Gedurende de maand mei heb ik slechts één maal het gras gemaaid en het was meteen ook de eerste keer dit jaar. Het gras langs de boord tegen de muur van ons huis laat ik groeien. Daar verschijnen boterbloemen en ander kleurrijk “onkruid” die de tuin gratis en voor niets mooi maken.
Ook het snoeiwerk laat ik wachten. Nu staan de bomen en struiken er mooi bij en ik zou het zonde vinden daar mijn zaag in te zetten. De haag die ons met de buren uit een andere straat scheidt staat er overdadig bij. Nu zal ik die haag zeker niet snoeien anders kan ik meegenieten wat er bij de buren zoal gebeurt.
Dat mijn composthoop zowat onzichtbaar geworden is, daar zal ik wel iets aan moeten verhelpen. Door de groeischeuten van de bomen is er nu ook veel schaduw te vinden en daar genieten onze katten en de buurtkatten met volle teugen van. Vooral tijdens het weer van de afgelopen dagen.
Kort samengevat : na de meimaand waarin ons aangemoedigd werd niet te maaien heb ik besloten min of meer hiermee verder te gaan. De bijen en andere insecten zijn steeds welkom net als die egel die ik onlangs nieuwsgierig aan onze achterdeur zag staan piepen.
Het was dinsdag eerste dag van de maand juni een mooie lentedag. Dat mooie weer maakt een mens actiever. Jammer genoeg brengt dit dan weer veel volk op de been. Zoals toen ik in de voormiddag even naar de markt trok voor mijn moeder. Met de blik op oneindig de kortste weg tussen die menigte naar het kraam en dan weer terug langs dezelfde weg. Nee, met dat virus in de buurt kom ik niet meer dan nodig tussen al dat volk.
Een vuilnisbak op minder dan enkele meters en dit was niet het enige zwerfvuil.
In de namiddag ging ik even langs bij mijn moeder en nadiet wat praten bij buurman Ronny en zijn vrouw op een stoel in de schaduw. Afstand houden en geen volk in de buurt. Zo hoort het.
Dit dient niet om er vuil te storten.
Rond 18 u werd het wat frisser en trok ik na enige tijd inactief te zijn de baan op om het zwerfvuil in de buurt even onder handen te nemen. In no time had ik een meer dan halfvolle zak met vooral blikjes van bier, cola enz. Dit terwijl er genoeg vuilnisbakken in de buurt zijn. Ook vond ik een volle bak leeg glas niet ver van een glasbol. Of de eigenaar in kwestie bezweken is onderweg naar die bol weet ik niet. Geen lijk gevonden.
Op wandelafstand van een glasbol.
Het wordt er precies niet properder op.
Geniet van het lenteweer zolang dit kan. Voor je het goed en wel beseft zitten we weer tussen regen en buien. Ben ik nu pessimist ???
Afgelopen vrijdag mocht de voet van Eva uit het gips, een blok aan haar been die ze nu kwijt is. Wel nog een tijdje een speciale sandaal dragen om de voet steun te geven. Zo zie je hoe een ogenschijnlijk klein ongelukje zoals voet omslaan langdurige gevolgen kan hebben.
Zondagnamiddag samen nog eens langs geweest bij “Opstap”, een buurthuis met lage drempel waar iedereen welkom is. Daar zaten we op het terras mits inachtneming van de nodige afstand. Nu afwachten hoe dit verder zal gaan.
Of ik terug regelmatig ga bloggen weet ik nog niet. Heel erg sterk voel ik me niet bepaald en heb rust nodig. Ook het mooie weer nodigt uit om buiten te zijn. Ook hier zien we dus wel weer.
In deze aflevering gaan nog maar eens naar de sixties en dan nog wel richting Griekenland. Uit dit land kwam Aphrodite’s Child de hitparades binnengewandeld.
Velen onder jullie zullen zich Demis Roussos nog herinneren die tijdens de seventies de ene hit na de andere had.
Vangelis is een Grieks componist, muzikant en multi-instrumentalist die veelal gebruikmaakt van synthesizer, piano, keyboards en andere elektronische instrumenten. Hij is vooral bekend van de filmmuziek Chariots of Fire uit 1981 (waarvoor hij een Oscar won), voor de muziek van de film Blade Runner, de nummer 1-hit Conquest of Paradise uit de film 1492: Conquest of Paradise en het thema voor het Wereldkampioenschap voetbal 2002. Ook stond hij eind jaren 70 begin jaren 80 regelmatig in de hitparade samen met Jon Anderson van Yes.
