We beginnen met een blik te werpen op de Grote Markt zoals ik die zag dinsdagmorgen zo rond 8 uur. De kerstverlichting was aan maar verschool zich voor een groot deel achter de marktkramen en de wagens van de marktkramers.
De stad heeft enkele nieuwe stewards aangeworven via een evenementenbureau. Die pakken het duidelijk op een andere manier aan dan de “oude” shoppinggidsen en de seingevers. Er zijn nu eenmaal feestdagen op komst.
Ik vroeg aan de nieuwkomers of ik hen mocht fotograferen en daar stemden ze onmiddellijk mee in. Dat hun hoofd op de fot kwam vonden ze absoluut geen probleem, integendeel ! Er liep nog een mooie dame als rond die de markt controleerde net als de heren hierboven, maar die heb ik niet kunnen fotograferen daar ze me telkens ontglipte met haar “partner”. Wie weet volgende week ?
Vrijdag rond de middag rijd ik naar mijn moeder om samen met haar boodschappen te doen. Ook wil ze naar de thuiszorgwinkel. Ze zal eens vragen of ze daar telefoontoestellen met grote toetsen hebben. Haar vingers hebben moeite met de kleine toetsen van haar huidig toestel. Dat hebben ze inderdaad. De verkoopster legt me uit hoe het in elkaar zit en hoe het moet aangesloten worden. Dat ziet er een makkie uit.
Even later zijn we bij moeder thuis en na het uitladen van haar koopwaar ga ik met het telefoontoestel aan de slag. Ik voer alles uit volgens het boekje dat erbij zit. Toch krijg ik geen leven in dat toestel. Nogmaals proberen. Hetzelfde resultaat. Mijn moeder haalt er haar buur bij die tevens een oud collega van op het stadhuis is. Ook hij krijgt het toestel niet aan de praat.
Door het lange afsluiten van het alarmtoestel begint het alarm af te gaan. Dit alarm is geplaatst voor mijn moeder moest ze problemen hebben. Dit alarm kan ze zelf in werking stellen via een polsbandje. Dit alles staat in verbinding met onze GSM. Greet en Eva krijgen thuis ook een alarmsignaal en vrezen voor het ergste. Eva belt me direct op. Ik stel haar gerust dat alles OK is met memee zoals ze haar noemt.
De buurman en ik komen beiden tot de vaststelling dat het probleem in de aansluiting op het net zit. Het oude toestel heeft zo’n stekker, maar het nieuwe zo’n aansluiting die je ook op PC’s hebt.
Er is wel een contact voor voorzien maar de aansluiting past er precies niet op. Dan maar de hulplijn gebeld. Daar raden ze ons aan om met het toestel terug naar de thuiszorgwinkel te brengen en vragen of ze daar zo’n ‘stekker” hebben voor de aansluiting. Ik plaats het oude toestel terug en dat werkt weer foutloos.
De volgende morgen krijg ik telefoon van mijn moeder. Wanneer we naar de Thuiszorgwinkel gaan. Ik leg uit dat ik eerst nog even ga bellen met de klantenservice. Je weet maar nooit. Na één en ander uitgelegd te hebben aan een vriendelijke dame die zich voorstelt als Mieke stelt ze me voor om even met het toestel terug naar de winkel te gaan. Daar kunnen ze het testen. Indien het toestel werkt zullen we onze telefoonmaatschappij dienen te contacteren.
Even later rijden we de parking van de thuiszorgwinkel. Gewapend met het toestel stappen we de winkel binnen. Er is niemand voor ons dus worden we direct bediend. Net als ik wil uitleggen dat we de dag voordien een telefoontoestel met grote toetsen gekocht hebben begint de verkoopster vriendelijk te lachen. Er gaat haar een licht op.”Het contact ligt klaar op jullie te wachten”. Met de glimlach nog steeds op het gezicht overhandigt ze me het kleinood.
Daarmee zal het moeten lukken.
Bij mijn moeder thuisgekomen schakel ik de telefoon aan op het net en BINGO. Die werkt ! Dit na al dat proberen en uittesten van de dag voordien samen met haar buurman die een vroegere collega van mij is.
