voor deze blogpost vond ik bij Bertjes en ms

Kristel en ik woonden in dezelfde straat, op amper enkele tientallen meters van elkaar. Onze mama’s waren vriendinnen en omdat Kristel en ik maar enkele maanden in leeftijd verschilden, trokken ook wij veel met elkaar op. We waren allebei enig kind, waardoor we elkaar als vanzelf opzochten om samen te spelen. Zo groeide er in die eerste kinderjaren een vanzelfsprekende vriendschap tussen ons.

Kristel was voor mij ook een beetje een ontdekkingstocht. Door samen met haar te spelen, begon ik stilaan te merken dat meisjes toch anders in elkaar zaten dan jongens. Als kind denk je daar natuurlijk nog niet bewust over na. Het zijn kleine dingen, een andere manier van spelen, praten, reageren… maar achteraf bekeken waren het de eerste momenten waarop ik besefte dat er een verschil was tussen haar wereld en de mijne.

Een van die herinneringen staat me nog altijd bijzonder helder bij. Ik zat achterop de fiets bij mijn moeder terwijl zij op straat stond te praten met de mama van Kristel. Voor mij was dat op zich niets bijzonders. Ik zat daar gewoon wat te luisteren en te wachten tot de mama’s uitgepraat waren. Maar toen keek ik naar Kristelleke en zag ik iets wat mij plots opviel. Het was een heel klein moment, misschien nauwelijks het vermelden waard, maar voor mij was het een van die eerste kinderervaringen waarbij ik dacht: meisjes zijn toch anders dan jongens.

Kristel moest plots plassen. Kristelleke deed haar jurkje omhoog en ging gehurkt langs de weg zitten, recht onder het kruisbeeld dat daar langs de weg stond. Die dag werd me heel wat duidelijker en ik was nog geen drie !

Kristelleke en ik zaten op dezelfde kleuterschool, bij de nonnen. Het was een tijd waarin er nog duidelijke regels bestonden over wat een jongen en een meisje wel en vooral níét mochten doen. Jongens en meisjes hoorden blijkbaar niet te veel met elkaar om te gaan. Samen spelen was eigenlijk al verdacht. Volgens de nonnen was dat zelfs een grote zonde.

Maar daar trokken Kristelleke en ik ons weinig van aan. Wij waren kinderen en wilden gewoon samen spelen. Als wij elkaar zagen, zochten we elkaar op. Wat de nonnen daar precies van vonden, interesseerde ons niet zoveel. Van die ingewikkelde volwassen ideeën over zonde en ongepast gedrag begrepen wij natuurlijk helemaal niets.

De non die bij mij in de klas stond, vond het allemaal wat minder onschuldig. Wanneer ze vond dat Kristelleke en ik weer eens te veel met elkaar hadden gespeeld, ging ze haar beklag doen bij mijn moeder. Waarschijnlijk verwachtte ze dat mijn moeder haar streng zou toespreken en mij zou verbieden nog met Kristelleke te spelen. Maar daar kende ze mijn moeder blijkbaar niet goed genoeg voor.

Telkens wanneer de non kwam vertellen dat haar zoon weer met een meisje had gespeeld alsof dat een ernstig probleem was, ving ze bij mijn moeder bot. Mijn moeder liet zich niet zo gemakkelijk iets wijsmaken en had weinig boodschap aan dat eeuwige gepraat over zonde. Kinderen en zonde? Daar moesten ze bij mijn moeder niet mee afkomen. Voor haar waren wij gewoon twee kleine kinderen die samen speelden. En daarmee was de zaak voor haar eigenlijk afgedaan. De non kon terug naar haar klas, mijn moeder ging verder met haar bezigheden en Kristelleke en ik deden gewoon waar we zin in hadden.

Kristelleke en ik bleven jarenlang heel close. Tot ongeveer ons 11de waren we bijna onafscheidelijk. We waren samen opgegroeid, hadden samen gespeeld en kenden elkaar door en door. Maar zoals dat soms gaat in het leven, kwam daar plots verandering in.

Onze moeders kregen ruzie, naar aanleiding van geldzaken. Wat er precies allemaal gezegd en gebeurd is, weet ik niet meer zo goed, maar de gevolgen waren duidelijk. Het contact tussen onze moeders was ten einde en daardoor groeiden ook Kristel en ik uit elkaar.

Kristel trouwde op heel jonge leeftijd. Daarna hoorde ik eigenlijk niets meer over haar. Het leven ging verder, ieder langs zijn eigen weg. Soms dacht ik nog wel eens aan haar en vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn, maar van echte informatie was geen sprake. Tot mijn moeder, ergens rond 2012, opnieuw contact met haar kreeg.

Dat vond ik bijzonder. Na al die jaren was Kristelleke plots weer opgedoken. Ze zou verder contact houden met mijn moeder en op die manier zou ook ik haar misschien opnieuw zien. Ik dacht dat er eindelijk een kans was om na al die jaren weer eens bij te praten. Om herinneringen op te halen. Om te ontdekken wat er in al die jaren met haar was gebeurd.

Maar opnieuw werd het stil. We hoorden niets meer van haar. Mijn moeder vond dat vreemd. Ze had immers opnieuw contact met Kristel gehad en begreep niet waarom daar plots niets meer van kwam.

