Een grote naam in de jaren 70. Emerson kwam uit the Nice, Lake uit King Crimson en Palmer uit Atomic Rooster en voordien The Crazy World of Arthur Brown.
Hun grootste successen hadden ze tijdens de jaren 1970 – 1975. Dan namen ze een pauze en kwamen terug maar de chemie was er niet meer. Na een teleurstellende “Love Beach” besloten ze de handdoek in de ring te gooien. Later zouden ze regelmatig terug samenwerken al dan niet als trio of met andere muzikanten. Carl Palmer zou in de jaren 80 succes oogsten als drummer van Asia.
Hope you like the stuff i wrote. Er is nog veel te schrijven over die progressieve of symfonische rock zoals het ooit genoemd werd.
De maan begint te geeuwen. Zijn licht schijnt nauwelijks, maar die platgereden straatkat is duidelijk te zien. In de verte kan men reeds de haan van boer Floris horen. De filmploeg van Warren pickles is nergens meer te bespeuren. Hun aanwezigheid op het kerkhof heeft niet het gehoopte resultaat opgeleverd. Wie weet volgende nacht. Nu dansen de skeletten hun dodendans uit vreugde dat ze niet in beeld gekomen zijn.
Dan ziet de maan iemand naderbij komen. Candy Darling “Candy” voor de intimi stapt blootvoets door de deprimerende straten van de stad. Het is behoorlijk aan het vriezen maar dat deert deze deerne niet. Ze is pas terug vrij op borgtocht nadat de politie haar gearresteerd had toen men haar betrapte terwijl ze op het kerkhof de liefde bedreef met een larix. Garde Punaize liet haar overbrengen naar de gevangenis van de stad. In dat gebouw is er een speciale afdeling…
Door de titel van deze blog weet je dat deze foto’s niet ergens in het midden oosten genomen werden, anders zou je het kunnen denken.
Deze namiddag reed ik door de haven van Roeselare en zag aan de overkant dat de sloopwerken van de Hankop nog steeds aan de gang zijn. Industrie en afbraak zijn nu eenmaal onderwerpen die mij aantrekken.
Dus weer geen foto’s van jonge deernen of wulpse dames van stand, maar prachtige monumentale beelden van deze slachting.
Ik zag aan de overkant mensen die dit alles van dichtbij aan het bekijken waren, maar dat vind ik niet zo verstandig. Zo’n brokstuk wil ik niet op mijn lege hersenpan krijgen. Heikel ?
De lift ziet er nog behoorlijk uit, maar die zal men niet mogen gebruiken wegens brandgevaar of iets van die strekking ingevolgen de huidige veiligheidsnormen. Heel hachelijk zou een blogger gezegd en geschreven hebben.
Bij mij is het ondanks bovenstaande taferelen toch nog goed afgelopen, maar dit nadat ik met Kleine Muis naar de Mac gereden ben voor een vette hap ook al zal ze morgen dan weer een verse pukkel hebben.
Waar mijn moeder woont wordt het parkje en de struiken onderhouden door de sociale woningmaatschappij. Volgens mijn moeder lag de troep die ik er zag liggen reeds meer dan een jaar. Gezien ik tegenwoordig vrijwilligerswerk doe voor Mooimakers heb ik besloten die troep op te ruimen. Iemand moet het doen en wachten tot er initiatief van hogerhand komt, dat kan hier soms lang duren.
Deze week kreeg ik mijn spullen van Stad en van Mooimakers, nu kan ik hier regelmatig de buurt onveilig maken met mijn aanwezigheid. Fooien zijn altijd welkom, alcohol en geestesverruimende middelen liever niet ! 🙂
Terwijl ik zo bezig was met vuil opruimen passeerde er een groepje rolschaatsers, mooi met helm en andere bescherming op. Dit onder begeleiding van een jonge dame. Een bewijs dat er nog kinderen zijn die niet het volledige etmaal met de smartphone bezig zijn. Doe zo verder girls !
Onlangs zat ik wat doelloos te scrollen op Google Photo’s. Het waren foto’s van de afgelopen 10 jaar. Net als bij het nalezen van oude logjes besef je dan hoeveel er veranderd is in die voorbije jaren. Ander werk, ander volk om je heen, de karate die ik gestopt heb, de beruchte frituur die wijlen is enz.
Daarom dat ik er aan denk om nu en dan enkele foto’s uit vervlogen tijden terug te plaatsen, al dan niet wat bijgewerkt. Zo denk ik om te starten met de mascotte van deze blog : Kleine Muis die ondertusen al een redelijk grote Muis geworden is. Van Grote Muis heb ik in ieder geval de toestemming gekregen om die te plaatsen. Zo zijn er al enkele op Instagram terecht gekomen.
Ik bijt de spits af met een foto van mijzelf, of wat dacht je ?
Dit is ongeveer 10 jaar geleden. Ik was zo te zien in een zware discussie verwikkeld. Geen idee waar het over ging.
