De dingen des levens !

Afgelopen zondag reed ik in de vroege voormiddag even tot bij mijn moeder in het WZC. Ze had pas haar ontbijt gehad ; Volgens een medewerkster van het WZC was ze beter geworden dan de afgelopen tijd. Geen gevaar meer voor longonsteking door voedsel in de luchtwegen of iets dergelijks;

Daar het reeds zonnig en warm was geworden besloot ik met haar samen op het balkon te gaan zitten en genieten van het weer en het zicht op de tuin. Zo zaten we meer dan een uur samen zonder een woord te wisselen met elkaar. Wel merkte ik dat ze van het samenzijn genoot..

In feite is ze zover dat ze geniet van samen zijn met mensen die ze kent. De rest speelt zich af in haar eigen denkbeeldige wereld.

Dit was het voor vandaag. Geniet van het weekend en tot de volgende.

🙂

Gisteren rond de middag kon ik het niet laten. Ik haalde mijn fiets uit de garage en reed weg. Eerst richting stationsplein. Daar was men druk bezig een en ander te installeren voor het weekend. Dan zijn het de jaarlijkse feesten beter bekend als de Batjes. Een batje in het Roeselaars dialect betekent een koopje op de kop tikken. Meestal zijn het kleerwinkels die uitverkoop houden in de autovrije winkelstraten. Tegenwoordig is het uitgegroeid tot een groot feest met optredens en andere randactieviteiten. Dit van de vrijdagavond tot en met de maandagavond.

Daarna ben ik nog even langs geweest bij het Buurthuis. Daar waren enkele moedigen aan het petanquen onder enkele parasols. Al vlug kwamen ze naar binnen voor een verfrissing. Enkele onder hen besloten binnen te blijven en een spelletje kaart te beginnen.

Een rusitge dag nietwaar ? Kan niet anders met die hitte.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂

Gisteren liep ik over de parking van een supermarkt. Komt er in de verte een man in mijn richting. Hij blijft stil staan en kijkt in mijn richting. Ik kom naderbij. Hij wijst naar me. Hij roept de naam van mijn vader. Ik herken de man. Hij was heel lang geleden lid van de kaartersclub waar mijn vader ook lid van was. In de jaren 70 is hij met zijn vrouw en dochtertje bij mijn ouders op visite geweest.

“Leeft je moeder nog ?” begint hij het gesprek. Ik toon hem een foto op mijn GSM en vertel over haar dementeren. Dat ze in augustus 93 jaar wordt. Vervolgens hebben we het over de goede oude tijd van café De Tassche op de grens van Roeselare met Ardooie. Namen komen uit ons geheugen naar boven.

Het is duidelijk dat hij geniet van dit gesprek. We nemen afscheid en zeggen “het beste en tot ziens”.

Thuis gekomen haal ik enkele foto-albums van onder het stof en vind de foto die je hierboven ziet. De man heeft op deze foto een hoedje op en valse snor. Hij zorgde steeds voor de animatie tijdens de kampioenvieringen. Ik was er niet bij, dus zoek mij maar niet.

Dit was het voor deze woensdag. Houd het hoofd koel en de voeten natuurlijk ook.

Tot dan.

🙂

De letter Y

foto-uitdaging in blogland..Melodybegon een Alfabet
een foto passend bij het ABC.

Deze keer kies ik voor de “Y” iets uit onze keuken, namelijk de Yogorette.

Yogorette is een reeks yoghurtdressings en vinaigrettes van Vandemoortele. De klassieke Yogorette is een lichtromige witte dressing met ongeveer 19% yoghurt, aangevuld met een vleugje honing en soms citroensap. Ze wordt vooral gebruikt op salades, rauwkost en als dipsaus.

Er bestaan verschillende varianten, waaronder:

Klassieke Yogorette (yoghurt-honing).
Yogorette Knoflook (look).
Yogorette Paprika.
Yogorette Spicy (met rode pepers).
Yogorette Fijne Kruiden.

De saus is vooral populair in België bij slaatjes, koude schotels, broodjeszaken en frituren. De frisse combinatie van yoghurt, een licht zoete toets en zachte zuren maakt haar minder scherp dan een klassieke vinaigrette.

Veel Belgen kennen Yogorette zelfs als een soort merknaam voor “die witte yoghurtsaus bij een slaatje”. Dat verklaart waarom de naam vaak opduikt in broodjeszaken en snackbars.

Vandemoortele is een van de bekendste Belgische voedingsbedrijven. Het werd in 1899 opgericht door Constant Vandemoortele en zijn zoon Adhémar in het West-Vlaamse Izegem. Oorspronkelijk perste en raffineerde het bedrijf lijnzaad- en koolzaadolie voor de zeep- en veevoederindustrie.

