Toen ik rond 8 u aankwam op de markt was het droog weer. Het was er heel rustig nog daar het de voorbije nacht hard geregend had en heel wat mensen het daardoor niet zagen zitten om af te zakken richting markt. Deze die er wel waren waren duidelijk gehaast alsof ze ieder moment een lading verse regen verwachtten.
Rond 9 u gingen de sluizen weer open en het water spoelde over de markt. Enkele marktkramers zagen het niet meer zitten en vertrokken. Rond 10 u was het ergste voorbij.
Voor de rest van de voormiddag stond ik samen met enkele seingevers en hangouderen vlak achter een kippenkraam een en ander te regelen. De foto die ik tussen 2 gesprekken in nam deed me aan volgende vergeten hit denken :
Verder geen nieuws is goed nieuws. Volgende week zijn we er hoe dan ook weer.
Afgelopen zaterdag was het mooi weer. Zon met een laagje mis en koud. Dit leverde mooie figuren op zoals dit witte spinnenweb.
De laatste dagen waren rustig te noemen. Ik ben zowat niet uit mijn kot gekomen. Vandaar weinig om over te bloggen. Dan heb ik maar nonkel Juul op jullie losgelaten. Weliswaar weinig van den nonkel zelf, maar gelukkig lopen er nog genoeg gekken rond in dat dorp.
Voor vandaag dinsdag voorspellen de weergoden regen. Als dit log hier verschijnt sta ik normaal gezien al op de markt. Hopelijk valt het weer mee, anders blijven sommige marktkramers ook in hun kot evenals de bezoekers. We zullen zien zei de blinde !
In het ziekenhuis staat alles in het teken van het schapenvirus. Regelmatig valt er een patiënt uit een boom in de tuin omdat hij dacht dat schapen konden vliegen. Bijna net zo erg dus als de schapen van boer Floris die ook in een boom klimmen en proberen weg te vliegen. In het beste geval maken ze een nest en probeert de ooi eieren te leggen.
Het is 10 u als ik laat weten voor de deur te staan. Duidelijk last van ochtendhumeur komt Grote Muis naar buiten gevolgd door een duivels lachende dochter. Blijkbaar is Grote Muis pas om 4 u in de morgen in slaap gevallen dankzij dat mormel van een hond die haar uit haar slaap hield. Als ze dan toch in slaap geraakt wordt ze rond 9 u nogal ruw gewekt door Kleine Muis met de mededeling dat mama op moet staan daar ze straks met mij naar de Gamma zullen gaan voor een plank. “STRESSKIP !” begroet Grote Muis haar dochterlief.
Die plank zal dan in de slaapkamer van de hier op deze blog beruchte stresskip geplaatst worden. Hoe ze dat gaan klaarspelen weet ik niet niet en vraag er niet naar. Grote Muis kennende zal deze klus wel tot een goed einde gebracht worden.
Gewapend met de juiste afmetingen stappen we de Gamma binnen. Grote Muis heeft zo’n kar genomen waar je planken makkelijk kan op leggen. Daar haar brilglazen mistig beginnen worden moet Kleine Muis haar mama regelmatig corrigeren. Voor je het weet loopt ze verloren of neemt ze ongewenst een deel van de rekken mee.
Een medewerker helpt hen de juiste plank kiezen en dan neemt hij die mee om op de juiste grootte te zagen. “Het stukje dat afgezaagd is zal mijn dochter gebruiken om haar hond op te zetten” laat Grote Muis weten. “De FOTO van mijn hond !’ verbetert haar stresskip. De medewerker heeft dit gehoord en begint over zijn hond die lang geleden overleden is en waar hij nog steeds aan denkt. Geen enkele andere hond heeft die kunnen vervangen. Tenslotte laat hij weten dat border collies de intelligentste honden zijn die je kan vinden. De zijne kan zelfs een deur openen. Ongelooflijk !
Gewapend met deze wetenschap over honden en de plank gaan we naar mijn auto. Ondanks de twijfels van Grote Muis krijg ik die meer dan 2 meters lange plank netjes in de auto zijnde een Opel Mokka die niet bepaald bekend staat voor zijn grote kofferruimte.
Een oudere man staat ons vol belangstelling te bekijken tewijl we zo bezig zijn met die plank. Als we wegrijden zie ik dat hij ons nog steeds in het vizier heeft. Het zal dus een vreemd zicht geweest zijn.
Moest ik toch gedwongen worden een voornemen te maken dat zeg ik het met de titel van het nummer dat ik opgevist heb uit mijn platencollectie. No more Mr. Nice Guy. Maar daar is het te laat voor want dat ben ik al lang niet meer en gezien mijn leeftijd zal ik wel niet meer veranderen.
Stop maar kaas in uw oren zodat u de volgende dagen niet rondloopt met een fluitketel in je oren.
Deze week zit de kerstvakantie er weer op en dat kan je merken. Toen ik dinsdagmorgen naar de markt fietste kwam ik regelmatig jongeren tegen zonder voor- of achterlicht en dan nog donker gekleed ook. Soms vraag ik me af of hun ouders vermoeden dat hun zoon of dochter voor kamikazepiloot zal studeren later. Doodgevaarlijk zo in het verkeer. Ik als oudje heb voor- en achterlicht op de fiets en draag nog een fluo hesje. De automobilisten kunnen me goed zien. Als ze me dan herkennen kan dat natuurlijk faliekant aflopen.
