De Batjes hebben geen “sjans” gehad. Gisteren miezerig weer. Vandaag in de namiddag een ferm onweer met gietende regen. Alleen Armand Pien is hier nog tekort op deze blog.
Ik ben niet geweest. Geen zin om er doelloos rond te slenteren en riskeren ofwel een bui ofwel teveel volk rondom mij. Stad Roeselare zal het ook wel zonder mijn persoon en portemonnee overleven.
Hier dan maar een foto die ik gisteren gemaakt heb met de smartphone. Leuk om te zien dat die beestjes er zijn.
Op naar de nieuwe week die ik zal starten met humor uit de oude doos !
Op het einde van de jaren 70 van de vorige eeuw begon de progressieve rock slijtagesporen te vertonen. Groepen vielen uit elkaar of brachten matige langspelers uit. Het publiek was ook veranderd en greep naar disco en punk/newwave. Toch bleven de oudjes het verder proberen met nieuwe projecten of groepen.
Zo ook John Wetton die het ook geprobeerd had om met Eddy Jobson een nieuw band te vormen UK. Bill Bruford en Allan Holdsworth waren er ook bij op de eerste langspeler maar verlieten algauw de band. Een tweede langspeler en liveplaat met Terry Bozzio achter de drumkit deden ook niets en dus werd de groep vlug weer opgegeven. Nu had hij de kans met Steve Howe en Geoff Downes, beiden van Yes, om met Carl Palmer van Emerson,Lake and Palmer een nieuwe groep op te richten. Die kreeg de naam ASIA. Hun eerste langspeler was direct een schot in de roos. “Heat of the moment” werd zelfs een hit.
Een succesvol vervolg kwam er niet echt en de groep onderging talloze bezettingswissels. Jaren later kwamen de vier terug samen. Met het overlijden van John Wetten kwam er een einde aan de originele bezetting.
Hoe ouder ik word, hoe onvoorspelbaarder en avontuurlijker. Een omgekeerde evolutie dus of gewoon dement worden. Ik weet het niet.
Ik ben dus begonnen bij particulieren te werken. Mijn doelgroep bestaat uit mensen en gezinnen die hulp hebben bij licht tuinieren en desnoods andere kleine werkjes. Geen professioneel werk die bij voorbeeld door tuinmannen of loodgieters gedaan moet worden. Gratis doe ik het dus niet. Zie het als een bijverdienste onder toezicht van mijn “baas”. Ik werk dus niet als zelfstandige.
Zo kwam ik vrijdag in een nabij gelegen dorp terecht. Daar waar de varkentjes aan hun eindbestemming komen. Een bejaard koppel die er woonde was overleden en de schoonzoon zocht iemand om te helpen de tuin rondom het huis toonbaar te maken. Hij had van mijn baas mijn naam doorgekregen en vroeg zich af of het hier om de naamgenoot van een oude bekende ging. Toen ik voor hem stond wist hij zeker dat ik die oude bekende was. In een andere eeuw, in een ander leven was hij een leidinggevende. Hij stond niet boven mij in het organigram maar we kwamen regelmatig in contact met elkaar tijdens het werk. Het weerzien na al die jaren was hartelijk en de oude koeien van weleer passeerden de revue.
Volgende week weer enkele andere plaatsen bezoeken. Wie weet waar ik dan terecht zal komen. Ik ben alvast benieuwd.
Ik heb het hier een week ofzo stil gehouden, gewoon omdat ik het nodig had. Gedurende de extra vrije tijd werkte ik dan aan andere teksten waarmee ik vroeg of laat mee naar buiten zal komen.
Tussendoor enkele bedenkingen die ik dan via twitter de wereld instuurde, maar ik vond het niets voor deze blog.
Ook ben ik via via begonnen met het helpen van bejaarden en mensen met beperkingen. Mijn prioriteit bestaat er in om hen te helpen met het onderhoud van hun tuin. Dat beperkt zich tot gras maaien en onkruid wieden. Al de rest is voor de tuinman.
Het aflopen schooljaar liep af met een sisser voor Kleine Muis. Ze werd op de valreep door een klasgenote in elkaar geslagen. Enkele builen en blauwe plekken zijn het gevolg.
Yes bij de oprichting in 1968. L – R : Peter Banks; Tony Kaye, Bill Bruford, Chris Squire en Jon Anderson
Yes is een progressieve rockband, in 1968 opgericht in Londen. Kenmerkend voor de muziek zijn de complexe ritmes en harmonieën, de virtuositeit van de muzikanten, de meerstemmige zang en de mystieke teksten. Sommigen zullen daarbij de hoge, ietwat engelachtige zang van Jon Anderson willen noemen en het aparte, zware basgeluid van Chris Squire. Het mystieke aspect van Yes wordt vaak geaccentueerd door de vele hoesontwerpen die kunstenaar Roger Dean voor Yes heeft gemaakt.
Door de jaren heen heeft Yes talloze bezettingen gekend. Op een zeker moment waren er zelfs twee groepen die de naam Yes voerden. Dit geschil werd uitgevochten voor de rechtbank. De rechter moest beslissen wie van de twee partijen de naam “Yes” mocht gebruiken.
Bassist Chris Squire is het enige groepslid dat op alle albums van de groep is te horen.
Na zijn overlijden in 2015 ging de groep verder zonder enig lid van bij de opstart in 1968. Steve Howe en Alan White zijn nu in het bezit van de rechten om de groepsnaam te gebruiken.
Omstreeks 4 uur deze morgen werd ik uit mijn slaap gerukt door een hels lawaai. Duidelijk katten die in een discussie verwikkeld waren. Ik besloot toch maar eens een kijkje te nemen beneden. Niets te zien, behalve dat Louis bezig was alle hoeken van de living te inspecteren.
