De dingen des levens !

Vandaag is we aan de letter “L” gekomen.

De “L” van “luieren” “liggen” en natuurlijk Louis.

Onze kater Louis weet altijd de beste plekjes uit te kiezen om een dutje te doen. Zo heeft hij deze keer de bank uitgekozen, waar toevallig een lekker zachte deken lag. Dat kon hij natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.

Louis heeft zich er heerlijk onder genesteld, zichzelf netjes ingedekt en ligt er ondertussen bij alsof hij voor niets ter wereld nog wakker hoeft te worden. Geen zorgen, geen haast, gewoon lekker slapen als een roos.

Als kat heb je het eigenlijk goed bekeken: eerst het zachtste plekje zoeken en daarna de rest van de wereld gewoon even laten voor wat hij is. 🐱💤

Hij is ondertussen al 14 jaar oud en dat begint stilaan te merken. Zijn dutjes worden wat langer en zijn rustmomentjes wat talrijker. Maar geef hem eens ongelijk: op die leeftijd mag een kater best wat vaker genieten van een welverdiend dutje.

Foto : Greet !

Fijne dag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Hoe was je weekend ? vraagt Oma
Het was geslaagd hoor antwoordt Oldman.
Pff ik heb al mijn geld verloren bij het pokeren zucht Nonkel Juul.
Het is aan je gezicht te zien sneert buurvrouw Erna.
Volgende keer meer geluk besluit Flip.

Nieuwe week nieuwe avonturen in ons leven. Zorg maar dat je je duurverdiende centen niet verspeelt.

Tot de volgende

🙂

Vandaag een foto die ik onlangs nam van de Roelevard, dat hoge gebouw vlak bij het Stationsplein. Wie Roeselare nog kent van vroeger, moet toch even wennen aan zo’n toren in het stadsbeeld. Vroeger keek je hier vooral naar de lagere huizen en het station, nu steekt de Roelevard er letterlijk bovenuit.

De tijden veranderen en de skyline verandert mee. Al moet ik eerlijk toegeven: als ik vroeger had gezegd dat er ooit zo’n hoog gebouw aan het Stationsplein zou staan, hadden ze waarschijnlijk gedacht dat ik te veel naar de wolken had gekeken. 😉

Momenteel is de Roelevard het hoogste gebouw van de stad. Al zal dat wellicht niet lang meer zo blijven. Er staat momenteel nog een hoogbouw in de steigers die, als ik het goed heb, uiteindelijk nog hoger zal worden dan de Roelevard.

Roeselare bouwt dus steeds meer de hoogte in. Waar we vroeger vooral brede straten en lage huizen zagen, komen er nu almaar meer torens bij. Binnenkort moeten we misschien niet meer vragen waar we ergens zijn, maar gewoon: “Hoeveelste verdieping is dat?” 😉

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Als ik even tijd heb en het weer een beetje meezit, neem ik de fiets en rijd ik richting het centrum of de stationsbuurt. Je hoeft eigenlijk nooit ver te fietsen om iets interessants tegen te komen. Er valt altijd wel iets te zien, een opvallend gebouw, een merkwaardig tafereel, een stukje straat dat veranderd is of gewoon iets waarvan ik denk: dat moet op de foto.

Zo trek ik er regelmatig op uit, zonder echt een vast doel voor ogen te hebben. De fiets brengt me vanzelf wel ergens naartoe. Soms is het maar een kort ritje, maar vaak kom ik onderweg weer iets tegen dat de moeite waard is om even halt te houden en een foto van te maken.

Op die manier ontdek je je eigen omgeving telkens opnieuw. Zelfs op plaatsen waar je al honderden keren bent geweest, valt er soms plots iets op wat je voordien nooit was opgevallen.

Deze meermin zag ik aan de ingang van een tunnel onder de spoorweg. In de tunnel en de omgeving ervan is nog meer graffiti te bewonderen, maar deze dame viel mij meteen het meest op.

Op de muur staat trots “Roulers sur mer”, wat zoveel betekent als “Roeselare aan zee”. Een grappige benaming, want van de zee is Roeselare toch niet bepaald om de hoek. Zo’n 45 kilometer, als ik het goed heb.

Maar goed, een mens moet niet altijd aan de kust wonen om van een beetje maritieme sfeer te kunnen genieten. Met een meermin aan de spoorwegtunnel is Roeselare blijkbaar al een stukje dichter bij zee gekomen.

Ziezo, dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂

Door het overlijden van mijn moeder en de daaropvolgende uitvaart moest de afspraak om de piano te laten stemmen een week worden uitgesteld.

Uiteindelijk was het zover. De man kwam langs en opende vakkundig de piano, zodat we konden zien hoe het instrument er vanbinnen uitziet. Ik had eigenlijk geen idee hoe een piano precies in elkaar zit en hoe al die onderdelen samen voor muziek zorgen.

Eén voor één werden de toetsen aangeslagen en gestemd. Zo konden we de klank van iedere toets goed horen. Na een tijdje begonnen we er toch een beetje zenuwachtig van te worden. Ook Louis en Felix liepen intussen onrustig door het huis, alsof ze zich afvroegen wanneer dat eindeloze getokkel eindelijk zou ophouden.

Een piano moet normaal om de één à twee jaar gestemd worden. De laatste keer dat deze piano onder handen werd genomen, moet al van rond 1990 geleden zijn. Sindsdien werd hij niet meer bespeeld en deed hij eigenlijk alleen nog dienst als meubelstuk.

Tenslotte was de klus geklaard. Vanaf nu kan Eva weer naar hartenlust piano spelen, zonder dat er nog een valse noot te horen valt.

Dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂

Vandaag zijn we bij de letter “K” aangekomen.

Ik kies voor “K” van karate.

Lezers die mij al jarenlang volgen, weten dat ik tot 2018 actief was in de vechtsport. Meer dan twintig jaar lang beoefende ik karate, tussendoor enkele jaren aikido en uiteindelijk kobujutsu. Het was een belangrijk deel van mijn leven, waarin discipline, doorzettingsvermogen en respect centraal stonden.

Maar in 2018 besloot ik ermee te stoppen. Na meer dan twintig jaar legde ik mijn wapens neer en sloot ik een belangrijk hoofdstuk van mijn leven af. Het voelde alsof ik letterlijk een deur achter me dichttrok: de trainingen, de technieken, de discipline en de lange jaren waarin de vechtsport een vast onderdeel van mijn leven was geweest, behoorden voortaan tot het verleden.

Hier zie je me in 2011 druk bezig met enkele leerlingen.

Sindsdien heb ik mij niet meer met de krijgskunst beziggehouden. Toch krijg ik soms nog de vraag of ik niet wil terugkeren. Na al die jaren zie ik dat niet meer zitten. Al moet ik toegeven: dat het soms nog wel eens kriebelt.

Noot : De hoofdtrainer van de club was op de uitvaartdienst van mijn moeder aanwezig. Het was een aangename verrassing.

Dit was het voor deze dinsdag. Graag tot de volgende.

🙂