Gelukkig moeten niet alle leerlingen naar school fietsen. Sommigen uit het middelbaar krijgen les via live chat. Zo ook Kleine Muis die daar heel enthousiast over is zoals te zien op de foto. Ze had de leraar in kwestie verwittigd dat ze weg moest met haar mama, maar die was onverwurmbaar. Zij MOEST aanwezig zijn tijdens de live chat. De verbinding kwam niet zonder moeite tot stand. Eens zien en luisteren wat “dienen Pipo” weet te vertellen. “Saaaai” hoorde ik regelmatig gevolgd door een zucht. De leraar had de moeite gedaan om een power point presentatie te maken opdat alles duidelijk zou zijn, maar Kleine Muis bleef er niet wakker bij. Even dacht ik dat haar smartphone door de living zou geschoten worden, maar gelukkig bleef het bij dreigen. Tenslotte werd de verbinding verbroken. OEF ! “Is de leraar dood gevallen ?” grapte ik. “IK HOOP HET !” was haar eerlijk antwoord. Dan maar een eenvoudige doch niet zo heel erg voedzame maaltijd gehaald. Zoute friet met sla die volgens mij naar plastiek smaakt, maar wie ben ik ?
Nu iedereen die deze blog leest door zal hebben dat dit een educatief verantwoorde blog is laat ik hierbij ook weten Kleine Muis enkele woorden geleerd te hebben die zij tot op heden nog niet kende namelijk “Soepkieken” en “Stresskip”. Haar mama heeft het geweten !
De eerste wat ? Ja de eerste belg, vlaming EN Rumbekenaar die de ronde van Frankrijk won. Dat was in het jaar 1912. Het jaar dat mijn grootvader geboren werd. Nonkel Juul zat zijnen tweeloop al klaar te maken om mee te spelen in den eersten wereldoorlog.
Dit monument bevindt zich vlakbij de kerk van Rumbeke. Even een foto maken om dan de plaatsellijke krantenwinkel binnen te stappen om een krant te kopen voor mijn moeder. Zo’n vod kost nu ook al 2 euros en 70 cent. En raden wie er voorpaginanieuws is en van binnen ook ? TRUMP !
Voor ik het vergeet : dienen coureur heette Odiel Defraeye. Meer lees je op wiki.
Groetjes en tot de volgende rit van Trump door de gangen van het Capitool.
Terwijl ik tegen een marktkramer sta te praten komen er twee kokette dames op mij af “Sta jij in contact met de politie ?” Ik haal mijn GSM te voorschijn. “Indien nodig kan ik hen oproepen”. Blijkt dat ze reeds een uur gevolgd worden door een man. De man zou tenslotte een fiets gestolen hebben. Of ik samen met hen verder kan stappen. We lopen enkele seingevers tegen het lijf en ik laat de dames hun verhaal nogmaals doen. Dan verdwijnen de dames met de seingevers. Ik zie een gemeenschapswacht en deel de feiten mee. Een seingever komt puffend op mij af. “Die dames kunnen nogal rap stappen. Hoe die man het een uur volgehouden heeft om hen te volgen is me een raadsel.”
Een seingever heeft opgemerkt dat twee van de drie viskramen er niet zijn. Hopelijk heeft diegene die er wel staat voldoende voorraad bij. Ik haal mijn schouders op. “Laat die verkoper dan maar een walvisje leveren. Kan hij die in stukjes zagen en verkopen.”
De opkomst van de kooplustigen was mager, zo ook de opkomst van de hangouderen. Toch nog gezellig aan de praat geweest met deze die wel kwamen.
En voor ik het goed en wel besefte was het tijd om te beschikken.
Menen bevindt zich niet ver van Roeselare, zo’n 17 km als ik het goed heb. In een wip waren we er. Ik weet er parkeerplaatsen. Die zijn meestal volzet op een zaterdagnamiddag maar nu hadden we alle plaats. De Wibra was vlakbij. Ook daar in de omgeving lege parkeerplaatsen. Zoiets had ik er nog nooit gezien. Ik moet er wel bij vertellen dat sedert Eva in 2018 uit het ziekenhuis ontslagen werd, ik er nooit meer geweest ben. Dit deel van Menen kan men bijna een spookstad noemen in vergelijking met wat ik gewoon was er te zien.
Of het aan de andere kant van de grens ook zo stil ende leeg is heb ik niet gezien. Zover gingen we niet. Nadat Eva terug uit de winkel kwam zijn we huiswaards gereden.
Dat er op politiebevel dient gewaterd te worden vind ik al vreemd. Misschien om te controleren of een oudje dat zich voortbeweegt met zo’n rolator doping genomen heeft? Die oudjes zijn nu eenmaal niet meer wat ze geweest zijn en slikken van alles en nog wat. Onder invloed met een rolator de weg op gaan is natuurlijk gevaarlijk.
Vuilnis storten op politiebevel vind ik nog vreemder. Wat is daar het nut van ? Ik zie het al voor mij. LOL ! Om te kijken of er geen corona in die vuilnis verstopt zit ? Raar reglement als je het mij vraagt.
Samengevat : je mag plassen en sluikstorten zoveel je wilt, maar niet op politiebevel.
Wat ik dan helemaal beangstigend vind is dat op de plaats waar je moet plassen er een camera zou hangen. Dat is ten opzichte van de persoon die de camera bedient toch voyeurisme en de persoon die zijn broek openritst om te plassen Exibitionisme ? En wat met de privacy ??? Ook best mogelijk dat er geen camera aanwezig is maar een pitboelleke dat zich verstopt heeft en in aktie komt zodra je je jongeheer uit de broek tovert. Wie zal het zeggen. Ik probeer het in ieder geval niet.
Ik kon er maar niet aan uitgeraken. Gelukkig kwam mijn dochter vlug terug uit de winkel zodat ik hierover niet meer kon verder filosoferen.
Raar bord, of zou ik toch enkele autistische trekjes vertonen ?
De dingen des levens ! 