Wilt er iemand dat ik iets of iemand hier terug in de picture zet laat het me weten in de reacties. Alle onderwerpen die hier ooit in beeld gekomen zijn mogen aangevraagd worden. Indien geen verzoekjes, dan regel ik het zelf wel.
Vorige week had ik Grote Muis beloofd hen naar een plaats te brengen die ik hier niet kan vermelden wegens geheim. Toen ik aanbelde kwam Grote Muis naar buiten gevolgd door Kleine Muis. “Ik heb hoofdpijn !” begroet de kleine me nog voor ik iets kan zeggen. Demonstratief doet ze haar haar opzij en toont me een pleister. “Daar zat een pukkel en die heb ik open geduwd. Je kan je niet voorstellen wat daar allemaal uit komt. Ik voelde daar mijn hoofd bonken precies er iets ging barsten. Nu heb ik hoofdpijn !” Grote Muis zucht. Zo is er altijd iets met die dochter.
Op de terugweg klaagt ze dat daar waar de pukkel zat het pijn doet als ze er aan komt. “Blijf er dan af!” bromt Grote Muis. Zo rijden we verder totdat Kleine Muis roept dat haar puist pijn begint te doen. Grote Muis en ik kijken verbaasd naar elkaar ! “Linker puist of rechter puist ?” Kleine Muis begrijpt het niet. “Huug ????”
Daar waar ze op bezoek geweest zijn was bijna niets te vreten. Dan zit er voor Kleine Muis maar een oplossing op om van dat naar gevoel in haar maag af te zijn :
Als het zo verder gaat wordt ieder log hier afgesloten met een bezoek aan de mac. Gelukkig sta ik op dieet en laat me niet verleiden door zo’n vette hap. Dan liever een echte frituur.
Vorig jaar hoorde ik over de nieuwste sensatie van de sociale media. Eerst liet ik het over mij heen gaan maar toen ik hoorde dat enkele ouderen de app gedownload hadden bedacht ik mij en deed dat ook.
Allerlei amateursfilmpjes van amper 17 seconden waarin met zich van zijn of haar beste kant toonde kwamen naar mijn netvlies gevlogen. Het gekke was dat ik in minder dan no time heel wat volgers had zonder dat ik ook maar iets op die site geplaatst had. Mezelf gekke dansjes zien doen is niet bepaald mijn ding. Ik ben in het echte leven al gek genoeg.
Groot was mijn verbazing toen ik eens bekeek wie mij volgde. Ik had geen reclame gemaakt of in de krant laten zetten dat ik op Tiktok zou belanden. Dus, wie waren die “volgers”? Nog groter was mijn verbazing toen ik merkte dat die gasten jong genoeg waren om mijn kleinkinderen of misschien zelfs achterkleinkinderen te kunnen zijn. Hopelijk niet, subiet moet ik nog hun nieuwjaar geven.
Na even rondkijken tussen al die filmpjes gemaakt door kleuters en leerlingen uit het eerste leerjaar die het tiktokdansje demonstreerden bleek dat er een soort van wedstrijd aan verbonden was. Wie een bepaald aantal volgers heeft kan live uitzenden. Dus “volg mij aub terug hoe oud of hoe lelijk je ook bent”. Een mollig meisje van hooguit 10 lentes dat me was beginnen volgen vond het nodig om aandacht te trekken door in een minuscuul bikinietje te dansen met een onderschrift dat ik hier maar niet ga herhalen. Pffff.
Abraham Tuizentfloot
Mijn account heb ik niet lang laten leven. Gedegouteerd als ik was vloog het gelijk een kogel uit het kanon van Tuizentfloot door het venster. Kids tussen 6 en 18 jaar die van alles doen om toch maar je aandacht te trekken om daarna live te kunnen gaan en wat te doen ?????
Slaven zijn het want ieder mens met een zeker IQ beseft dat die sociale apps alleen maar geld aan je willen verdienen. Dit zijn geen sociale instellingen maar harde business. TIjd dat de kids maar eens terug met hun barbie’s gaan spelen of voetballen.(dit is een gender neutrale blog).
Instagram is een ander verhaal maar daarom niet minder schokkend.
Alvast bedankt voor de reacties op mijn blog over de viezentisten. Daar kan ik een tijdje mee verder. Uit de reacties bleek dat het door mij voorgestelde onderwerp over blote borsten positief onthaald werd door zowel mannelijke als vrouwelijke lezers en bloggers. Met die #metoo toestanden van tegenwoordig kan je maar niet voorzichtig genoeg zijn. Subiet krijg ik hier allerlei titels toegewenst waar ik verder niets mee kan aanvangen, zelfs niet in een kader boven mijn bed of in de living ophangen. Eventueel boven de toiletpot…………
Wat me als kind reeds opviel in de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw toen we nog een bak van een televisie hadden die uitzond in zwart en wit en nog meer sneeuw of wiebelende beelden wegens atmosferische storingen was dat er een verschil was hoe men omging met het tonen van vrouwen van verschillende rassen en achtergronden. Donkerbruine blote borsten werden aanvaard op het scherm terwijl men bij het minste dat men kon ontwaren van een melkwitte borst met roze tepels al vlug de televisie op een andere zender gezet werd. Op dat gebied was mijn moeder soms vlugger dan een moderne afstandsbediening. De BBC die gerust de meest preutse omroep van de westerse wereld genoemd mag worden keek streng toe dat de borsten die kans kregen op het scherm te verschijnen eerst dienden gekeurd te worden door een commissie om te bepalen of ze wel zwart/bruin genoeg waren om in de uitzending toegelaten te worden.
