Het is al van oktober 2020 dat hij bij ons zijn intrek genomen heeft. Van de angstige mopperaar die maar niet uit Eva’s slaapkamer te krijgen was is niets meer te bespeuren. In de plaats hebben we nu een bazige kater die weet wat hij wil en ook weet hoe het duidelijk te maken.
Uitgetelde Louis na een eenvoudige doch voedzame maaltijd.
Zo weten we ondertussen dat hij alleen kattenvoer van een bepaald merk wil eten. Nu zijn dienster Eva niet mobiel is als voorheen met die kapotte voet heeft hij mij uitgekozen om hem op zijn wenken te bedienen. Ook Greet mag nu en dan dienster zijn maar toch kiest hij meestal mij.
Ook is iedere vorm van angst en wantrouw verdwenen. Een poesje die op je schoot spint zal hij wel nooit worden, maar zoals hij daar op de foto ligt spreekt boekdelen. Hij heeft zijn personeel goedgekeurd en een contract aangeboden.
Gisteren kregen Francky en Eva de eerste vaccinatie. Allebei klagen ze over een stijve arm. Eva verder geen last, Francky spreekt over ijlhoofdig zijn, maar anders dan het vorige ziek zijn.
Covid. Ik ben naar de kapster geweest, een kilo haar weg -zegt Francky- Het is wel waar dat ik mijzelf beter voel als ik nu in de spiegel kijk.
Covid nog niet voorbij: De kapster meldde dat haar zoon zijn kapsalon weer had moeten sluiten. Hij is in quarantaine voor 7 dagen, ze wist nog niet of hij positief was. Zijn partner wel, die werkt in een schildersbedriijf waar 17 mensen besmet zijn.
Voor Eva is dit hopelijk haar laatste nacht beneden. Morgenmiddag opnieuw naar het ziekenhuis om de gebroken voet te evalueren.
ha ja ik ga dit afronden met iets wat ik zelf al wel weet, maar dat mijn kapster nogmaals benadrukt heeft: in deze tijd leven is niet makkelijk. Maar er wordt niet gebombardeerd, niemand wordt naar een concentratiekamp gestuurd, of bijgot vergast.
Een jaar moeilijk leven, waar er dan ook nog eens digitale verbindingen bestaan. Wij klagen niet.
Op deze blog is niet nieuws geschreven sinds zondag. Francky is toen in de namiddag naar bed gegaan en er niet meer uitgekomen tot dinsdagmorgen. Droge hoest, keelpijn, vermoeidheid,… Ja de huisdokter is langsgekomen coronatest. NEGATIEF, gelukkig. Cynisch eigenlijk, want vanmorgen kreeg hij zijn eerste vaccinprik. Vanmiddag Eva ook. Clienten van een zorgvoorziening krijgen ook voorrang.
Ja covid is zeker nog niet voorbij. De persoonlijke begeleider van Eva is in quarantaine door zijn dochtertje, die niet echt ziek is, maar het wel heeft. Besmet op school. Gelukkig heeft hij vervanging geregeld. Eva nog altijd in het gips. Hopelijk mag ze vrijdag in een loopgips, of zo’n speciale schoen, dan kan ik ze zondagmiddag meenemen naar oma voor moederdag.
Ja ik heb mijn moeder, oma, al niet meer gezien sinds pasen. Francky s moeder is hier altijd voorgegaan als persoon die hulp nodig heeft.
Focus is een Nederlandse progrockband, vooral bekend uit de jaren zeventig om zijn instrumentale muziek, een combinatie van invloeden uit klassiek, rock en jazz.
In de periode waarin Focus haar grootste triomfen vierde bestond de band uit:
Thijs van Leer – zang, fluit, toetsinstrumenten Jan Akkerman – gitaar Bert Ruiter – basgitaar Pierre van der Linden – drums
Sylvia heeftVan Leer geschreven voor de achtergrondzangeres Sylvia Alberts, die destijds net als hijzelf in de cabaretgroep van Ramses Shaffy werkte.
Zijn er nog Nederlandse progressieve of symfonische rockbands uit de periode 1965-1980 die jullie hier eens willen horen of vermeld zien worden, laat het dan weten in de comments. In ieder geval, voor volgende week staat Kayak gepland.
De lente is eindelijk van start gegaan. Gedaan met dat miezerige weer. Nu schijnt de zon volop. Zoals tijdens iedere lente heeft nonkel Juul zijn jaarlijks bad genomen terwijl tante Martha haar heiligenbeelden op de koer uitgestald heeft. Nonkel Juul in bad omringd door de heiligen is een beeld dat men ook niet dikwijls ziet. Ernest die net langs het huis stapt met een bord waarop staat dat de wereld zal vergaan verslikt zich bij het zien van dit tafereel. “Afgoderij tot en met !” vloekt hij en stapt verbolgen verder. Elza Vermille die net langs komt voor de vruchten der aarde vindt het godlasterend dat diene Juul zo openbaar in bad zit met alleen zijn oude pet op, omringd door al die heiligen. Dat moet meneer pastoor te weten komen. Die zal nogal tekeer gaan met zijnen kwispel bij het horen van zoveel godslastering.