Een rustige grijze zondag achter de rug. Op naar de volgende week. De feestdagen komen dichterbij maar feesten zullen we niet. Gewoon gezellig samen met ons drietjes.
Deze zondag was het ook dag op dag 11 jaar geleden dat mijn vader overleed. Daar sta je toch even bij stil. Zoveel jaar al, de jaren gaan geruisloos voorbij.
Vorige week kwam Eva thuis van haar tijdbesteding. Ze had een zak bij met daarin een zelf gebreid tasje. Ik heb geen idee hoe je moet breien. Dat laat ik aan de specialisten over onder de lezers. Daar heb ik wel een foto van.
Of de kans bestaat dat ik er mee de straat op zal gaan is onbestaande, zelfs niet met mondmasker op. Ik word toch overal herkend.
Hier zal bij niemand een belletje rinkelen het ik zo het idee. Het is geen groep met grote hits of miljoenen verkochte LP/CD’s maar was wel belangrijk in de afdeling progressieve rock en jazzrock.
De band begon in de jaren zestig met psychedelische muziek en ontwikkelde zich via progressieve rock naar een stijl die nog het dichtst bij de jazz ligt. De naam van de groep is ontleend aan de titel van de roman The Soft Machine (1961) van de Amerikaanse cultschrijver William S. Burroughs.
De eerste bezetting (1966) bestond uit Kevin Ayers (basgitaar), Robert Wyatt (drums, zang), Daevid Allen (gitaar) en Mike Ratledge (toetsen). Allen, Wyatt en de latere basgitarist Hugh Hopper hadden in 1963 al in het Daevid Allen Trio gespeeld, soms met Ratledge.
De opname hieronder is van Jazz Bilzen 1969. Die begint met een interview van de drie leden. Wel leuk om zien. De muziek zal je misschien minder leuk vinden vermoed ik. Hier is Hugh Hopper de bassist. Die zou een nummer schrijven dat veel later opgenomen werd door whitney houston. Kleine wereld, die van de muziek.
Kevin Ayers zou al vlug een eigen solocarrière beginnen met een piepjonge Mike Oldfield in zijn begeleidingsgroep. Robert Wyatt vertrok ook voor een eigen carrière maar viel tijdens een feest uit een raam van enkele verdiepingen hoog. Sindsdien zit hij in een rolstoel en heeft enkele gewaardeerde platen uitgebracht. Daevid Allen bleef weg uit de groep nog voor ze hun debuut opgenomen hadden en begon zijn eigen groep Gong ! Ratledge vertrok uit de groep midden jaren 70 zodat er tot op heden geen enkel origineel lid deel uitmaakt van de groep.
Wat doe je zoal als je van dienst bent tijdens de dinsdagmarkt ? Rondkijken natuurlijk om te zien of iedereen mondmasker op de neus heeft, zien of de afstanden gerespecteerd worden enz. Kortom kijken of iedereen zich aan de voorschriften houdt.
Soms zie je ook wel eens iets anders. Toen ik omhoog keek op de Botermarkt die zich vlakbij het stadhuis bevindt ter hoogte van de administratie zag ik die vlaggenmasten. Iemand wees me er op dat die vlaggen dringend aan vervanging toe zijn of op zijn minst hersteld dienen te worden. Dat bleek bij nader zicht te kloppen. Die zullen hopelijk met de afbraak van het oude stadhuis ook verdwijnen.
Tijdens de markt houd ik me ook ledig met het plaatsen van de zuilen en vullen van de handgeldispensers. Nu waren er enkele zuilen met dispenser verdwenen. Na wat nadenken, wat ik nu en dan sporadisch doe, wist ik weer waar ze gebleven waren. Die stonden bij dat toilet dat de stad geplaatst heeft om aan bepaalde behoeften tegemoet te komen.
Terwijl het nog rustig was op de marktplaatsen ging ik die keet even van dichtbij bekijken. Van uit het spreekwoordelijke niets kwam plots een dame te voorschijn. Ze was naar de uitdrukkig achter dat mondmasker te zien happy om eindelijk eens een (mans)persoon van dichtbij te zien. Zoals te verwachten geraakten we aan de praat. De gedienstige dame bleek uit Colombia te komen en woont momenteel in Brugge. Moedig van haar om iedere dag naar Roeselare af te zakken om zich te vervelen in een openbaar toilet.
