De dingen des levens !

Afgelopen dagen heb ik nu en dan eens in de oude foto’s zitten snuisteren. Voor het logje van heden heb ik enkele foto’s van mijn moeder uitgekozen.

Hieronder zie je ze in een wegel dat leidde naar het huis van nonkel Juul en tante Martha. Tante was tevens haar doopmeter. Aan de overkant van de straat had je café Transvaal en een beetje verder café Vlaanderen.

Hier zie je haar een peuter voortduwen. Wie de kleine is weet ik niet, maar vond het wel een leuke foto om te delen.

Volgende keer meer van dat.

Groetjes.

🙂

Maak ik op een doordeweekse dag een logje over mijn moeder en een oude bekende die samen een kamer delen in het ziekenhuis wordt dit log door datzelfde ziekenhuis opgemerkt. Met mijn toestemming en die van de familie van de andere dame mag dat ziekenhuis dit heuglijk nieuws op hun sociale media plaatsen ttz. Instagram en Facebook.

Vervolgens wordt het artikel op Facebook opgemerkt door een journaliste van Het Laatste Nieuws. Die wilt er een artikel aan wijden in de krant. Weer onze toestemming gegeven.

Goed nieuws is blijkbaar een must in deze tijden van corona.

Mvg

🙂

Zoals ik reeds zaterdag schreef heb ik pakken oude foto’s gevonden bij mijn moeder’s huis. Die zal ik allemaal bekijken en zien of er leuke tussen zitten die ik hier dan kan posten. Die oude foto’s geven een mooi tijdsbeeld. Denk maar aan de kleren en de vervoermiddelen uit die tijd.

Vandaag een foto van een oom en tante van mij en hun gezin. Hij was de tweede oudste uit een gezin van zeven. Mijn vader – zijn broer dus – is de derde op rij. Aan de leeftijd van de jongen op de auto kan ik afleiden dat de foto ergens rond 1955 moet genomen zijn. Mijn tante was afkomstig uit Dordrecht. Ze hebben elkaar tijdens den oorlog leren kennen wist men mij ooit te vertellen. Oom en tante zijn in de jaren 80 overleden. De kinderen leven nog. Met de jongen die ondertussen ook met pensioen is heb ik nog contact. Mijn moeder is zijn doopmeter. Hij belt regelmatig om te informeren hoe het met moeder gesteld is.

De kleur op de foto heb ik via deze link verkregen.

Groetjes.

Steve Winwood is een Brits muzikant die vooral bekend werd om zijn spel op het hammondorgel. Daarnaast is hij gitarist en zanger.

Winwood werd op zijn vijftiende lid van The Spencer Davis Group, die hits had als “Keep On Runnin”, “Gimme Some Lovin” en “I’m a Man”.

In 1967 richtte hij de band Traffic op. In 1969 maakte Winwood deel uit van de groep Blind Faith. Vervolgens kwam Traffic weer bij elkaar. Na artistieke meningsverschillen viel Traffic midden jaren 70 uit elkaar.

Winwood nam in 1977 zijn eerste soloalbum op. Daarna volgden Arc Of A Diver (1980), Talking Back To The Night (1982) en Back In The High Life (1986).

Drie nummers uit de omvangrijke loopbaan van den Steve. Deze aflevering van “muziek op zondag” zit er weer op.

Groetjes en geniet de dag.

🙂

In afwachting dat mijn moeder naar een “woon-zorgcenter” kan verhuizen heb ik alvast één en ander in haar huis opgeruimd. Terwijl ik zo bezig was stootte ik op een pak oude foto’s al dan niet in een album verzameld.

De foto die ik voor deze blog uitgekozen heb is van mijn grootouders samen met mijn moeder. Zo te zien is mijn moeder daar ongeveer een jaar of twee. Daar ze in 1933 geboren is zal die foto uit 1935 zijn. Een tijdje geleden dus.

Ik ga verder snuisteren in die stapel foto’s en er nu en dan enkele hier posten. Hopelijk is er bij jullie interesse hiervoor.

Groetjes.

🙂

Dit is de tweede dag deze week dat het erg mistig is. Bij zo’n weer blijf ik het liefst van al binnen. Toch moest ik even de baan op voor een boodschap. Gelukkig was het niet veraf.

Positief aan zo’n weer is dat je er mooie foto’s mee kan maken. Deze hierboven vind ik redelijk geslaagd. Hoe was de mist bij jullie ?

Fijne dag verder.

🙂

Toen ik vandaag mijn moeder in het ziekenhuis ging bezoeken zag ik dat ze een kamergenote gekregen had. Die was deze morgen aangekomen op de kamer. Eerst had ik het niet opgemerkt, maar toen ze zich naar mij keerde bleek het een oude bekende te zijn. Een vriendin van mijn moeder. In de jaren 60 van de vorige eeuw kwam ze dagelijks bij ons over de vloer. Zij runde in die dagen een ronde soepbedeling. Ook toen ze stopte om voor haar kinderen te zorgen bleef ze met mijn moeder in contact.

Nu zitten ze tientallen jaren later samen in een kamer van het ziekenhuis. De verpleegkundigen keken verwonderd toen ze vernamen dat de dames elkaar zo goed kennen. “Daar kan ja ma alleen maar deugd van hebben.” wist een verpleegster te zeggen. Zo is het !

Groetjes.

🙂

De afgelopen dagen zijn zonniger geweest. Dat zorgt er voor dat de dagen beetje bij beetje langer worden. Wel hadden we gisteren in de voormiddag dichte mist. De foto nam ik deze morgen rond 8u30 toen ik terugkwam van de buurtwinkel hier vlakbij.

Deze voormiddag tevens één en ander geregeld voor mijn moeder. Zorgen dat alles geregeld en betaald is. Het is een zoekwerkje daar ze me nooit heeft willen betrekken bij haar paperassen. Dus vooral zorgen dat er geen lijken uit de kast vallen.

Fijne dag.

🙂

Hawkwind is een Britse spacerockband, opgericht in 1969 door straatmuzikanten Dave Brock en Nik Turner als Group X, kort nadien gewijzigd in Hawkwind Zoo en vervolgens in Hawkwind. De groep heeft in de loop der jaren een groot aantal bezettingswisselingen ondergaan.

De muziek bestaat uit een mengsel van harde rock gecombineerd met sciencefictionachtige klanken welke worden geproduceerd door een effectenmachine genaamd “audio generator”. De teksten worden bepaald door zwaar drugsgebruik en comics. Hun liveshows werden tussen 1971 en 1976 opgeluisterd door de met bodypaint opgesierde naaktdanseres Stacia.

In 1972 halen ze in het Verenigd Koninkrijk de top van de hitparade met de aanvankelijk niet op een album uitgebrachte single Silver Machine (gezongen door Lemmy) en de liveplaat Space Ritual.

Dit was het dan weer voor deze zondag.

Groetjes.

🙂