De dingen des levens !

Een gedicht om het weekend mee af te sluiten en de nieuwe week te starten !

Een gedicht over hoe ik ooit begonnen ben met karate. Dat was ergens in 1987 als ik het me goed herinner.

Voor deze die me niet begrijpen of verstaan de tekst :

Karate

Vrienden had ik niet, of toch niet de goede.
Thuis alleen films met Doris D Daar had ik ook niets mee !
Daarom ging ik trainen word je sterk en krijg je ballen van in je armen niet bepaald de plaats waar meisjes je ballen willen als ze in de disco met open mond rondom jou staan te trillen met hun billen. Dan maar karate altijd handig in het nachtleven
Ging ik op blote voeten naar de eerste les samen met een italiaan eerste klas
Die begon tijdens de training op mij te meppen en te slaan “hehe” riep ik wat heb ik misdaan ? “Als ik sla is het om te slaan “ antwoordde hij nadat de les was gedaan.
zo ging ik achteraf bont en blauw naar de bar voor een cola en de balletdanseresjes die nu aan de beurt waren riepen hola hola
zo ben ik dan maar onopgemerkt weggegaan zonder blauwe ogen of italiaan die nu zwarte gordel en verzekeringsagent is. Dat is als je het mij zou vragen ook niet bepaald kattepis.
Dan maar terug naar de disco en samen met de meiden dansen op kungfu fighting
oes !

Keyboarder Manfred Mann startte tijdens de jaren 60 met zijn gelijknamige band en had hits als Do Wah Diddy Diddy en The Mighty Quinn van Bob Dylan. Daarna ging hij over naar de op jazz-fusion ingestelde Manfred Mann Chapter Three, voordat hij in 1971 de Earth Band formeerde.

De band combineerde de stilistische benadering van progressieve rock met Manns door jazz beïnvloede Moog-synthesizerspel en goed gehoor voor melodie. Naast het produceren van hun eigen materiaal, maakte een deel van hun muziek- en live-optredens vanaf het begin ook deel uit van covers van songs door andere moderne pop/rock-artiesten, in het bijzonder van Bob Dylan en Bruce Springsteen in hun progressieve rockstijl.

Hun bekendste is ook van Springsteen.

Geniet verder van deze dag.

🙂

Bah, zo’n weer vandaag dat je zou wensen niet uit bed gekomen te zijn. Wel mooi om zien zo’n nat spinnenweb buiten aan het keukenvenster.

Bestel ik “lust for life” een tijdschrift wel te verstaan. Hier in geen enkele krantenwinkel te koop. Vandaag in de bus in een filterdunne papieren enveloppe. Je kan raden wat hier nu ligt te drogen op de warme vensterbank. Ik heb een mail naar hun klantenservice geschreven. Benieuwd hoe ze hierop zullen reageren. Terugsturen en dan een nieuw doorweekt exemplaar zie ik niet zitten.

Ook bah : vorige week donderdag een wijsheidstand laten trekken. Ik zit nog met de pijn van de amputatie. Of dat normaal is weet ik niet. Morgen even langs bij de huisarts. Voor hetzelfde geld zit ik met een keel- of oorontsteking.

Fijne woensdag verder.

🙂

De beroemde en tevens beruchte schrijver Herman Brusselmans heeft het weer voor elkaar gekregen door met zijn opmerkingen enkele personages de zaal uit te jagen.

Ikzelf lees zijn boeken niet dus kan die vent me in principe niets schelen of maken. Wel heeft hij een punt dat je tegenwoordig in alle omstandigheden moet oppassen met je woorden. De zogenaamde WOKE’s are watching you.

Nu ben ik ook het soort mens dat zich niet inhoud als hij spreekt dit dan tot ergenis van een schoonfamilielid waar ik tegenwoordig geen contact meer mee heb, gelukkig maar.

De vraag is : wat mag men nog zeggen zonder iets of iemand op de lange tenen te trappen. Zwarte Piet mag niet meer, neger ook niet. Oppassen dat je niet vrouwonvriendelijk klinkt enz. Wees maar niet negatief over abortus. Zo zijn er nog woorden en onderwerpen die niet meer kunnen.

