De dingen des levens !

Eenmaal in de maand wordt hier het papier en karton opgehaald.

Eva bestelt pakjes. Dat zorgt voor papier en karton.

Greet zorgt ervoor dat alle papier netjes in dozen wordt verzameld.

Louis inspecteert de lege dozen.

Ik zet de dozen dan buiten.

Zo heeft iedereen hier zijn deel in het opruimen van papierr en karton.

Iedereen ?

Nee, niet iedereen.

Felix trekt er zich niets van aan.

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Uit het lezersonderzoek De Beste Gemeente van Vlaanderen van Het Laatste Nieuws blijkt dat slechts 24% van de inwoners van Roeselare positief scoort op het vlak van veiligheid. Dat is een forse daling tegenover 2023, toen nog 43 op de 100 inwoners een positieve beoordeling gaven. Daarmee bengelt Roeselare helemaal onderaan bij de Vlaamse centrumsteden als het om veiligheid gaat.

Zowel inwoners als de oppositie wijzen op verschillende problemen die het veiligheidsgevoel aantasten. Het gaat onder meer om overlast in de omgeving van het station, op pleinen en in parken, drugsproblemen, straatintimidatie en nachtlawaai. Ook het lokale beleid speelt een rol: sommige inwoners ervaren de aanpak van deze problemen als onvoldoende streng of vinden dat er anders moet worden opgetreden.

Dat mensen zich minder veilig voelen dan pakweg enkele jaren geleden, kan ik wel begrijpen. Vooral de berichtgeving in de media over flakka heeft voor heel wat ongerustheid gezorgd. Op sociale media wijst men al snel met de vinger naar de ‘vreemdelingen’. Die geluiden komen vooral uit (extreem) rechtse kringen. Persoonlijk heb ik met die zogenaamde ‘vreemdelingen’ geen last.

Mijn besluit: een onveiligheidsgevoel is subjectief. Het wordt niet alleen bepaald door wat mensen zelf meemaken, maar ook door wat ze via de media en sociale netwerken te horen en te zien krijgen. Ook bepaalde politici en politieke partijen spelen daarop in en kunnen die gevoelens versterken.

Alvast tot de volgende.

🙂

Terwijl ik dit schrijf, is het 18.30 uur en buiten is het al donker. Wat een verschil met enkele weken geleden, toen het nog nazomerde en het ’s avonds veel langer licht bleef.

De overschakeling van zomeruur naar winteruur verliep hier zonder problemen. Op twee uurwerken na pasten alle klokken zich automatisch aan. Alleen die twee moesten we zelf nog op het juiste uur zetten. Gelukkig valt dat bij de overgang naar het winteruur nog mee: we krijgen er een uurtje bij. Bij de overschakeling naar het zomeruur moeten we dat uurtje dan weer inleveren.

Het blijft wel even wennen aan het feit dat het ’s avonds zo vroeg donker wordt. Voor we het goed en wel beseffen, zitten we alweer in november en komen de eindejaarsfeesten stilaan in zicht. De dagen worden korter, de avonden langer en de gezelligheid moet voortaan vooral van binnen komen.

Vandaag voorspellen ze zon. Dag mag na een duistere dinsdag vol regen.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂

Vandaag zijn we aangekomen bij de letter “Q”.

Ik heb gekozen voor de Q van “Queen” !

Daarvoor heb ik even in mijn redelijk uitgebreide CD verzameling gekeken.

Vroeger kocht ik regelmatig een cd, maar het verzamelen ervan is ondertussen stilgevallen. Dat heeft twee redenen. Ten eerste heb ik momenteel geen cd-speler meer in huis. Ten tweede beluister ik tegenwoordig veel muziek via YouTube, terwijl ik op mijn laptop of pc bezig ben. Zo heb ik altijd muziek op de achtergrond zonder dat ik daarvoor nog cd’s uit de kast hoef te halen.

Soms vraag ik me af of ik mijn cd-verzameling niet beter van de hand zou doen, maar voorlopig kan ik er geen afscheid van nemen. Wie weet komt er ooit weer een cd-speler in huis. Dan kan ik opnieuw genieten van mijn eigen collectie.

Bovendien weet je nooit hoe het streamen verder zal evolueren. Op Spotify hebben al heel wat groepen en artiesten hun muziek weggehaald. Wat vandaag beschikbaar is, kan morgen dus zomaar verdwijnen. Met mijn eigen cd’s heb ik die onzekerheid niet. Voorlopig houd ik mijn verzameling dus maar bij. Je weet immers nooit wat de toekomst brengt!

Ik eindig met de clip en lied waarmee ik Queen heb leren kennen.

