De dingen des levens !

Vorig jaar hoorde ik over de nieuwste sensatie van de sociale media. Eerst liet ik het over mij heen gaan maar toen ik hoorde dat enkele ouderen de app gedownload hadden bedacht ik mij en deed dat ook.

Allerlei amateursfilmpjes van amper 17 seconden waarin met zich van zijn of haar beste kant toonde kwamen naar mijn netvlies gevlogen. Het gekke was dat ik in minder dan no time heel wat volgers had zonder dat ik ook maar iets op die site geplaatst had. Mezelf gekke dansjes zien doen is niet bepaald mijn ding. Ik ben in het echte leven al gek genoeg.

Groot was mijn verbazing toen ik eens bekeek wie mij volgde. Ik had geen reclame gemaakt of in de krant laten zetten dat ik op Tiktok zou belanden. Dus, wie waren die “volgers”? Nog groter was mijn verbazing toen ik merkte dat die gasten jong genoeg waren om mijn kleinkinderen of misschien zelfs achterkleinkinderen te kunnen zijn. Hopelijk niet, subiet moet ik nog hun nieuwjaar geven.

Na even rondkijken tussen al die filmpjes gemaakt door kleuters en leerlingen uit het eerste leerjaar die het tiktokdansje demonstreerden bleek dat er een soort van wedstrijd aan verbonden was. Wie een bepaald aantal volgers heeft kan live uitzenden. Dus “volg mij aub terug hoe oud of hoe lelijk je ook bent”. Een mollig meisje van hooguit 10 lentes dat me was beginnen volgen vond het nodig om aandacht te trekken door in een minuscuul bikinietje te dansen met een onderschrift dat ik hier maar niet ga herhalen. Pffff.

Mijn account heb ik niet lang laten leven. Gedegouteerd als ik was vloog het gelijk een kogel uit het kanon van Tuizentfloot door het venster. Kids tussen 6 en 18 jaar die van alles doen om toch maar je aandacht te trekken om daarna live te kunnen gaan en wat te doen ?????

Slaven zijn het want ieder mens met een zeker IQ beseft dat die sociale apps alleen maar geld aan je willen verdienen. Dit zijn geen sociale instellingen maar harde business. TIjd dat de kids maar eens terug met hun barbie’s gaan spelen of voetballen.(dit is een gender neutrale blog).

Instagram is een ander verhaal maar daarom niet minder schokkend.

Groetjes.

🙂

Alvast bedankt voor de reacties op mijn blog over de viezentisten. Daar kan ik een tijdje mee verder. Uit de reacties bleek dat het door mij voorgestelde onderwerp over blote borsten positief onthaald werd door zowel mannelijke als vrouwelijke lezers en bloggers. Met die #metoo toestanden van tegenwoordig kan je maar niet voorzichtig genoeg zijn. Subiet krijg ik hier allerlei titels toegewenst waar ik verder niets mee kan aanvangen, zelfs niet in een kader boven mijn bed of in de living ophangen. Eventueel boven de toiletpot…………

Wat me als kind reeds opviel in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw toen we nog een bak van een televisie hadden die uitzond in zwart en wit en nog meer sneeuw of wiebelende beelden wegens atmosferische storingen was dat er een verschil was hoe men omging met het tonen van vrouwen van verschillende rassen en achtergronden. Donkerbruine blote borsten werden aanvaard op het scherm terwijl men bij het minste dat men kon ontwaren van een melkwitte borst met roze tepels al vlug de televisie op een andere zender gezet werd. Op dat gebied was mijn moeder soms vlugger dan een moderne afstandsbediening. De BBC die gerust de meest preutse omroep van de westerse wereld genoemd mag worden keek streng toe dat de borsten die kans kregen op het scherm te verschijnen eerst dienden gekeurd te worden door een commissie om te bepalen of ze wel zwart/bruin genoeg waren om in de uitzending toegelaten te worden.

Het gevolg van dit alles was dat bij veel documentaires over Africa en zijn inwoners jongens en mannen van alle leeftijden likkebaardend aan de buis plakten om toch maar goed die tieten van vooral de jonge meisje te zien. De oudere tieten die platgezoogd waren en tot aan de heupen bengelden waren natuurlijk minder interessant.

Ook al is de huidige tijdsgeest preutser dan de Paus (bij wijze van spreken dan) toch kan je via google duizenden ongecensureerde foto’s terugvinden van meisjes en jonge vrouwen in zogenaamde traditionele klederdracht of concreter : in strooien rokje of zoiets en verder niets. Prille zulumeisjes met ontluikende tietjes. Zet daar een blank meisje tussen van dezelfde leeftijd in dezelfde “traditionele” klederdracht en het spreekwoordelijk kot is spreekwoordelijk te klein. Schande en pervers ! Maar als de huid zwart genoeg is mag het wel.

