De dingen des levens !

Eva had haar gsm ondertussen al acht jaar. Het toestel was dus dringend aan vervanging toe. Omdat we klant zijn bij Orange, trokken we naar de dichtstbijzijnde winkel, die in het centrum van de stad. We waren de eerste klanten van de dag en werden dan ook meteen geholpen.

Eva had een Huawei-telefoon. Dit merk zit echter niet meer in het assortiment. Daar zijn verschillende redenen voor, maar de belangrijkste is het Amerikaanse handelsverbod. Hierdoor mag Huawei op zijn nieuwere smartphones geen officiële Google-diensten meer gebruiken. Dat brengt in de praktijk behoorlijk wat beperkingen met zich mee.

We moesten dus op zoek naar een ander merk. Greet en ik gebruiken allebei een Samsung, dus stelde ik voor dat Eva ook voor dit merk zou kiezen. De keuze was snel gemaakt.

Nadat Eva in een andere winkel nog een leuk hoesje had uitgekozen, trokken we met onze aankopen huiswaarts.

Eenmaal thuis bleek het overzetten van de gegevens van de Huawei naar de Samsung toch niet zo eenvoudig te zijn als de verkoper had voorgesteld. Gelukkig wist vooral Greet er uiteindelijk haar weg in te vinden. Met wat geduld en het nodige gepruts slaagde ze erin om alle apps die Eva wilde te installeren en te activeren.

Eind goed, al goed! Eva kan weer een hele tijd verder met haar nieuwe smartphone.

Zo waren we weer eens bezig.

Tot de volgende

🙂

Nee, ik stond niet op de vluchtstrook van de een of andere autostrade. Ik stond gewoon geparkeerd nabij de kerk van Rumbeke. Ook al was het zondag 1 november, Eva had gitaarles. Die duurt slechts een half uur zodat ik het de moeite niet vond om naar huis te rijden en terug te keren om haar op te halen.

In afwachting heb ik wat leesvoer bij me. Deze keer had ik de tweede uitgaven van het tijdschrift van Jan Sierhuis bij. Daarin staat een zelf geschreven verhaal. Waarover het gaat ?

Een man en een vrouw houden een tankstation open. Nu en dan komt er volk langs voor een tankbeurt. Op een gegeven moment maakt de vrouw door het nuttigen van paddenstoelen een trip en komt op een andere plaats terecht.

Hoe het verder gaat verklap ik niet. Ik verklap wel dat het de moeite van het lezen meer dan waard is.

Hopelijk heb ik niet teveel verklapt. Wie het verhaal in zijn geheel wil lezen wendt zich tot Jan.

Als besluit wil ik toevoegen dat het duidelijk is dat er heel wat bloggers zijn met schrijftalenten. Dit hebben enkele blogsters reeds bewezen door zelf een boek te schrijven en uit te laten brengen. .

Tot de volgende.

🙂

Vandaag komen we aan bij de letter “R”

De letter R van rabarber.

Rabarber is een plant uit de duizendknoopfamilie. Deze grote, struikachtige plant heeft prachtig rode, groene, groen-rode of karmijnrode lange stelen en grote donkergroene bladen. Van deze friszure groente wordt bijna altijd een compote of een zoet nagerecht gemaakt. Hierdoor lijkt het meer op fruit dan op groente. Toch is het écht een groente.

Toen Greet en ik in 1992 in onze woonst trokken nam ik enkele rabarberplanten mee uit de tuin van mijn ouders. Die groeide daar weelderig.

Ik plantte die op twee plaatsen in onze tuin. Op de ene plek verdorde die, maar op de andere plek begon hij weelderig te groeien.

Jammer genoeg is de rabarber al weer in herfst/wintermodus zodat ik geen foto kon nemen. Dan deze even van het internet geleend.

Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Dikke Lu van café Cosmos heeft een nieuwe flipperkast weet nonkel Juul van achter de daklozenkrant.
Daar wil ik wel op spelen jubelt Bieke.
Allemaal tijd en geldverspilling sneert buurvrouw Erna.
Daar heb ik vroeger ook veel op gespeeld bedenkt Oldman.
Waarom doe je dat nu niet meer vraagt Flip.
Dat waren nog eens tijden zucht Francky.

Dat warn inderdaad nog eens tijden met The Who en vooral Keith Moon.

Fijne maandag en tot de volgende.

🙂

Eenmaal in de maand wordt hier het papier en karton opgehaald.

Eva bestelt pakjes. Dat zorgt voor papier en karton.

Greet zorgt ervoor dat alle papier netjes in dozen wordt verzameld.

Louis inspecteert de lege dozen.

Ik zet de dozen dan buiten.

Zo heeft iedereen hier zijn deel in het opruimen van papierr en karton.

Iedereen ?

Nee, niet iedereen.

Felix trekt er zich niets van aan.

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Uit het lezersonderzoek De Beste Gemeente van Vlaanderen van Het Laatste Nieuws blijkt dat slechts 24% van de inwoners van Roeselare positief scoort op het vlak van veiligheid. Dat is een forse daling tegenover 2023, toen nog 43 op de 100 inwoners een positieve beoordeling gaven. Daarmee bengelt Roeselare helemaal onderaan bij de Vlaamse centrumsteden als het om veiligheid gaat.

Zowel inwoners als de oppositie wijzen op verschillende problemen die het veiligheidsgevoel aantasten. Het gaat onder meer om overlast in de omgeving van het station, op pleinen en in parken, drugsproblemen, straatintimidatie en nachtlawaai. Ook het lokale beleid speelt een rol: sommige inwoners ervaren de aanpak van deze problemen als onvoldoende streng of vinden dat er anders moet worden opgetreden.

Dat mensen zich minder veilig voelen dan pakweg enkele jaren geleden, kan ik wel begrijpen. Vooral de berichtgeving in de media over flakka heeft voor heel wat ongerustheid gezorgd. Op sociale media wijst men al snel met de vinger naar de ‘vreemdelingen’. Die geluiden komen vooral uit (extreem) rechtse kringen. Persoonlijk heb ik met die zogenaamde ‘vreemdelingen’ geen last.

Mijn besluit: een onveiligheidsgevoel is subjectief. Het wordt niet alleen bepaald door wat mensen zelf meemaken, maar ook door wat ze via de media en sociale netwerken te horen en te zien krijgen. Ook bepaalde politici en politieke partijen spelen daarop in en kunnen die gevoelens versterken.

Alvast tot de volgende.

🙂