Deze middag ben ik met mijn moeder naar de radiologie gereden. Blijkbaar had haar huisarts vastgesteld dat ze last heeft van galstenen. Dan maar een echo laten nemen. In haar toestand is zo’n trip geen sinecure. Ik mocht mee binnen om haar te helpen met haar kleren en haar op de tafel te helpen en na het onderzoek er weer af krijgen en terug in de kleren helpen. Dat het ooit andersom ging, daar sta ik dan wel even bij stil.
De arts kon niets ernstigs zien op de echo, maar zou de resultaten even later doormailen naar haar huisarts. Dat was al een geruststelling. Eten had ze niet klaargemaakt of klaargezet. Dan vroeg ze of ik ergens wou stoppen voor frieten met iets erbij. Daar had ze zin in. Ik bleef bij haar thuis tot ze klaar was met eten. Ik liet haar met de belofte zich te rusten te leggen.
Ook had ik beloofd even den Aldi binnen te wippen voor enkele kleinigheden. Tevens merkte ik dat ik een sms van Grote Muis gekregen had met de vraag samen naar de Aldi te gaan. Twee vliegen in één klap dus. Grote Muis bleek last te hebben met haar bril die steeds maar van haar neus afzakte. Dan maar even langs bij Hans Anders.
Een beetje later was ik terug bij moeder met de boodschappen. Ik bleef niet lang want ik wilde tenslotte ook nog eens in mij eigen huis vertoeven. Net toen ik neerzat op de bank kreeg ik een sms van de fietsenzaak hier vlakbij dat mijn fiets hersteld is. Het euvel kon ik niet in het Fietspunt laten herstellen, maar die fietsenhersteller kon dan wel, dus….
Het logo van de fietsenzaak op mijn fiets.
Zo was deze dag vlug om. Nu even chillen zoals men dat heden zegt.
Gisteren dinsdag ging ik tevoet richting centrum van Rumbeke. Overal waar ik rondkeek op de grond zag ik weggeworpen mondmaskers of blikken. Is het omdat ik jarenlang het stationsplein helpen proper houden heb. Of is het nu ik me bij Mooimakers aangesloten heb dat dit me opvalt ?
Ook sluikstorten lijkt te zijn toegenomen. Hier en daar zakken vol afval.
Wat me het meest stoorde was dat de meeste troep in de buurt van een schooltje te vinden is. Het is zo’n typisch wijkschooltje met kleuter en lager. Daar kunnen de leerkrachten samen met de kinderen toch eens werk van maken. Dit in het kader van zorg dragen voor het milieu.
In deze buurt zijn de afgelopen weken/maanden grote sloopwerken gedaan. Op één van de momenteel braakliggende terreinen lag er al veel vuil.
In ieder geval heb ik een mail gestuurd naar het stadsbestuur met de nodige foto’s erbij. Ik ga deze week daar eens rondlopen met mijn “wapen” om het zwerfvuil op te ruimen. Sluikstorten is niet voor mij. Daar zullen de gemeenschapswachten op af gestuurd worden om eventueel de herkomst ervan op te sporen.
Even later rijd ik met de muizen terug huiswaarts. Grote Muis klaagt over de blauwe plekken op haar lichaam. Ze meent zich te herinneren dat ze klappen gekregen heeft van die vriend des huizes maar erg zeker is ze niet. Ook blijkt er geld van haar rekening te zijn verdwenen. Hoe dat kan herinnert ze zich ook niet. Zou iemand haar kaartnummer kennen ? Vragen zonder antwoorden. Ook dat ze het wipstoeltje van de baby zou kapot gemaakt hebben door er op neer te vallen weet ze niet meer. Is dat allemaal wel waar of proberen ze haar wat wijs te maken. Wat haar vooral verontrust is dat dit alles met de smartphone zou gefilmd zijn. Het gevaar is dat Zoonmuis dit aan zijn vader – haar ex dus – zou durven tonen. Dat zou een ramp zijn. Kleine Muis is boos en zwijgt als een graf tijdens de rit…
Het is vlak na de middag als ik samen met mijn moeder de parking van de Aldi op rijd. Zoals steeds stapt ze met veel moeite uit de auto. Net op het moment dat ik haar een kar geef om mee naar binnen te nemen hoor ik een iets vallen. Ik kijk om en zie midden de parking een bejaarde vrouw en haar fiets op de grond liggen. Samen met nog twee mannen die precies vanuit het niets opduiken gaan we op de onfortuinlijke vrouw af. Blijkbaar heeft ze met de hiel van haar schoen blijven haperen aan de propvolle fietstassen en daardoor ten val gekomen. Terwijl de ene man haar rechtop helpt nemende andere man en ik de fiets. Het is een loodzware elektrische fiets met propvolle fietstassen. De huidige e-bikes zijn veel lichter bedenk ik me. Gelukkig is de vrouw niet gewond. Wel zwaar geschrokken en onder de indruk.