Daaruit concludeer ik dat in vele gevallen afrikanen of andere volksstammen met donkere huid nog steeds niet erkend worden door de blanke westerling als “echte mensen”. Een mens wordt nog steeds beoordeeld naar zijn huidskleur door heel wat mensen.

Ooit hadden we hier in de straat een Nigeriaans gezin. Vriendelijke mensen en die vrouw heb ik ooit een paar keer mogen kussen. Een fluwelen huid en zachte lippen verzeker ik je. Met haar man heb ik nog steeds goede contacten. Iedereen gelijk voor mij dus.

En dan nu die langverwachte blote bruine tieten :

Foto nr. 2 en 3 heb ik van sites waar je foto’s kunt downloaden, al dan niet gratis, maar betalen doe ik dus toch nooit. Ik maak mijn borst al nat voor de reacties die gaan komen.

Groetjes.

🙂

In mijn bibliotheek heb ik een exemplaar liggen van Mieke Maaike’s vrolijke Jeugd van de hand van Louis Paul Boon. Niet met de gekende foto op de omslag maar een onduidelijke tekening aan de hand van Peter van Straaten.

Dit exemplaar kocht ik tweedehands via Bol.com en op zich is dat niet zo interessant. Wel leuk vind ik dat dit zo te zien een boek is dat lang geleden kon geleend worden in een bibliotheek. Niet zomaar een bieb maar de bieb van een Katholieke school in Apeldoorn.

Dat dit boek ooit kon uitgeleend worden aan de leerlingen van een katholieke school vind ik grappig, maar ook een bewijs dat de tijdsgeest enorm veranderd is. Zoiets zie ik niet meer gebeuren of ik moet het volledig mis hebben.

Ook vraag ik me af of dergelijke boeken tegenwoordig nog zouden kunnen geschreven en gepubliceerd worden. Toen het boek in 1972 verscheen stonden heel wat volksstammen op hun achterste poten en was het de tijd van “alles kan en alles mag”.

Een ander schrijver wiens schrijven voor controverses zorgden was Jef Geeraerts. Die schreef over zijn avonturen in het toenmalige Belgisch Congo. Ontelbare zwarte vrouwen en meisjes die hij genomen had en hoe hij omging met de lokale bevolking. Over die mensen schrijven in de hedendaagse achtergrond zou nogal stof doen opwaaien.

Deze bedenkingen zitten er op voor vandaag. Ik heb zin om een logje over racisme bij blote vrouwen te schrijven maar weet niet of ik daar ooit zal aan beginnen of indien wel, zal publiceren.

Groetjes.

🙂

Andy Summers werd eind jaren 70 van de vorige eeuw bekend als gitarist van de populaire groep The Police. Weinig wisten destijds wat hij voordien gedaan had op muziekaal gebied.

Zijn naam komt voor het eerst voor eind jaren 60 als hij lid wordt van Eric Burdon and the New Animals. Ook gaat hij op toernee als lid van The Soft Machine. Daarna volgt hij studies totdat hij opduikt in de groep van Kevin Coyne en die van Kevin Ayers (ex Soft Machine). Vervolgens ontmoet hij Sting en Steward Copeland die een trio opgericht hebben, maar niet tevreden zijn over de gitarist. Zo wordt Andy lid van The Police.

De geschiedenis van Sting en The Police is gekend bij het grote publiek. Die laat ik hier op jullie los :

Over het verleden van Stewart Copland, de drummer, zullen we het ook nog wel eens hebben.

Fijne dag !

🙂

Afgelopen woensdag was Eva met een groepje in Brugge. Veel gewandeld maar bijna nergens binnen geweest. Het was heel kalm in het centrum, maar dit kon de pret niet drukken. Ze heeft me enkele foto’s gegeven voor deze blog.

Groetjes en tot de volgende.

🙂

Naast de kerk die ik hier gisteren voorstelde staat er een standbeeld. Het is weinig opvallend maar heeft toch Roeselaarse geschiedenis.

Marie-Louise De Meester (Roeselare, 8 april 1857 – Heverlee, 10 oktober 1928) was een Belgische kloosterzuster. Zij was de stichter van de congregatie van de Zusters Missionarissen van De Jacht.

De Missionarissen van het Onbevlekte Hart van Maria is een congregatie van zusters naar apostolisch recht. De zusters zijn ook bekend als de Missiezusters van De Jacht of de Zusters Missionarissen ICM (Immaculati Cordis Mariae).