Tegen de ochtend was hij nog steeds in staat van paraatheid en zat aan de achterdeur de wacht te houden. Ik hoorde het typische gejank van Kesja, het witte harige poesje van de buurvrouw. Zij zal het geweest zijn die deze nacht probeerde binnen te komen. Ons huis is verboden terrein voor haar en dat zal Louis haar duidelijk gemaakt hebben.
Ook hebben wij moeten vaststellen dat Louis selctief tewerk gaat wat betreft wie binnen mag komen en wie niet. Voor Kesja is dit verboden terrein, maar voor een kater uit de buurt is dit geen probleem. Die mag zelfs komen eten. Zie zijn staart op de foto. Dichterbij kan ik niet. Dan maakt hij zich uit de voeten. Onlangs kwam hij de living binnen, keek even rond en ging op het gemak weer naar buiten.
Met die katten valt er altijd wel iets te beleven.
Dames en heren, geachte luisteraars te lande te velde en in de vreemde, hier is voor UUUUU het gesproken dagblad of lees je niet goed ? Goede morgen dus ! Tijdens de Yogales die wordt gegeven door Paljaasj Sing Sing is een beoefenaar om het leven gekomen tijdens de lijkhouding. Gezien deze houding zorgt voor volledige ontspanning veronderstelde de heer Paljaasj Sing Sing dat de persoon in kwestie die hier niet met naam en toebehoren genoemd wenst te worden volledig in hogere sferen was. Pas enkele dagen later begon de leermeester en zijn pupillen argwanend te worden toen hij niet alleen stil bleef liggen maar ook een niet zo frisse geur begon te verspreiden in het leslokaal. Dolfke Leye, de begrafenisondernemer die tevens chauffeur is van de schoolbus kwam ter plaatse om het stoffelijk overschot op te vegen met borstel en vuilblik. Garde Punaize hield deze hachelijke operatie nauwlettend in…
Ik begin deze blog met de laatste doch niet zo hachelijke reactie op mijn vorige blog. “Je hebt gewoon een dagtaak aan het helpen van mensen” met dank aan Frank103 die hier verder niet genoemd zal worden. Frank103 – die ondanks zijn protest hier weer genoemd wordt -heeft gelijk met die opmerking en waarschijnlijk zal ik binnenkort hiermee een centje mee bijverdienen. Binnen een week ofzo weet ik meer en jullie dus ook.
Dit mormel keurde me af na me van kop tot teen gesnoven te hebben.
Een deel van mijn dag besteedde ik met Grote Muis die haar garagebox gisteren onder handen genomen heeft en veel spullen klaar had liggen voor de Kringwinkel. Voor Kleine Muis had ze een verrassing : DEN MAC ! 🙂
Ook riep buurman Ronny – die dus niet te verwarren is met DJ Ronny King die ondertussen reeds een jaar dood ende begraven is – mijn hulp in. Zijn auto moest voor onderhoudsbeurt naar de garagist en hij had iemand nodig die hem terug thuis kon brengen. Bij thuiskomst zochten we de lommer op met een blik fris, samen herinneringen ophalende.
Gewoon het onkruid in mijn tuin van uit een ongewone hoek.
Verder genieten van het weer en een stukje muziek. Jullie mogen meegenieten van dit stukje “klassiek” indien gewenst.
Nu afwachten of het voorspelde onweer hier zijn duivels zal ontbinden.
Dat het warm is weten we allemaal. Oppassen met reukjes tijdens zo’n doef weertje. Mijn moeder belde dat haar vuilniszak vol is. Daar ze weinig, zeg maar geen, plaats heeft om die weg te bergen totdat die opgehaald wordt heb ik die maar opgehaald. Hoe goed ze die ook afsluit en de vuilnis eerst in een kleinere zak stopt die ze dicht, toch vond ik dat er al een luchtje in huis was.
Al deze nutteloze informatie voor mijn lezers terwijl ik gewoon schrijf wat er in me opkomt terwijl ik naar deze onzin luister.
Dat de vuilniszak van mijn moeder stonk is waar hoor. Even meer douchen of we zitten met hetzelfde geurtje opgescheept en da’s nu eenmaal heikel. Morgen woensdag zou het onweren. Dus klaar om buiten te gaan staan en de buien ons laten verfrissen.
Deze morgen zoals afgesproken met de garagist de wagen binnen gebracht. Vorige week stelde hij vast dat enkele stukken dienen vervangen te worden. Die had hij niet in voorraad en moesten dus besteld worden. Gezien alles op afspraak is tegenwoordig noteerde we in onze agenda 15 juni 2021 om 8u15. Ik mocht wachten maar het werk zou wel enkele uren in beslag nemen. Dan maar een fiets geleend, net als de vorige keer. Het is toch mooi weer en ondertussen zie je nog eens iets waar je rustig stil bij kan staan.
De garage bevindt zich aan de andere kant van de stad. Daar groeit de industrie ook zodat veel oude gebouwen en huizen aan het verdwijnen zijn. De foto boven nam ik vlakbij de garage. Ik had daar nooit eerder op gelet tot vandaag dus.
Ook heb ik een ommeweg gemaakt zodat ik langs wegen en gebouwen reed waar ik nooit kom. Altijd leuk om nieuwe dingen in eigen stad te ontdekken of herontdekken. Studeren is leuk, maar ik zie me niet vlug inschrijven voor dit onderwijs op de foto hierboven.
Op de laatste foto zie je hoe Louis ons huis bewaakt tegen invallen van katten zoals Kesja, het grote witte harige poesje van de buurvrouw. Dat hij achteraf extra voer nodig heeft is te begrijpen.
De dingen des levens ! 