Aphrodite’s Child werd vooral bekend met Rain en Tears.
Waar we de volgende keer naar toe zullen gaan staat nog niet vast maar waarschijnlijk dichter bij huis.
Eindelijk mag ook ik mijn prik halen. Eva mag morgen uit het gips en eindelijk weer boven slapen. Volgende week kan zij dan een midweek verblijven in een begeleid woneninstantie.
Na de prik kan ik dan eindelijk ook weer eens naar buiten, zonder zorgen, zonder angst, hoop ik. Met Eva beneden, is altijd op je hoede zijn van mij -het gevaar van psychose- wel weer wat aangescherpt geweest.
Aangescherpt is ook dan weer mijn IQ. Vroeger moest ik mij ervoor schamen, of inhouden, omdat ik ofwel zo’n verstandige was – mijn familie- ofwel zo n arrogante- veel anderen.
Kijk ik kan er echt niets aan doen als ik uit verveling online quizjes en testen doe die mij telkens brengen tot mensa-hoogte. Iedereen mag het overnemen, trouwens.
Tijdens het afgelopen verlengde weekend was het ook een beetje grootoudersweekend. Onze kids gingen samen of om beurten bij mijn moeder en schoonmoeder op bezoek. Toen ik Eva in de namiddag afgezet had bij mijn schoonmoeder reed ik nog eens door een verlaten centrum van de stad. Het weer heeft duidelijk zijn invloed laten gelden tijdens deze vrije dagen.
Dan maar eens halt gehouden aan het stationsplein. Daar het er ook rustig was kon ik ongestoord eens rondkijken en foto’s nemen. Dit deed ik wat de werken betreft recht tegenover het plein. Daar bouwt met zoals eerder geschreven een prestigieus gebouw genaamd “Roelevard”. Alles is nog in een beginstadium maar de werken zijn nu al het bekijken waard.
Nu afwachten hoe de werken evolueren. Je zal daar maar aan de overkant van de straat wornen (zie uiterst links op de foto).
Jethro Tull is een Britse progressieve-rockbandopgericht in 1967 rond de Schotse voorman Ian Anderson. Hun muziek is herkenbaar aan de opmerkelijke zangstijl en het unieke dwarsfluitwerk van Anderson.
De namen vermelden van al de muzikanten die ooit bij Tull gespeeld hebben is onbegonnen werk. Daarom vermeld ik naast Ian Anderson alleen gitarist Martin Barre die sedert hun tweede elpee “Stand Up” ononderbroken lid was van de groep.
Klonken ze op hun debuutplaat nog grotendeels als een bluesband, vanaf hun tweede gingen ze meer rock klinken en later progressief met lange nummers. Hun bekendste album heet “Aqualong”. Vanaf 1977 gingen ze meer richting folk maar nog steeds klonken ze als Jethro Tull.
Met onderstaand nummer leerde ik destijds de groep kennen en was verkocht. Richting Sluis om enkele platen te kopen. De toenmalige sexboetiks heb ik niet overgeslagen ook al was ik nog lang geen 18. Nu een beetje ouder. 🙂
Dien ik nog te vermelden dat Urbanus grote fan was/is van deze bard en zijn gevolg ?
Dat eurosonggedoe volg ik helemaal niet. Wel weet dat er geruchten zijn of waren dat Lady Gaga daar zou komen optreden tijdens de finale. Vorige keer was het Madonna die de fans nogal teleurstelde met haar performance.
Nogmaals mij kan het allemaal niets schelen. Ik kijk niet, mijn vrouw echter wel. Wel moest ik denken aan een andere vrouw uit de rockgeschiedenis die echt “ga ga” was, namelijk Wendy O’ Williams. Eind jaren 70 werd ze zangeres of iets in dien aard van een band genaamd “Plasmatics”.
Regelmatig haalde ze de pers door haar verschijning en haar gedrag. Ook had ze tijdlang een verhouding met Lemmy van Motorhead. Zo hadden we in die dagen iets om te lezen gezien er nog geen internet was voor dergelijke “roddels”.
Ik kan me moeilijk voorstellen dat zo’n dame aanvaard word door de “muziekliefhebber” heden ten dage of het zou ergens in de marge zijn.
Wendy O Williams was 48 toen ze stierf op 6 april 1998 door gebruik te maken van een revolver.
De dingen des levens ! 