In 1897 stichtte Marie-Louise De Meester (1857-1928) samen met haar eerste gezellin Germaine De Jonckheere (Zuster Marie-Ursule, 21 november 1872, Staden – 8 maart 1958, Brugge) haar orde in Mulagumudu in het uiterste zuiden van India, waar ze op uitnodiging van de karmeliet Victor Verleure een weeshuis overnam en uitbouwde. Tot op vandaag draagt de orde er zorg voor een normaalschool en een kantklosatelier, en verzorgen de Indische zusters de contacten met de naburige parochies. De eerste tien jaar van de congreatie werden beschreven in het boek “Histoire d’une Fondation ou les dix premières années d’existence d’une congrégation missionnaire” door R.P.O. Huysman uit 1929.

.Hiermee komt een einde aan de rondleiding in de omgeving van de Sint-Michielskerk. Hopelijk vielen jullie niet in slaap van verveling.

In het dorp van nonkel Juul gaat de devotie nog een beetje verder. Lees dus ook op https://nonkeljuul.wordpress.com/

Nog een gezegende dag

🙂

In deze aflevering van de meest vrome blog die je kan vinden gaan we even de muzikale toer op.

Adriaan Willaert (Rumbeke, circa 1490 – Venetië, 7 december 1562) was een innovatief componist, dirigent, muziekleraar en kapelmeester die gerekend wordt bij de Franco-Vlaamse school van polyfonisten.

Van Willaert zijn veel werken bekend, vooral geestelijke (150 motetten, vespers, hymnen en psalmen, acht missen) en daarnaast ook ongeveer 60 Franse chansons, 70 Italiaanse madrigalen en instrumentale composities.

Na zijn overlijden verdween hij wat in de vergeethoek, tot hij in de negentiende eeuw door het heropgeflakkerde Vlaamse historische bewustzijn terug in beeld kwam. Zowel in Brugge als in Roeselare is er een Adriaan Willaertstraat. In Roeselare werd de plaatselijke muziekacademie die in 1920 opgericht werd, de Stedelijke Academie voor Podiumkunsten Adriaan Willaert genoemd. De naam van Willaert is tot op heden in de naam van de school bewaard gebleven. Tijdens het erfgoedproject ‘Het talent van Roeselare’ van de stad Roeselare in 2013 werd Willaert als achtste verkozen in de top 100 van ‘Hét talent van Roeselare’ of ‘de grootste Roeselarenaars’ aller tijden. Op 1 juli 2017 volgde ook nog een monument (bronzen buste van Ron Deblaere) aan de zuidgevel van de Sint-Michielskerk. In deze kerk staat ook een orgel opgesteld dat zijn naam draagt (overgebracht van de ontwijde Sint-Amandskerk).

Nu dringend naar de Vespers !

Fijne dag !

🙂

Vandaag gaan we op deze gewijde blog verder met het verspreiden van Roomskatholieke foto’s uit het Heilige Roeselare. Ditmaal enkele foto’s en wetenswaardigheden over de centrale kerk, namelijk de Sint-Michielskerk. Foto’s heb ik binnen niet kunnen nemen. Wie weet een volgende keer als ik even in de buurt ben.

De vroegste sporen van de kerk zijn te dateren in de middeleeuwen. Het was de enige kerk in Roeselare. In 1488 was er een stadsbrand, en gezien de meeste huizen uit hout waren en vlak bij de kerk stonden, was die vrij verwoestend. Ook de kerk werd niet gespaard. Het grootste deel werd herleid tot puin. De oorzaak van de brand waren trouwens Oostenrijkse troepen die de opstand tegen het centraliserende gezag van Maximiliaan wilden vergelden. Maximiliaan was gevangengenomen in Brugge en Filips van Kleef had die opstand geleid. Van Kleef, de heer van Roeselare (en Wijnendale), gaf opdracht de kerk te herbouwen.

In 1497 werd de eerste steen gelegd. De laatgotische kerk werd voltooid in 1504. De spitse toren was 91 meter hoog. In 1735 echter begaf de hoge toren het onder de wind. De spits waaide eraf en werd vervangen door een klokvormige toren. De kerkfabriek besliste in 1850 de kerk uit te breiden. De gebouwen die in de volgende 4 jaar werden opgetrokken zijn echter in 1968 afgebroken. Zo verkreeg de kerk de omvang die ze nu heeft.

Boven de hoofdingang van de kerk bevindt zich de patroonheilige Sint-Michiel.

Dit was het dus voor vandaag. Als je deze aflevering “te doen” vindt mag je bij de Deken enkele aflaten ophalen.

Groetjes en tot de volgende.

🙂