Doorheen de twintigste eeuw groeide Vandemoortele uit tot een Europese voedingsgroep. Het bedrijf produceert onder meer:

• oliën en frituurvetten;
• margarines;
• mayonaise, vinaigrettes en sauzen (zoals Yogorette);
• diepvriesbakkerijproducten zoals brood, koffiekoeken, donuts en focaccia’s.

Een interessant stukje geschiedenis is dat Vandemoortele in 1974 het merk Alpro lanceerde. Dat groeide uit tot een pionier in sojamelk en plantaardige voeding. In 2009 werd Alpro verkocht en richtte Vandemoortele zich vooral op professionele klanten zoals bakkers, restaurants en cateringbedrijven.

Vandaag is Vandemoortele nog steeds een familiebedrijf. Het hoofdkantoor bevindt zich in Gent en de familie behoort tot de rijkste ondernemersfamilies van België. De groep is actief in tal van Europese landen en haalt een omzet van bijna 2 miljard euro.

Veel Belgen kennen Vandemoortele zonder het te beseffen. Als je in een frituur een samouraisaus krijgt, een broodjeszaak Yogorette gebruikt of een supermarkt afbakbroodjes verkoopt, is de kans groot dat die producten van Vandemoortele afkomstig zijn.

Eigenlijk begon het bedrijf als een bescheiden olieslagerij in Izegem en groeide het in ruim 125 jaar uit tot een internationale voedingsgroep.

Foto Vandemoortele :internet.

Dit was het weer voor deze aflevering van het alfabet. Volgende week laatste dinsdag vnn de maand en tevens laatste dinsdag van deze leuke challenge.

Tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ik heb een nieuwe rok gekocht laat Annie weten.
Ja, met het geld dat ik eerlijk verdiend heb met het stropen moppert nonkel Juul.
Het zal weer op wat lijken sneert buurvrouw Erna.
Ik denk dat het je zal staan zegt Oldman.
Laat maar eens zien reageert Bieke.
Ik ben ook benieuwd bedenkt Flip.
Laten we het aan Clement Peerens vragen weet Hans.

Voor de liefhebbers en de kenners onder jullie de min of meer “make of” van deze klassieker uitgelegd door niemand minder dan Clement Peerens himself die tevens een kennis is van nonkel Juul.

Na dit educatief intermezzo wens ik jullie een fijne (werk)week en alvast tot de volgende Bankshow bij Hans Bank.

Gisteren was het heel erg warm. Geen weer om buiten druk bezig te zijn.

Rond 17 uur was er schaduw op ons terras en konden we rustig buiten zitten. Ik zag enkele dreigende wolken dichterbij komen. Tegen 18 uur begon het te regenen.

Tijdens de avond regende het rustig verder. Nu en dan een bliksem en wat gerommel. Ik kwam terug gefietst van een meeting,maar had gelukkig regenkledij bij. Zo kwam ik toch droog thuis.

Toen ik de fiets in de garage zette zag ik een regenboog verschijnen. Vlug even een foto van genomen.

De hitte zou nog niet voorbij zijn. Zomerse dagen komen ons tegemoet.

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Gisteren woensdag moest ik in oekene zijn. Even iets regelen voor mijn vrouw

Oekene is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en een deelgemeente van Roeselare. Oekene was een zelfstandige gemeente tot aan de gemeentelijke herindeling van 1977.

De gemeente zou haar naam ontlenen aan het feit dat de plaats in haar ontstaansgeschiedenis werd beschouwd als een “uithoek”. Rumbeke, een van de andere Roeselaarse deelgemeenten, ligt anderhalve kilometer verderop.

Meer over deze gemeente kan je hier lezen.

Veel valt er daar niet te zien. Ik heb dan maar een foto genomen van het vroegere gemeentehuis. Lang geleden, toen ik nog ambtenaar was bij de financiële dienst van Roeselare kwam ik er ieder jaar rond deze tijd om er belasting huisvuil te innen en vuilniszakken uit te delen. Dat is al enkele decenia geleden. Die belasting is al lang afgeschaft en de zakken kun je tegenwoordig in bepaalde winkels kopen.

Ziezo, dit was het voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂

De voornaamste hobby’s van Felix onze zwarte kater zijn eten en achteraf op mijn bed een dutje doen. Rond de late namiddag of avond gaat hij op ons compostvat plaats nemen om alles in het oog te houden

Het is nu min of meer twee jaar dat hij bij on in getrokken is. Blijkbaar bevalt het hem nog steeds. Dit merken we vooral aan de knuffels en kopjes die hij ons geeft.

Ooit heb ik ergens gelezen dat zwerfkatten die een thuis gevonden hebben heel dankbare dieren zijn. Dat is duidelijk met Felix hier in huis.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