De dingen des levens !

Met een klein vleugje humor:

De ene bron vermeldt 1 september, een andere 21 september. Officieel begint de herfst echter op 23 september. De zomer ligt dus achter ons, al heeft het weer dat blijkbaar nog niet helemaal begrepen.

Toen ik gisterennamiddag over het Stationsplein fietste, viel mijn oog op een reusachtige hoop zand. Blijkbaar was men begonnen met het afbreken van de zandbak. De zomer mag dan officieel voorbij zijn, hier lag hij nog even in een laatste hoopje zand op ons te wachten. Een duidelijker teken dat de herfst eraan komt, kon ik me moeilijk voorstellen.

De tijd gaat met rasse schreden vooruit. Nog een maandje geduld en Halloween staat alweer voor de deur, gevolgd door Allerheiligen en Allerzielen voor de katholieken onder ons. De dagen worden korter, de avonden langer en stilaan maakt de zomer plaats voor de gezelligheid van de herfst. Tegen die tijd is het winteruur alweer van kracht en komt ook het eindejaar dichterbij. Nog even en we zitten met een warme kop koffie onder een dekentje terwijl de eerste kerstlichtjes alweer verschijnen.

Fijne dag en tot de volgende.

🙂

Toen ik gisteren in de voormiddag onze straat inreed, nadat ik Eva naar het centrum had gebracht, zag ik plots een brandweerwagen staan.

Nieuwsgierig als ik was, ging ik natuurlijk even een kijkje nemen. Mijn buurman was er ook. Blijkbaar had een andere inwoner van onze straat hem via een raam aan de achterkant van het huis toegeroepen dat hij en zijn vrouw vastzaten in de badkamer. Of de buurman de brandweer wilde bellen.

Mijn buurman wist het nummer van de brandweer niet uit het hoofd en vroeg daarom aan een andere buur om even te bellen.

Even later arriveerde de brandweer, maar de deur werkte absoluut niet mee. Alsof ze er zelf ook geen zin in had om open te gaan. Ondertussen was ook de politie ter plaatse.

Dan maar de ladder erbij gehaald en proberen of er boven een venster open kon. En jawel, dat lukte wel. Probleem opgelost!

Tijdens de interventie kwamen zowat alle buren naar buiten om te zien wat er aan de hand was. Ik heb nog nooit zoveel buren tegelijk op straat gezien. Het leek wel een kleine buurtbijeenkomst, alleen hadden we deze keer geen koffie en taart nodig. Het was in ieder geval een heel spektakel.

Hoe het verder afgelopen is met de man en vrouw die samen opgesloten zaten in hun badkamer weet ik niet. Daar zal ik nog wel meer over vernemen.

Dit was het voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂

Vandaag is we aan de letter “L” gekomen.

De “L” van “luieren” “liggen” en natuurlijk Louis.

Onze kater Louis weet altijd de beste plekjes uit te kiezen om een dutje te doen. Zo heeft hij deze keer de bank uitgekozen, waar toevallig een lekker zachte deken lag. Dat kon hij natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.

Louis heeft zich er heerlijk onder genesteld, zichzelf netjes ingedekt en ligt er ondertussen bij alsof hij voor niets ter wereld nog wakker hoeft te worden. Geen zorgen, geen haast, gewoon lekker slapen als een roos.

Als kat heb je het eigenlijk goed bekeken: eerst het zachtste plekje zoeken en daarna de rest van de wereld gewoon even laten voor wat hij is. 🐱💤

Hij is ondertussen al 14 jaar oud en dat begint stilaan te merken. Zijn dutjes worden wat langer en zijn rustmomentjes wat talrijker. Maar geef hem eens ongelijk: op die leeftijd mag een kater best wat vaker genieten van een welverdiend dutje.

Foto : Greet !

Fijne dag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Hoe was je weekend ? vraagt Oma
Het was geslaagd hoor antwoordt Oldman.
Pff ik heb al mijn geld verloren bij het pokeren zucht Nonkel Juul.
Het is aan je gezicht te zien sneert buurvrouw Erna.
Volgende keer meer geluk besluit Flip.

Nieuwe week nieuwe avonturen in ons leven. Zorg maar dat je je duurverdiende centen niet verspeelt.

Tot de volgende

🙂

Vandaag een foto die ik onlangs nam van de Roelevard, dat hoge gebouw vlak bij het Stationsplein. Wie Roeselare nog kent van vroeger, moet toch even wennen aan zo’n toren in het stadsbeeld. Vroeger keek je hier vooral naar de lagere huizen en het station, nu steekt de Roelevard er letterlijk bovenuit.

De tijden veranderen en de skyline verandert mee. Al moet ik eerlijk toegeven: als ik vroeger had gezegd dat er ooit zo’n hoog gebouw aan het Stationsplein zou staan, hadden ze waarschijnlijk gedacht dat ik te veel naar de wolken had gekeken. 😉

Momenteel is de Roelevard het hoogste gebouw van de stad. Al zal dat wellicht niet lang meer zo blijven. Er staat momenteel nog een hoogbouw in de steigers die, als ik het goed heb, uiteindelijk nog hoger zal worden dan de Roelevard.

Roeselare bouwt dus steeds meer de hoogte in. Waar we vroeger vooral brede straten en lage huizen zagen, komen er nu almaar meer torens bij. Binnenkort moeten we misschien niet meer vragen waar we ergens zijn, maar gewoon: “Hoeveelste verdieping is dat?” 😉

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Als ik even tijd heb en het weer een beetje meezit, neem ik de fiets en rijd ik richting het centrum of de stationsbuurt. Je hoeft eigenlijk nooit ver te fietsen om iets interessants tegen te komen. Er valt altijd wel iets te zien, een opvallend gebouw, een merkwaardig tafereel, een stukje straat dat veranderd is of gewoon iets waarvan ik denk: dat moet op de foto.

Zo trek ik er regelmatig op uit, zonder echt een vast doel voor ogen te hebben. De fiets brengt me vanzelf wel ergens naartoe. Soms is het maar een kort ritje, maar vaak kom ik onderweg weer iets tegen dat de moeite waard is om even halt te houden en een foto van te maken.

Op die manier ontdek je je eigen omgeving telkens opnieuw. Zelfs op plaatsen waar je al honderden keren bent geweest, valt er soms plots iets op wat je voordien nooit was opgevallen.

Deze meermin zag ik aan de ingang van een tunnel onder de spoorweg. In de tunnel en de omgeving ervan is nog meer graffiti te bewonderen, maar deze dame viel mij meteen het meest op.

Op de muur staat trots “Roulers sur mer”, wat zoveel betekent als “Roeselare aan zee”. Een grappige benaming, want van de zee is Roeselare toch niet bepaald om de hoek. Zo’n 45 kilometer, als ik het goed heb.

Maar goed, een mens moet niet altijd aan de kust wonen om van een beetje maritieme sfeer te kunnen genieten. Met een meermin aan de spoorwegtunnel is Roeselare blijkbaar al een stukje dichter bij zee gekomen.

Ziezo, dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