De dingen des levens !

Ooit kocht ik hem voor mijn moeder. Ze vond hem mooi, omdat hij haar deed denken aan de laatste hond die ze samen met mijn vader had.

Toen moeder in 2022 naar het WZC verhuisde, ging hij met haar mee. Daar hield hij haar gezelschap, zoals een trouwe vriend dat doet. Voor moeder was hij geen gewoon beeldje, maar een levend hondje. Ze praatte tegen hem, en in haar beleving praatte hij terug. Zo bracht hij haar, in die stille kamer, een stukje van thuis en van vroeger terug.

Nu moeder er niet meer is, is hij bij ons komen wonen. Zo is er toch nog een klein stukje van haar bij ons gebleven. Het hondje dat haar ooit gezelschap hield, heeft nu een plekje bij ons in huis gekregen — als een stille herinnering aan moeder en aan de mooie momenten van vroeger.

Vandaag was de uitvaart. Nu weer verder met ons leven.

Fijne avond en tot de volgende.

Deze week zijn we aan de letter “I”.

De letter I van IJS !

Tijdens de hete dagen van de afgelopen maanden werd hier menig ijsje verorberd.

Nu wat minder, maar het blijft lekker.

Verder even een update : Vandaag is mijn moeder haar kamer in het WZC opgeruimd. Al haar spullen zijn nu bij ons; Als de uitvaart achter de rug is zullen we tijd maken om alles te bekijken en zien wat we houden en wat weg mag. De uitvaart gaat vrijdag door.

Zo kom ik nog weinig toe aan bloggen, laat staan blogs lezen. Vanaf volgende week vlieg ik er weer in.

Fijne dag nog.

Gisteren is mijn moeder vredig ingeslapen. Ze werd 93 jaar.

De laatste dagen ging haar toestand snel bergafwaarts. Ze kreeg een morfinepomp tegen de pijn. Het was een kwestie van dagen, uren…..

Bijgevolg zal het vanaf vandaag tot in de loop van volgende week hier stil zijn op de blog. De avonturen van nonkel Juul op de andere blog lopen gewoon verder. Die staan al tijden ingepland.

Alvast tot later.

Altijd leuk om op een rustige namiddag of avond even door een stapel oude foto’s te snuisteren. Soms duikt er een ver familielid op dat je nog gekend hebt, soms staan er nobele onbekenden op die je nieuwsgierig maken. Wie waren ze? Waar woonden ze? Wat deden ze in het leven? Een vergeelde foto kan plots een klein stukje familiegeschiedenis tot leven brengen.

De missionaris op deze foto is zo’n nobele onbekende. Geen idee wie hij is, waar hij vandaan komt of wat hem precies naar Congo bracht. Op de achterkant staat in keurig handschrift vermeld dat het tafereel zich afspeelt in Congo, in het jaar onzes Heeren 1951. Meer aanwijzingen zijn er voorlopig niet. Wie weet wie deze man was en welk verhaal er achter deze foto schuilgaat? Misschien zit er ergens in een oude familieverzameling, een archief of een vergeten doos nog een antwoord verborgen. Voorlopig blijft hij een mysterieuze passant uit een ver verleden.

Bijna was deze foto in de papiermand beland, maar ik vond hem eigenlijk wel leuk. Daarom besloot ik hem niet weg te gooien, maar hem met behulp van AI in te kleuren en hem hier alsnog te tonen.

Fijne vrijdag en tot de volgende

🙂

Gisteren, zo rond de middag, was ik op en rond het speelpleintje druk bezig met het opruimen van zwerfvuil. Het is er de laatste tijd behoorlijk druk geweest en dat was duidelijk te merken. Er lag heel wat afval dat dringend een opruimbeurt kon gebruiken.

Nu en dan hoorde ik iemand glas in de nabijgelegen glasbol deponeren, maar daar besteedde ik verder geen aandacht aan. Ik was te geconcentreerd bezig met opruimen.

Plots hoorde ik een luide knal. Ik had geen idee wat er gebeurd was. Ik keek in de richting vanwaar het geluid kwam en zag een personenauto vlak bij het wassalon op de hoek staan. Ik kon slechts een deel van de wagen zien. Even later reed de auto verder. Ik schonk er verder geen aandacht aan en ging gewoon door met het opruimen van het zwerfvuil.

Even later kwam ik langs een garage waar een vrouw naar buiten kwam met haar fiets aan de hand. We raakten aan de praat over het zwerfvuil en over de mensen die het speelplein gebruiken. Vlakbij lag ook een hoopje sluikstort. Ik besloot er een foto van te nemen en die door te sturen naar de stadsdiensten.

Tenslotte sprong de dame op haar fiets en reed weg. Enkele seconden later kwam ze echter alweer terug. Blijkbaar waren enkele paaltjes op het trottoir omvergereden. Plots werd alles me duidelijk: het was die auto die ik eerder had zien staan, die tegen de paaltjes was gereden. De vogel was intussen gaan vliegen. Duidelijk vluchtmisdrijf dus.

Ik nam een foto van de schade en stuurde die, samen met de nodige informatie, door naar de stadsdiensten.

Later in de namiddag kreeg ik een mail van de standsdienst met de vermelding dat het herstel is opgenomen in de planning. Voor mij is de kous dus af.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