Moederdag begon rustig in het dorp. Té rustig. Dat betekende meestal miserie.
Nonkel Juul zat al van zeven uur ’s morgens aan de keukentafel met een pint in de hand. Tegenover hem zat dikke Annie in haar zondagse bloemetjeskleed, haar armen over elkaar geplooid alsof ze de koningin van Vlaanderen was.
“En?” vroeg Annie streng. “Wat hebde gij gekocht voor moederdag?” Nonkel Juul trok zijn schouders op. “Ik dacht dat mijn aanwezigheid cadeau genoeg was.”“Dat is eerder een straf,” bromde Annie.
Net op dat moment vloog de deur open. Bieke kwam binnengewandeld met een gigantische cactus in haar armen. Een lelijk gevaarte vol stekels dat precies uit Mexico ontsnapt was.“Verrassing!” riep Bieke vrolijk. “Ik vond dat die plant perfect bij Annie paste. Sterk, stekelig en moeilijk water te geven!”Robby verslikte zich bijna in zijn koffie. Nonkel Juul schoot in een lachstuip. Alleen Annie lachte niet.“Ge zijt niet goed wijs!” brieste ze.
Bieke zette de cactus midden op tafel. Daarbij prikte Annie zich onmiddellijk in haar hand.“Auw! Verdorie!”“Zie,” zei Bieke tevreden, “hij verdedigt zijn nieuwe bazin al.”
Annie stond recht alsof ze Bieke ging wurgen, maar juist dan kwam kruidenier Octaf De Bolle binnengestapt. Achter hem schuifelde zijn moeke mee, een krom vrouwtje met een gezicht als een vergeten rozijn.“Speciaal voor moederdag!” riep Octaf trots terwijl hij een boeket verwelkte rozen omhooghield. De bloemen hingen slap naar beneden alsof ze onderweg gestorven waren.“Die bloemen zijn kapot,” zei Robby.“Dat noemt vintage,” antwoordde Octaf beledigd.“En hoeveel kost die miserie?” vroeg Nonkel Juul.“Vijftig euro.”“VIJFTIG?!”Moeke De Bolle knikte ernstig. “Ze zijn beperkt houdbaar.”“Dat zie ik!” bulderde Juul.
Tien minuten later zat iedereen ruzie te maken, had Annie de cactus buiten gegooid en verkocht Octaf toch nog twee boeketten aan de pastoor, die dacht dat het rouwbloemen waren.
Aan alle moeders een fijne moederdag gewenst.
🙂
De dingen des levens ! 