Het gevolg van dit alles was dat bij veel documentaires over Africa en zijn inwoners jongens en mannen van alle leeftijden likkebaardend aan de buis plakten om toch maar goed die tieten van vooral de jonge meisje te zien. De oudere tieten die platgezoogd waren en tot aan de heupen bengelden waren natuurlijk minder interessant.
Ook al is de huidige tijdsgeest preutser dan de Paus (bij wijze van spreken dan) toch kan je via google duizenden ongecensureerde foto’s terugvinden van meisjes en jonge vrouwen in zogenaamde traditionele klederdracht of concreter : in strooien rokje of zoiets en verder niets. Prille zulumeisjes met ontluikende tietjes. Zet daar een blank meisje tussen van dezelfde leeftijd in dezelfde “traditionele” klederdracht en het spreekwoordelijk kot is spreekwoordelijk te klein. Schande en pervers ! Maar als de huid zwart genoeg is mag het wel.
Daaruit concludeer ik dat in vele gevallen afrikanen of andere volksstammen met donkere huid nog steeds niet erkend worden door de blanke westerling als “echte mensen”. Een mens wordt nog steeds beoordeeld naar zijn huidskleur door heel wat mensen.
Ooit hadden we hier in de straat een Nigeriaans gezin. Vriendelijke mensen en die vrouw heb ik ooit een paar keer mogen kussen. Een fluwelen huid en zachte lippen verzeker ik je. Met haar man heb ik nog steeds goede contacten. Iedereen gelijk voor mij dus.
En dan nu die langverwachte blote bruine tieten :
Foto nr. 2 en 3 heb ik van sites waar je foto’s kunt downloaden, al dan niet gratis, maar betalen doe ik dus toch nooit. Ik maak mijn borst al nat voor de reacties die gaan komen.
In mijn bibliotheek heb ik een exemplaar liggen van Mieke Maaike’s vrolijke Jeugd van de hand van Louis Paul Boon. Niet met de gekende foto op de omslag maar een onduidelijke tekening aan de hand van Peter van Straaten.
Dit exemplaar kocht ik tweedehands via Bol.com en op zich is dat niet zo interessant. Wel leuk vind ik dat dit zo te zien een boek is dat lang geleden kon geleend worden in een bibliotheek. Niet zomaar een bieb maar de bieb van een Katholieke school in Apeldoorn.
Dat dit boek ooit kon uitgeleend worden aan de leerlingen van een katholieke school vind ik grappig, maar ook een bewijs dat de tijdsgeest enorm veranderd is. Zoiets zie ik niet meer gebeuren of ik moet het volledig mis hebben.
Ook vraag ik me af of dergelijke boeken tegenwoordig nog zouden kunnen geschreven en gepubliceerd worden. Toen het boek in 1972 verscheen stonden heel wat volksstammen op hun achterste poten en was het de tijd van “alles kan en alles mag”.
Een ander schrijver wiens schrijven voor controverses zorgden was Jef Geeraerts. Die schreef over zijn avonturen in het toenmalige Belgisch Congo. Ontelbare zwarte vrouwen en meisjes die hij genomen had en hoe hij omging met de lokale bevolking. Over die mensen schrijven in de hedendaagse achtergrond zou nogal stof doen opwaaien.
Deze bedenkingen zitten er op voor vandaag. Ik heb zin om een logje over racisme bij blote vrouwen te schrijven maar weet niet of ik daar ooit zal aan beginnen of indien wel, zal publiceren.
Andy Summers werd eind jaren 70 van de vorige eeuw bekend als gitarist van de populaire groep The Police. Weinig wisten destijds wat hij voordien gedaan had op muziekaal gebied.
Zijn naam komt voor het eerst voor eind jaren 60 als hij lid wordt van Eric Burdon and the New Animals. Ook gaat hij op toernee als lid van The Soft Machine. Daarna volgt hij studies totdat hij opduikt in de groep van Kevin Coyne en die van Kevin Ayers (ex Soft Machine). Vervolgens ontmoet hij Sting en Steward Copeland die een trio opgericht hebben, maar niet tevreden zijn over de gitarist. Zo wordt Andy lid van The Police.
De geschiedenis van Sting en The Police is gekend bij het grote publiek. Die laat ik hier op jullie los :
Over het verleden van Stewart Copland, de drummer, zullen we het ook nog wel eens hebben.
De dingen des levens ! 