Zo beste lezers en lezeressen we zijn weer toe aan de derde letter uit het alfabet : de letter āCā.
Voor deze aflevering van de challenge koos ik voor “CD”

Toen ik in de tweede helft van de jaren tachtig een cd-speler kocht, was dat een hele gebeurtenis. Het toestel was duur en cd’s waren nog lang niet zo algemeen verkrijgbaar als vandaag. Het aanbod was beperkt en lang niet alle albums waren al op cd uitgebracht. Bovendien lieten sommige van de eerste cd-uitgaven qua geluidskwaliteit te wensen over. Ze waren vaak haastig van de oorspronkelijke opnames overgezet, waardoor het geluid soms vlak of onnatuurlijk klonk.
In de jaren negentig groeide de cd uit tot de standaard voor muziekliefhebbers. Vinylplaten verdwenen massaal uit de rekken van platenzaken en belandden voor velen in de vergetelheid. De cd bood heel wat voordelen: een kraakvrije weergave, eenvoudige bediening en de mogelijkheid om nummers rechtstreeks te selecteren. Het leek erop dat de vinylplaat voorgoed verleden tijd was.
Maar ook de cd bleek niet onaantastbaar. Vanaf het begin van de eenentwintigste eeuw kreeg hij stevige concurrentie van digitale muziekbestanden en later van streamingdiensten zoals Spotify, Apple Music en Deezer. Muziek hoefde niet langer op een fysieke drager te staan; met enkele tikken op een smartphone had je toegang tot miljoenen nummers. Ironisch genoeg maakte de vinylplaat intussen een opmerkelijke comeback. Vandaag kiezen heel wat muziekliefhebbers opnieuw bewust voor het warme geluid en de nostalgische charme van vinyl, terwijl de cd langzaam dezelfde weg dreigt op te gaan als de grammofoonplaat enkele decennia geleden.
Tegenwoordig komen veel platen zowel streamen, op LP als op CD kopen. Toen ik vorige week in de Mediamarkt was verwonderde ik me dat er zoveel LP’s te koop zijn, zowel oude als recente opnames.
Momenteel heb ik geen CD speler, maar mijn CD’s bewaar ik. Wie weet komt er een tijd dat er niets meer te streamen valt of dat Youtube en Spotify verdwijnen.
Fijne dinsdag en tot de volgende.
š