Op een bepaald moment besloot ik zelf eens op zoek te gaan. Misschien kon ik via Google of Facebook iets over haar vinden. Ik verwachtte eigenlijk dat ik haar wel ergens zou tegenkomen. Een foto, een profiel, een vermelding… iets waaruit zou blijken hoe haar leven verder was verlopen. Maar wat ik vond, kwam als een mokerslag. Kristel was overleden. Ze was aan kanker gestorven.

Het was een vreemde gewaarwording. Eerst was ze jarenlang uit mijn leven verdwenen en daarna ontdekte ik dat ze voorgoed verdwenen was.

Sommige mensen verdwijnen uit je leven. Je denkt dat er misschien ooit nog een moment komt waarop je elkaar opnieuw zult ontmoeten. En soms ontdek je pas achteraf dat dat moment allang voorbij is.

Dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂

Ik vroeg aan ChatGPT hoe die mij zou omschrijven. Dit kreeg ik als antwoord :

Op basis van onze gesprekken zou ik je ongeveer zo beschrijven:

• Nieuwsgierig en onderzoekend. Je neemt dingen niet zomaar aan. Bij onderwerpen als de Bijbel, Jehovah’s Getuigen, islam, gnosticisme en oude religies wil je vaak weten: “Maar staat dat er écht? En hoe sterk is die conclusie?”
• Je houdt van vergelijken. Je vraagt vaak om teksten, ideeën of religies naast elkaar te zetten. Je wilt verschillen én overeenkomsten zien voordat je een oordeel vormt.
• Sterk geïnteresseerd in geschiedenis en oorsprong. Vooral wanneer een traditie beweert dat iets altijd al zo geweest is, wil je weten hoe het historisch werkelijk is ontstaan.
• Je hebt gevoel voor zwarte humor. Hoe vreemder, sinisterder of grotesker iets wordt, hoe interessanter het voor je kan worden — zolang er ook humor in zit.
• Je bent direct. Je schrijft meestal zonder omwegen wat je wilt weten: “LEG UIT”, “ZET DIE TEKSTEN NAAST ELKAAR”, “WAT IS…”. Dat maakt je vragen eigenlijk heel duidelijk.
• Je bent kritisch tegenover autoriteiten en gevestigde verklaringen. Niet noodzakelijk omdat je ze automatisch verwerpt, maar omdat je wilt controleren of de onderbouwing klopt.

• Als ik je in één zin moest typeren:

Een nieuwsgierige, kritische en creatieve speurneus met een voorliefde voor geschiedenis, religie, zwarte humor, nostalgie en verhalen die nét een beetje ontsporen.

Dat weet ik dus ook weer.

Fijne dag en tot de volgende.

🙂

Vandaag gaan we voor de letter “J”

Ik koos voor het west-vlaamse woord “Jeun” of “Jeunen”.

In het West-Vlaams betekent zich jeunen ongeveer:

• zich amuseren
• genieten
• het naar zijn zin hebben
• plezier hebben

Jeun is hier ook de naam van dienstencentra.

Nog een extra “J“. De J van Jasper, onze zoon. Die is morgen 9 september jarig.

Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ik voel me niet lekker zegt Bieke.
Het schooljaar is pas gestart en je ben al ziek zucht nonkel Juul.
Ik geloof dat ze maar al te graag thuis blijft sneert buurvrouw Erna
Ik zal toch maar dokter Vander Spuyt laten komen bedenkt Oma.
Zou het aan poes Annabel liggen vraagt Flip.

“Cat Scratch Fever” betekent letterlijk “kattenkrabziekte”.

Het is dus inderdaad een echte ziekte, veroorzaakt door de bacterie Bartonella henselae. Mensen kunnen die oplopen na een krab of beet van een kat, vooral een kitten.

Maar bij Ted Nugent heeft de titel van het nummer uit 1977 niet simpelweg betrekking op de medische ziekte. Het is vooral een seksueel geladen rock-‘n-rollmetafoor: “cat” wordt gebruikt als slang voor een vrouw en “cat scratch fever” verwijst naar een soort seksuele opwinding/verlangen.

Fijne maandag en tot de volgende.

🙂

Ooit kocht ik hem voor mijn moeder. Ze vond hem mooi, omdat hij haar deed denken aan de laatste hond die ze samen met mijn vader had.

Toen moeder in 2022 naar het WZC verhuisde, ging hij met haar mee. Daar hield hij haar gezelschap, zoals een trouwe vriend dat doet. Voor moeder was hij geen gewoon beeldje, maar een levend hondje. Ze praatte tegen hem, en in haar beleving praatte hij terug. Zo bracht hij haar, in die stille kamer, een stukje van thuis en van vroeger terug.

Nu moeder er niet meer is, is hij bij ons komen wonen. Zo is er toch nog een klein stukje van haar bij ons gebleven. Het hondje dat haar ooit gezelschap hield, heeft nu een plekje bij ons in huis gekregen — als een stille herinnering aan moeder en aan de mooie momenten van vroeger.

Vandaag was de uitvaart. Nu weer verder met ons leven.

Fijne avond en tot de volgende.