Dan draait ze zich om en roept boos naar een jonge vrouw die uit haar geparkeerde auto stapt. De oude vrouw verwijt de bestuurster dat zij haar ten val heeft gebracht omdat ze moest remmen voor die auto. De jongedame weet niet wat ze hoort, maar houdt zich kalm. Zowel de twee mannen als ikzelf hebben geen auto gezien toen de oude vrouw ten val kwam. De jonge dame kijkt verbaasd en angstig in onze richting. Dat klopt helemaal niet. De oude vrouw keert zich naar mij en vraagt of het fietsstuur scheef is door de val. Ik merk niets scheefs. Mopperend gaat de oude dame met de fiets aan de hand weg. Gelukkig woont ze niet zo ver. Even later kom ik de jonge blonde vrouw tegen in de Aldi. Ik verzeker haar dat niemand haar een verkeerd of gevaarlijk maneuver heeft zien doen met de auto. Ze lijkt opgelucht en bedankt me. Dan verdwijnt ze uit mijn zicht en ga ik op zoek naar mijn moeder die ondertussen haar kar kwijtgeraakt is en haar richtingsgevoel.
Ik kom als eerste met mijn kar aan de kassa. Terwijl ik de producten op de band plaats komt mijn moeder achter mij. Een oude man die ik vroeger wel eens gezien heb in deze suup staat vlak achter haar en helpt haar met het uitladen van de kar. “Leuk dat de mensen elkaar zo spontaan helpen” lacht de kassierster. “Hopelijk blijft het daarbij” grap ik. Als tegenprestatie help ik de oude man aan de kassa met alles terug netjes in zijn kar te plaatsen.
Moeder en ik komen bij mijn auto. Terwijl ik de boodschappentassen uit de wagen neem komt het heerschap in onze richting. Onopgemerkt gaat hij vlak achter mijn moeder staan met zijn armen wijd open. Precies een vampier die op het punt staat zijn prooi te grijpen en in de nek te bijten. Vooraleer mijn moeder goed en wel beseft wat er gebeurt neemt hij haar tas en propt er de koopwaar in. Dit alles zonder één woord te zeggen. “Mijn moeder heeft een aanbidder” flitst het door mijn hoofd. Zonder veel woorden gaat hij weg terwijl ik de tassen in de koffer van de auto plaats. Mijn moeder kijkt verbaasd, niet goed wetende wat haar overkomen is. Het is ook lente voor de 88plussers dus…..
Nadien zijn we eens naar de nieuwe poolse supermarkt gereden. Dat vond moeder interessant. Achteraf heb ik moeten beloven haar eens mee te nemen naar zo’n islamitische supermarkt. Dat wil ze ook wel eens van dichtbij bekijken. Ik heb een versleten maar tevreden moeder in haar huis achtergelaten. Nodig dat ze even tot rust kwam. Morgen weer op de koffie.
De titel hierboven lees ik soms bij blogsters die zich influencer menen. Het idee alleen vind ik absurd. Alsof zonder hun blogs het leven geen zin meer heeft. Het leven heeft nu eenmaal GEEN zin, moest je dat nog niet beseffen. Ook deze blog is totaal nutteloos om wat dan ook.
Even mediteren over de zin van het mediteren dat geen zin heeft.
Het is ondertussen geweten dat Eva met haar voet en deel van het been in het gips zit. Nutteloze informatie die het huishouden danig op zijn kop gezet heeft. Even een ziekenhuisbed in elkaar zetten met behulp van buurman Ronny waarvoor dank. Dank is goedkoop weet je ??
Toch nog even tijd gehad om wat stichtende lectuur tot mij te nemen zoals onder andere enkele boekjes van L P Boon die ik tijdje geleden tweedehands gekocht heb op den Bol. Hieronder ziet u den Boon in een diepgaand gesprek met een euh dame.
Verder nog wat bezig geweest met de Muizen waarover u op de soapblog één en ander kan lezen. Ook enkele verhalen met diepgang geschreven voor de blog van Nonkel Juul. Een verhaal in vier delen met Bieke en haar vriendinnetjes in de hoofddrol die zich weer eens van hun mooiste kant tonen. Binnenkort online indien de blog niet online gehaald wordt door de moraalridders
Muziek ook meer dan genoeg beluisterd. Niet alleen progressieve rock zoals je zou vermoeden, maar ook simpele muziek met inhoud en moraal zoals op deze clip te horen en te zien. Toppop na school, waar is de tijd ???
Verder stel ik het goed mocht je daaraan twijfelen zoals mijn peut. Dus je weet waar ik al die tijd gebleven was, ook al is deze wetenschap totaal nutteloos.
De dingen des levens ! 