De dingen des levens !

DE LETTER “U” !

Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland..Melodybegon een Alfabet
een foto passend bij het ABC.

De “U” van  UIL!

Deze uil is een creatie van Eva. Hij zou eveneens deel kunnen nemen aan de “minimomentjes” maar daar doe ik niet aan mee dus verschijnt hij hier vandaag.

De uilen (Strigiformes) zijn een orde van solitaire vogels met veelal een nachtelijke leefwijze. Bij veel uilen staan de ogen voor in de kop, zodat ze een groot binoculair gezichtsveld hebben, waarin ze diepte kunnen zien. Uilen hebben goed ontwikkelde oren, die ver uit elkaar staan, wat ze goed in staat stelt de richting vast te stellen waaruit een geluid komt. Deze kenmerken maken van uilen goede jagers. Door hun nachtelijke leefwijze worden ze soms ook nachtroofvogels genoemd.

In westerse culturen zijn uilen het symbool van zowel wijsheid als dwaasheid.

Dus aan jullie om te beslissing wel symbool hier het best bij jou of bij mij past.

Tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ze zijn weer aan het roddelen over ons zegt Bieke.
Wie dan wel vraagt Oldman.
Oh, vriendinnen, weet je wel antwoordt Mieke.
Bij mij thuis wordt er niet geroddeld sneert buurvrouw Erna.
Over wat praten jullie dan wel vraagt Flip.

We zetten deze week vrolijk in met een zonnig muziekje dat je volgend weekend wel zal kunnen horen bij Hans Bank.

Fijne maandag.

🙂

Remorc transformeert verborgen pleintjes en gezellige wijken om tot een podium voor een cultureel programma. Zij strijken gedurende vier verschillende weekends neer, telkens op een andere locatie in groot Roeselare, waar je kan genieten van circus, (familie)theater, muziek en gezelligheid.

Dit weekend is het dus te doen op de Elisabethwijk hier vlakbij. Gisteren waren Eva en ik even langs geweest. Ik nam alvast enkele foto’s die je hier kunt zien.

In de loop van de dag gaan wij terug. Genieten van de sfeer en de zon. Meer moet dat niet zijn.

Genieten jullie ook verder van dit zonnig lang weekend.

🙂

Momenteel is het warm lenteweer. Geen weer om aktief bezig te zijn.
Louis is hiermee akkoord. Die ligt lekker in de schaduw te slapen.
Felix onze zwarte kater ligt ergens boven te slapen.

Deze namiddag zijn er aktieviteiten op de wijk.
Wie weet ga ik eens kijken wat er allemaal te zien is.
Eerst even naar het buurthuis.

Ik houd het sowieso rustig.

Fijne namiddag.

🙂

Woensdagmorgen begon met een lichte irritatie. WP had kuren. Alle blogsites van WP die een domeinnaam hebben kon ik bekijken. Deze wiens naam eidigt op .wordpress.com dan weer niet. Proberen via de reader bood weinig soelaas. In de namiddag was alles terug normaal. Wel merk ik enkele kleine verschillen.

Gelukkig is er nog genoeg te doen op zo’n dag. Het is niet bepaadd het einde van de wereld, maar irriteert een beetje zoals een muggenbeet.

Hier boven zie je een resultaat met AI. Het stelt Tronica voor die de ravage aanschouwt. Een beeld dat in delen van deze planeet realiteit is.

Tot zover dit korte irritante blogje. Geniet van het betere weer dat ze voor vandaag voorspeld hebben.

Doei.

🙂

https://nonkeljuul.wordpress.com

https://nonkeljuul.wordpress.com/2026/05/20/tronica-en-robby-in-cafe-cosmos/

Gisteren deed ik, zoals elke week, de boodschappen voor VOC Opstap. Omdat ik ondertussen goed weet waar de meeste artikelen in de rekken liggen, stond ik in een mum van tijd aan te schuiven aan de kassa.

Nadat mijn kaart gescand was, begon de kassierster aan haar werk. Eén voor één werden de producten gescand en in de andere kar gelegd.

“Werk je nog bij de stad?” vroeg ze plots.

Ik keek verwonderd op. Ken ik haar? vroeg ik mij af. De vrouw zag mijn verbaasde blik.

“Karate,” antwoordde ze.

Nu wist ik het nog altijd niet. Daarna begon ze over mensen en gebeurtenissen uit de karateclub. Toen viel mijn eurocent. Samen met haar zussen was ze destijds lid van de eerste karateclub waar ik zelf ook een tweetal jaar lid van ben geweest. Dat moet ergens in 1988 of 1989 geweest zijn, als ik het mij goed herinner. Het gebouw waarin we trainden staat momenteel te koop. Dit behoort dus ook tot het verleden.

Nadat alle producten gescand waren en ik betaald had, namen we afscheid. Na bijna veertig jaar nog herkend en aangesproken worden: daar zou je voor minder verbaasd van opkijken. Blijkbaar blijft mijn karateverleden toch telkens weer de kop opsteken.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