De dingen des levens !

https://flic.kr/p/KcmNym

Onlangs kwam een gemeenteraadslid de zaak binnen met zijn fiets.
Ik riep een medewerken die hem kon helpen.
Toen die tot bij ons kwam vroeg hij waarmee hij kon helpen.
Onze man is afkomstig uit Irak en daar zijn Nederlands niet al te best is legde ik zoals steeds met veel geduld uit wat er moest gebeuren. Het gemeenteraadslid keek de medewerker en mij onderzoekend aan. Net of hij zich afvroeg of de man het wel zou begrijpen. Op dat moment kwam een drietal mannen van Afrikaanse origine druk pratend de zaak binnen met een fiets aan de hand. Het gemeenteraadslid wist niet wat hem overkwam. De zaak was gevuld met Arabische, Afrikaanse en Nederlandse klanken. Een kakofonie van talen zeg maar. Het gemeenteraadslid dat zo’n 2 meter lang is en een kleine 150 kg weegt hing op de Somaliërs af die verschrikt achteruit deinsden. “Willen jullie eens proberen Nederlands te praten ?” vroeg hij met zijn luide stem terwijl hij zich voorover boog en zijn handen in zijn zijde perste. Beetje bij beetje begonnen de geïmponeerde mannen Nederlands te praten. Hij was wel zo vriendelijk de woorden te helpen vinden die moeilijk voor hen waren. Door deze spontane actie was het ijs gebroken en werd het een gezellige boel.

Tevreden ging het gemeenteraadslid enige tijd later met zijn fiets terug weg. “Het is hier een internationale bedoening” riep hij nog na. Even later kwam de uitbater van een naburige zaak met een dienstblad met daarop drie koffie de zaak binnen. “Van die grote man die hier zonet was” legde hij uit. “Wie mag die vent wel wezen ?” Ik grijnsde even en nam vlug de drie koffie die ik met de twee nog aanwezige medewerkers deelde. “Die man weet nu tenminste wat er hier allemaal gebeurt en hoe internationaal het er hier soms aan toegaat”.

En de koffie smaakte.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/JtsGXK

De laatste tijd was ik hier niet te vinden en ik vrees dat het nog een tijdje zo zal blijven.
Niet dat bloggen me niet meer interesseert of dat ik niets te vertellen heb, integendeel. Bij mij gebeurt er altijd wel iets dat de moeite loont om over te schrijven.

De echte reden is dat ik het druk heb op mijn werk. Er is van alles te doen, maar door het weer van de laatste tijd heb ik ook een vakantiegevoel tijdens het werk. Dit komt omdat veel toeristen een fiets komen huren. Ook dat als ik buiten kom ik omringd ben door terrasjes vol mensen. Gezien ik de voorbije weken tot 19u werkte kon ik achteraf ook nog ter plaatse genieten als je me begrijpt.

Ook had ik mijn handen vol met de tuin van de voorzitter van de club. Door de hoge temperaturen en aanhoudende droogte was ik bijna iedere dag rond 20 u bezig met de planten te sproeien. Regelmatig belde hij me op met nieuwe instructies. Normaal gezien zou hij gisteren terug thuis moeten zijn maar ik heb nog geen teken van leven ontvangen.

De Muizen zijn ook nog in de buurt en daar valt ook van alles mee te beleven, dus je weet dat je die verhalen nog van me tegoed hebt.

Ik heb dus vrij tot donderdag. Ik zie wel wat ik zoal kan doen hier thuis.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
Dit is WAAR.

De zoon heeft zijn eigen eerste arbeidscontract ondertekent. Hij was gevraagd voor minstens 3-4 plaatsen, dat wisten wij al. Dat hij heel erg goed is in programmeren, dat wisten wij al veel langer. Ja hoor, soms heb ik moeten schermen met het feit dat hij geen wonderkind is.
Hij heeft kunnen regelen dat zijn eindwerk nog kan in september op de werkplek.   Regelen en zo kan hij ook wel goed.

ook WAAR is en blijft: controledwang. Het is en blijft een Asperger natuurlijk.  Het zeggen, tegen ouders zelf: ah ja vanavond ga ik mijn contract tekenen , tja.

mvg
Greet

Greet schrijft
Na maanden over onze kinderen, katten en de aanslagactualiteit is de gespreksstof wel eens op bij de kinesist.
Een vraag van de zoon: of ik testosteron genoeg gegeven heb aan hem tijdens de zwangerschap, omdat zijn ringvinger korter is dan zijn wijsvinger. -altijd van die vragen.
Nieuw onderwerp: hormonen.

Mannen en vrouwenverschillen?
De kinesist heeft een echt wat men noemt nichtje in zijn familie.
Daar heeft hij geen probleem mee, de grootouders wel wat meer. Normaal zou ik zeggen.
Maar wat hem ook is overkomen: een aanvraag voor behandeling van een aan de telefoon man. Een stem, die een stoere, Vlaamse man veronderstelde.
Die persoon kwam aan in een jurk en op hoge hakken.
Ik kan mij wel wat inbeelden, maar liever toch niet de schrik van de kinesist.

Hij vraagt zich af of hormonen die het van man naar vrouwelijk doen, niets te maken hebben met het ge-orienteerd zijn op hetzelfde geslacht.
Dat weet ik niet.

Wat ik wel weet: geen van onze 2 kinderen zijn “gericht” op het ander geslacht.
Onze mening: dat is gewoon een opluchting. En ECHT alleen maar omdat ze geen gevaar lopen van bashing of discriminatie.

mvg
Greet

Greet schrijft

normaal word ik niet geconfronteerd met een poetsvrouw zoals vandaag.
Maar voor haar wil dit ik nog een keer herhalen.
Zij en haar man zijn speciaal naar Belgie teruggekomen voor wat men noemt hulp voor een autistisch kind.
Frankrijk is 40 jaar achter op dat gebied?.
De Franse actrice Sandrine Bonnaire heeft in 2008 een documentaire gemaakt over haar autistische zus.
Dus is ik had al een vermoeden van weer elke prijs die daarvan weer moet gegeven worden.Neen ik help alleen nog mijn eigen kinderen in hun autismeweg.

mvg
Greet

Greet schrijft

Vanmorgen was er een vervangende poetsvrouw.

Nog nooit meegemaakt dat iemand de zoon, vanwege z’n voor ons zo duidelijke nervositeit het herkende in een fractie van een seconde.
Het, zijnde autisme-Asperger.
Dat in een fractie van een seconde weten wat ze zag was ook maar aan de orde omdat ze weet waarover het gaat, als ze mij zag. Oh ja dat is echt waar soms ons kent ons.
Een oogopslag, een beweging

Het werk waarvoor ze kwam, poetsen, heel goed gedaan. Jammer allergie voor katten.

Tegen de middag heeft ze wat meer verteld over haar zoon en schoonfamilie. En dit is nu niet voor ons: de luxe van Belgie.
Ze is getrouwd met een Fransman. Voor financien zijn ze teruggekeerd naar Belgie.