De dingen des levens !

Gisteren was ik bij de advocaat om het verslag van de bewindvoering voor de vrederechter af te sluiten. Ondertussen heb ik een copy van het verslag ontvangen zodat ik weet hoe ik het eind dit jaar moet aanpakken.

De foto nam ik vlakbij het advocatenkantoor en het vredegerecht. Die zijn buren moet je weten. Aan de overkant zie je het (rode) gebouw waar Grote Muis palliatieve zorg kreeg en er stierf. Ook al bijna ” jaar.

Even melden dat hier rond de middag een man aan de deur stond. Of ik wist dat in onze woning ooit een bekende politicus gewoond heeft. Daar wou hij een podcast over maken om die te laten horen bij de lokale radiozender. Dit ergens in de zomer. Ik zal dus te horen zijn. Meer hierover als die online komt.

Fijne vrijdag en alvast een fijn weekend.

🙂

Het thema van Conny’s Creatieve Blog Hop is deze week voorouders. Dus daar ik deze week reeds een oude foto plaatste besloot ik maar nog ene te plaatsen.

Het trouwfeest van nonkel Valeer !

Ene uit mijn doos met oude foto’s zoals je kan zien.
Dit tafereel is uit 1944.
Nonkel Valeer kwam uit een groot gezin.
Eén van zijn broers zou later mijn grootvader worden.
Mijn grootvader staat ook op de foto : hij zit links vooraan.

Derde van links op dezelfde rij zit Tante Martha die toen al gehuwd was met nonkel Juul.
Om de één of andere reden staat mijn op deze blog beruchte nonkel niet op de foto.
Geen idee waar hij toen uitging.

Nonkel Valeer kreeg ook veel kinderen, maar jammer genoeg stierf zijn vrouw veel te vroeg.
Enkele kinderen werden hier in de streek bij familie geplaatst en met de rest verhuisde hij naar Antwerpen. Met één van die kinderen heb ik nog sporadisch contact. Mijn moeder is zijn doopmeter.

Dit was het voor vandaag. Geniet de lentedagen.

😉

Sedert 1 januari 2026 zijn de prijzen van huisvuilniszakken fots duurder geworden. De nieuwe zakken hebben andere kleur en opschrift van deze die we tot en met 2025 gebruikten. Om de oude toch nog te mogen gebruiken kon men bij stad een zelfklever kopen en die op de zakken plakken. Zonder zelfklever worden ze niet meer meegenomen door de ophalers.

Vorige week mailde ik het volgende aan het stadsbestuur :

Sedert enkele weken ligt er in de Vijfwegenstraat thv 205 een witte vuilniszak zonder sticker die bijgevolg niet meegenomen werd door de Mirom.  Daar er niet naar omgekeken wordt, breng ik jullie hiervan op de hoogte. Ik vind het niet kunnen dat die zak daar weken blijft liggen

Dinsdag kreeg ik volgend antwoord terug :

We begrijpen je frustratie. Wij vinden het ook belangrijk dat iedereen in een nette buurt kan leven. Het verkeerd buitenzetten van huisvuil/bedrijfsafval wordt gezien als sluikstort. Iedereen moet zich houden aan de richtlijnen, waaronder: het op een correct tijdstip buitenzetten, het juiste afval buitenzetten en het op de juiste plaats zetten.
 
De mensen die dit niet doen worden gewezen op de richtlijnen en aangezet om het op de correcte manier te doen. Indien de dader niet gekend is wordt het huisvuil opgevolgd door de stadsdiensten en onderzocht op identificeerbare gegevens zodat er GAS-boetes kunnen gegeven worden.

Ben ik nu een oude zeurkous of heb ik gelijk dergelijke vuilniszakken die lang blijven liggen op de stoep te melden ?

Tot de volgende.

🙂

DE LETTER “N” !

Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland.. Melody begon een Alfabet
een foto passend bij het ABC.

De “N” van nonkel Juul !

Deze figuur moet ik bij velen niet meer voorstellen. Mijn grootoom Jules Blomme. Berucht pensenjager en stroper. Hij kon de meest fantastische verhalen vertellen alsof het echt gebeurd was. Hij stierf in 1977 terwijl hij nog van plan was om te gaan jagen in Canada met zo’n zweefvliegtuig.

De foto werd genomen tijdens de viering van de gouden jubilee van nonkel Juul en tante Martha. Dat moet in 1970 of 1971 geweest zijn. Enige tijd na dit feest trok de onderpastoor er met zijn meid van onder. Of dit iets met het feest te maken heeft gehad is bij deze niet geweten.

Fijne dinsdag verder en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ai, ik heb daarnet een kopje laten vallen zucht Oma.
Scherven brengen geluk antwoordt Mieke.
Daar geloof ik niets van moppert nonkel Juul.
Ik loop nooit onder ladders antwoordt Oldman.
Allemaal onzin dat bijgeloof sneert buurvrouw Erna.
Hoe weet jij dat ? vraagt Flip.

Zijn jullie bijgelovig ? Laat maar weten in de comments.

Fijne paasmaandag.

🙂

Ieder een zalig paasfeest toegewenst. En voor zij die niets met Pasen hebben ook een fijne zondag gewenst.

Geniet er maar van.

Tot de volgende.

🙂

Aan de overkant van de straat waar dat beeld staat dat ik gisteren toonde staat een huis die ook herinneringen oproept.

Heel lang geleden, begin jaren 60 van de vorige eeuw, was daar café Transvaal waar mijn vader regelmatig ging kaart spelen.Ik herinner me nog dat ik bij mijn moeder achterop de fiets zat als ze er boodschappen ging doen. Klinkt gek ? Het zit zo : In dat witte huis was een gang. Aan de rechter kant kon je naar het café, aan de linkse kant was een kruidenierswinkeltje. Zo kon je als vrouw op zaterdagavond terwijl manlief aan den toog hing vlug enkele boodschappen doen. Dat deed mijn moeder dus ook terwijl ik met de kinderen achteraan zat te spelen. Nu heeft men van dat gebouw twee woningen gemaakt.

Van die ouwe buurt is tegenwoordig niets meer terug te vinden. Veel werd verkaveld En ook geen spoor meer terug te vinden van Nonkel Juul en tante Martha die in die straat woonden

Om af te sluiten een foto uit de oude doos. Mijn vader zit rechts vooraan in donker kostuum.

Dit was het voor vandaag. Rest mij jullie een fijn lang weekend toe te wensen en fijne paasdagen.

Tot dan.

🙂

Toen ik onlangs rond wandelde in het centrum van Rumbeke terwijl Eva gitaarles volgde stootte ik op dit beeld :

Het was een beeld van niemand minder dan een vroegere leerkracht van mij, namelijk Michel Lyssens. I

Ik was twaalf toen ik bij hem op de schoolbanken terecht kwam. Hij was toen gekend als broeder Michel. Hij was niet een doorsnee broeder zoals je in die dagen had. Hij had een heel aktief leven. Onder meer had hij een groep mimespelers rondom hem. Kortom een heel kunstzinnig mens. Zijn lessen Nederlands waren nooit saai.

Vele jaren later vernam ik dat hij uit het kloosterleven getreden was en een gezin had gesticht. Hij was beeldhouwer geworden gespecialiseerd in vrouwelijk naakt. Ooit heb ik hem bezocht in zijn atelier. Daar zijn zoon enkele jaren lid geweest is van de karateclub habben we nog min of meer contact.

Je mag zeggen dat dit beeld herinneringen heeft laten naar boven komen.

Dit was het voor vandaag. Geniet de dag en tot de volgende.

🙂