Dit was het dan weer voor deze week. Op naar de volgende letter in het alfabet.

Tot de volgende.

😉

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Hebben jullie onze hond gezien vraagt Bieke
Hij zal nog bezig zijn in een vuilnisemmer te snuisteren bedenkt nnnkel Juul.
Dat vieze beest zou bij mij niet binnen mogen komen sneert buurvrouw Erna.
Wij hebben hem daarnet nog buiten gezien antwoord Oma.
Ik vermoed dat Tronica hem geoptimaliseerd heeft bedenkt Oldman.
Gelukkig laat Tronica mij met rust antwoordt Flip.

Wat er precies met Krapuul gebeurd is lezen jullie later wel in de avonturen van nonkel Juul.

Worden wij later ook cyborgs of zijn we het min of meer al ?

Tot de volgende.

🙂

Afgelopen zondag ging ik even naar het kerkhof om te kijken of alles naar wens verlopen was met de urne van mijn moeder. Van de gelegenheid maakte ik gebruik om ook nog eens door het oude gedeelte te wandelen.

Daar bevinden zich oude graven en grafkelders, waarvan de meeste al lange tijd niet meer onderhouden worden. Dat is duidelijk te zien: het verval heeft er stilaan zijn intrede gedaan. Toch heeft die vergane glorie ook iets bijzonders. De verweerde grafstenen en verwaarloosde graven geven het oude kerkhof een aparte sfeer, alsof ze allemaal hun eigen verhaal uit een ver verleden met zich meedragen.

Op een bepaald moment viel mijn blik op deze grafkelder. Vooral de deur sprak tot mijn verbeelding. Ik moest meteen terugdenken aan mijn verhalen over Annabel, het levende lijk van een meisje dat samen met haar ouders op het kerkhof van het dorp woont. Wie weet, wonen ze hier wel, dacht ik bij mezelf. Het zou zomaar kunnen!

Eigenlijk zou deze grafkelder perfect passen in een Halloweenverhaal. De omgeving heeft alvast de juiste sfeer: een oud kerkhof, vervallen graven en een mysterieuze deur waarachter zich van alles zou kunnen afspelen. Je hoeft er niet eens veel fantasie voor te hebben om je af te vragen wat zich daar allemaal zou kunnen verschuilen.

Ondertussen duiken hier en daar alweer de grijnzende pompoenen op, als teken dat Halloween in aantocht is. Maar daar doen wij niet aan mee.

Alvast een fijn weekend gewenst en tot de volgende.

🙂

Deze week is het echte herfstweer begonnen. Maandag viel het weer nog redelijk mee, dus heb ik van de gelegenheid gebruikgemaakt om het gras nog eens te maaien. Waarschijnlijk was dat meteen ook de laatste maaibeurt van dit jaar. Nu mag de tuin stilaan aan zijn winterslaap beginnen.

Ook heb ik mijn schoenen weer aangetrokken. Tot en met maandag liep ik nog op sandalen, maar nu is het toch echt tijd om die op te bergen. Het was even wennen om weer schoenen aan mijn voeten te hebben.

Voor morgen, vrijdag, voorspellen ze stormweer. Dat belooft wat! Het wordt dus wellicht binnenblijven en hopen dat de wind niet te veel schade aanricht.

Met deze omslag in het weer lijkt de warme, hete zomer alweer heel ver achter ons te liggen. Wat kan het toch snel veranderen! Nog niet zo lang geleden liepen we bij zomerse temperaturen rond, en nu halen we de jassen en schoenen weer boven.

Alsof dat nog niet genoeg is, schakelen we binnenkort ook weer over op het winteruur. De klok gaat een uurtje achteruit en de dagen zullen daardoor nog korter lijken. Voor we het goed en wel beseffen, zitten we weer volop in de donkere dagen van het jaar.

Alvast tot de volgende.

🙂

Op 28 augustus stierf mijn moeder.

Op 4 september was de uitvaart en bijzetting van de urne.

De gegrafenisondernemer zorgde ervoor dat alles vlekkeloos verliep. Ook zorgde hij voor de gedenkplaat op de urne die in de grond geplaatst werd.

Afgelopen zondag had ik zin om eens naar het kerkhof te fietsen en zien of alles verlopen is zoals afgesproken.

Alles is piekfijn in orde. Mijn vader wordt er ook vermeld ook al is zijn asse uitgestrooid in 2009.

Binnenkort is het Allerheiligen en Allerzielen. Dan trekken de mensen naar het kerkhof. Ik weet nog niet of ik dan ook zal gaan. Als ik ga zal het zijn om een bloemetje te kopen aan een stand van de jeugdbeweging. Anders zie ik wel.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