De dingen des levens !

Deze voormiddag viel deze kerstkaart in onze brievenbus. Het komt van de vroegere uitbaters van de hier op deze blog destijds beruchte frituur. Toeval of niet circuleert er momenteel een filmpje op FB dat ik destijds gepost heb. Hoofdpersoon is niemand minder dan de in 2020 overleden DJ Ronny King.

Ik besloot even in mijn archief te duiken om nog enkele filmopnamen van onder het stof te halen met Ronny als amusementmaker. Eén ervan post ik nu hier.

De bbq vond plaats in 2011. 10 jaar geleden dus. Veel is er veranderd ondertussen. De kleintjes zijn groot geworden en sommige grote mensen zijn niet meer onder ons. Eva is ook even in beeld. Toen was ze 13 nu 24. Wel leuk om dit alles nog eens terug te zien.

Groetjes.

🙂

Dat we niet bij ons moeder op bezoek mochten wisten we natuurlijk al. Gisteren kregen we via de telefoon te horen dat moeder zelf corona heeft.

Via FB messenger konden we een videochat voeren. Dit via een tablet van de afdeling waarin ze ligt. Ze was heel erg ontroerd ons even te mogen zien.

Deze morgen kreeg ik van een buur van haar een zelfgemaakt kerststukje. Dit heb ik via de dienst onthaal van het ziekenhuis haar bezorgd.

Dat ze dit ook nog moet meemaken op haar 88ste ondanks de drie vaccinaties.

Groetjes.

🙂

Roy Wood is een Britse rockmuzikant die lid is geweest van onder anderen de bands The Move, The Electric Light Orchestra en Wizzard. Door zijn opvallende verschijning was hij een voorloper van de glamrock.

Wood richtte samen met Move-drummer Bev Bevan en zanger/gitarist Jeff Lynne een band op met veel klassieke invloeden en met strijkinstrumenten in plaats van de gebruikelijke gitaren. Deze nieuwe band noemden ze Electric Light Orchestra (ook wel ELO genoemd). Ze sloten een platencontract af en brachten een (titelloos) album uit, dat Roy Wood en Jeff Lynne samen hebben geschreven en geproduceerd. Nadat ze een paar maanden hadden gerepeteerd met een strijkerssectie, gaven ze een aantal uitgebreide concerten. Roy verliet de band echter na korte tijd, wegens strubbelingen met het management. Hij heeft slechts op twee albums van ELO gespeeld, het eerste gelijknamige album en ELO 2.

Later dat jaar vormde hij een nieuwe band Wizzard. Deze band had een afwijkende bezetting, met twee drummers, twee cellisten en twee saxofonisten. De bombastische muziekstijl die gevormd werd door deze uitgebreide samenstelling was vergelijkbaar met “The wall of sound” van de Amerikaanse producer Phil Spector. Het bijzondere karakter van Wizzard werd versterkt door de bizarre kostuums en opvallende make-up. De band scoorde een aantal hits, waaronder Ball park incident, See my baby jive en I wish it coud be Christmas every day. Dit laatste nummer is mijn keuze voor deze aflevering op zondag.

Dit was dan weer de muziekles voor deze zondag. Nu mooi meezingen met mijn keuze van deze zondag.

Grrroetjes !!

🙂

Sedert afgelopen dinsdag kunnen wij niet meer op bezoek bij mijn moeder in het ziekenhuis. De afdeling waar zij momenteel verblijft is getroffen door corona. Bijgevolg is heel de afdeling in quarantaine. Zo kunnen we haar niet bezoeken.

Deze morgen ben ik naar haar huis geweest om alles wat maar enigszins bederfbaar is weg te gooien. Ik heb nu reeds een vermoeden dat ze niet meer naar haar huis terug zal keren. De verwarring in haar hoofd blijft. Afwachten hoe alles verder evolueert bij haar is de boodschap.

Groetjes.

🙂

Vandaag ben ik nog eens gaan kijken naar wat er van het stadhuis overblijft. De werken schieten goed op. Momenteel is men druk bezig puin te ruimen. Hoe dat verloopt zie je op het filmpje dat Stad op Youtube geplaatst heeft.

Ik heb ook enkele foto’s genomen van dat puin. Wel indrukwekkend om zien.

Op de foto hierboven zie je in het midden de toren van het stadhuis. Die behoort tot het deel dat behouden blijft.

Hierboven zicht op de Botermarkt die momenteel als werfplaats gebruikt wordt. De Sint-Michielskerk is nu zichtbaar van op plaatsen waar je ze vroeger niet kon zien.

Dit was het dan weer. Ik zal binnenkort nog eens langs daar wandelen en foto’s nemen voor deze blog.

Groetjes.

🙂

De foto’s heb ik donderdagavond genomen. Het reuzenrad was nog niet open voor publiek. Daarom dus weinig volk en het frietkraam was dus nog niet geopend. Daar dan maar geen foto’s van genomen. Zaterdag was er veel volk en dan kan ik ook geen foto’s nemen. In ieder geval is er kerstsfeer op het stationsplein.

Queen leerde ik destijds kennen toen ik naar TOPPOP keek en hen zag optreden met Killer Queen. Wat later kocht ik de bijhorende LP Sheer Haert Attack. Een LP vol afwisseling. Nummers die naar de toen heersende progrock neigden. De stem van Freddy Mercury en de gitaar van Bryan May waren kenmerkend voor deze plaat. Er was nog geen disco te bespeuren zoals op de platen uit de 80s.

Vandaar deze deze klassieker in mijn muziekles op zondag.

Groetjes en fijne dag.

🙂