Ik laat het voor wat het is en zal niet nalaten nonkel Juul verguisde woorden en onderwerpen in de mond te leggen.

Mvg

Ikke !

Om half zes komt hij de trappen op. Hij houdt halt aan de slaapkamerdeur van Eva. Dan kan je een gekras en gebonk horen ! Die deur moet open. Half slapende doet Eva haar deur open en volgt de kater die voorop loopt met de staart omhoog wat zoveel als “volg mij !” betekent.

Dit om aan te tonen dat de dieren hier dag in dag uit het voor het zeggen hebben;

Een foto van Annabel die boven op mij ligt, samen op de bank. Die is ondertussen ook al meer dan 12 jaar bij ons.

Groetjes.

🙂

Chapman begint zijn zangcarrière in 1966 bij de band The Farinas. In 1967 trad hij toe tot de fameuze Britse rockband Family. In 1974 richtte hij samen met Charlie Whitney (gitaar) de Streetwalkers op.

Vanaf 1978 treedt Chapman solo op, soms met een begeleidingsband. Hij staat bekend als een temperamentvol performer en wordt als zanger geroemd om zijn rauwe vocale vibrato. Solo-successen behaalde hij met een cover van Let’s Spend the Night Together van The Rolling Stones (1978) en Shadow on the wall met Mike Oldfield (1983).

In augustus 2010 kondigde Chapman zijn afscheidsconcert aan op het ‘Rhythm Festival’ te Biggleswade, maar later gaf hij aan met deze aankondiging slechts alle kaartjes te hebben willen verkopen. Ook nadien gaf hij nog concerten, onder andere tijdens een reünieconcert van Family, waarvan een cd-box met meer dan acht uur muziek verschijnt.

Bron : wikipedia !

Groetjes.

🙂

Zaterdagavond had ik onverwacht bezoek van een ex lid van de karateclub waarvan ik ook ex lid ben. Hij had duidelijk nood aan een gesprek. Zijn moeder is vorige maand overleden en nu blijft hij alleen achter met een broer die ook heel zijn leven zonder relatie geleefd heeft.

Zondag waren Greet en ik precies 29 jaar gehuwd. Geen groot feest maar gezellig even langs bij een frituur in de buurt. Wie weet vieren we het groot als we 30 jaar getrouwd zijn, maar ik twijfel of dat “groot” zal zijn. Grote feestvierders zijn we geen van beiden.

Wie ook te vieren had op deze 26ste is Kleine Muis. Die telt ondertussen reeds 16 lentes. Die ken ik van toen ze acht was. Zo klein is ze ondertussen niet meer, dus.

Dit was het dus voor dit weekend !

🙂

Supertramp is een Britse symfonische-rockgroep, met een door Wurlitzer-piano en saxofoon gedomineerd geluid. De band werd in 1969 opgericht door Rick Davies en Roger Hodgson (zang, gitaar en toetsinstrumenten), die tot 1983 deel uitmaakte van de groep.

In Nederland scoorden ze met Give a Little Bit in 1977 de eerste hit en kwam de elpee Even In The Quietest Moments op nummer 1. Dit album werd voor een groot deel gemaakt op een bergtop in Colorado. Door de ijle lucht daar werden de stemmen van de zangers wat anders. John Helliwell kon hierdoor niet meer op zijn sax spelen. Dit deel is daarom in Los Angeles opgenomen. Hoogtepunt van dit album is het tien minuten durende en voor de helft instrumentale Fool’s Overture.

Op Famous Last Words is de scheiding tussen Davies en Hodgson goed te horen. De creativiteit was er een beetje uit en na een uitgebreide wereldtournee in 1983 hield Hodgson ermee op om een solocarrière te beginnen.

Daarna ging het voor de groep bergafwaards.

Hodgson’s wereldtournee ging door in 2017 met concerten in Brazilië, Argentinië, Uruguay, Ierland, Engeland, Nederland, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, België, Spanje, Italië, de VS, Canada en Luxemburg.

Fijne dag verder en veel luisterplezier.