De zuilen met handgel dispensers heb ik maar laten staan. Je kan maar ontsmette handen hebben om als man…..mannen hebben nu eenmaal hun handen nodig om te plassen…….Of het aangenaam aan te raden is om als man eerst je handen vol gel in te wrijven weet ik niet. Ik denk er het mijne van. Vrouwen hebben dat probleem niet. Die hoeven maar neer te zitten en de natuur doet haar werk.
Gisterenavond hadden we al een geluid gehoord ergens rond ons huis. Het geklaag van een kat. Niets te zien op dat moment. Rond 21 u belt er iemand aan. Het is iemand uit onze straat die vraagt of wij weten van wie die jonge kat is die in onze straat rondloopt van huis tot huis. Een heel aanhalig beestje. Ik besluit er een foto van te nemen en die op de “opsporing” groep op Facebook te zetten.
Net wanneer ik de foto wil uploaden zie ik een foto van een kat die verloren is en die sprekend op het katje lijkt dat wij nu bij ons hebben. Die is blijkbaar reeds drie dagen vermist. Zijn woonst is niet zo ver van de onze. Ik geef mijn gsm door aan de vermoedelijke eigenaar want 100 % zeker is het nog niet. Er zijn nu eenmaal veel zwarte katten, maar weinig zwarte met wit op de achterpoten.
Even later stopt er een auto in de straat. Een dame met bench stapt uit. We laten haar binnen. Ondertussen heeft Eva het uitgehongerde katje een eenvoudige doch voedzame maaltijd aangeboden die hij niet afslaat. Baasje en kat herkennen elkaar. Vlug in de bench. Een dolgelukkige dame verlaat ons met haar lieveling.
Dankzij sociale media is dit vlug tot een goed einde gekomen. Ik vermoed dat deze kater nu uitgeteld op de bank ligt na dit avontuur.
Woensdag kreeg ik rond de middag een telefoon van Grote Muis. Kleine Muis had die morgen moeten bakken op school. Ze volgt de richting “Bakkerij” weet je wel ? Een taart en suikerbroodjes. Of ik die wou hebben. Zelf hadden ze geen zin in die taart en broodjes.
Toen ik bij hun huis aankwam stond Grote Muis reeds in de deuropening met een zak. Daarin zaten de taart en de broodjes. Een klein detail : Kleine Muis had tijdens het fietsen van school naar huis niet voorzichig geweest. Gevolg was dat de taart een beetje ondersteboven werd gehouden tijdens de rit. De vraag is nu natuurlijk : “HOE rijd ze met haar fiets ?”
Op dinsdagmorgen was ik voor de zoveelste keer aanwezig op de markt. Niet dat ik het vervelend begin te vinden hoor, integendeel. Ik ben steeds blij om er bij te zijn. Wel is het een feit dat ik de tel kwijt geraakt ben.
De opstelling van de marktkramen was voor een deel gewijzigd. Dit komt ondat er op de Grote Markt stallen geplaatst werden naar aanleiding van kerst. Of men daar vuurwater zal kunnen nuttigen weet ik niet, maar ik heb zo mijn twijfels met al die gesloten horecazaken. Trouwens, de veiligheid primeert in dit coranatijdperk.
De foto werd genomen in de Nonnenstraat die de Grote Markt met het Polenplein verbindt. Heel sfeervol naar mijn mening.
Soms heb ik de indruk dat ik ze zie vliegen, ook al kunnen ze volgens mij niet vliegen. Vandaag zijn hier dus rare vogels geland in onze woning. Blijkbaar komen ze om ons te bedienen tijdens deze feestdagen. Of dit wel safe is in deze duistere coronadagen, daar wisten ze geen antwoord op. Afstand houden kennen ze niet en mondmasker dragen staat niet in hun “to do” boekje. Daar zullen we één en ander mee beleven.
De dingen des levens ! 