Vandaag bezocht ik samen met Eva mijn moeder in het rusthuis van Westrozebeke. We gingen met haar even wandelen in de omgeving van het centrum. Ik duwde de rolstoel. Pas dan merk je hoe schots en scheef sommige voetpaden zijn. Het was maanden geleden dat ze nog eens buiten was en genoot van de wandeling.
De foto nam ik terwijl ik zat te wachten op Eva die een nieuw hoesje voor haar telefoon ging kopen in een winkel in de Ooststraat. Eens die klus geklaard reden we eerst naar huis en van daaruit dan naar Westrozebeke.
Geniet van de zon en de rust. Vandaag staat er niets op de planning behalve dat ik in de namiddag een bezoekje aan mijn moeder zal brengen in het verzorgingstehuis.
Hermanus (Herman) Brood (Zwolle, 5 november 1946 – Amsterdam, 11 juli 2001) was een Nederlandse zanger, kunstschilder, pianist, acteur en auteur. Brood onderscheidde zich door zijn kenmerkende zangstem en muzikale diversiteit. Hij werd met de door hem begeerde en bewust geëtaleerde zeer flamboyante levensstijl de Nederlandse belichaming van het hedonistische credo Sex, drugs & rock ‘n’ roll. Brood vertoonde uiteindelijk standaard ontwenningsverschijnselen zoals incontinentie, epilepsie en delirium tremens na jarenlang veelvuldig en overmatig amfetamine- en alcoholgebruik. Vier maanden voor zijn vijfenvijftigste verjaardag pleegde hij zelfmoord door, met een afscheidsbriefje op zak, van het dak van het Amsterdamse Hilton-hotel af te springen.
Voor jullie heb ik zijn bekendste hit van onder het stof gehaald : Saturday Night !
Bij het naar huis komen in de vroege uurtjes zag hij een leeg kruisbeeld tegen de gevel van de kerk en wat verder een verward persoon die op een pispot zijn gevoeg deed. Vooraleer deze viespeuk goed en wel besefte wat er gebeurd was lag hij bewusteloos op zijnen rug tussen de brokstukken.
Een kruisbeeld in zo’n staat op Pasen kan natuurlijk niet, maar gelukkig waren Mieke en Alicia in de buurt. Zij hadden zich net te goed gedaan aan de chocolade eitjes die zij uit de kont van de paashaas gepeuterd hadden. De paashaas zelf kon na deze pijnlijke behandeling nog niet goed op zijn poten staan en voor hij het goed en wel besefte waren de lieve meiden bezig hem met volle overgave aan het kruis te nagelen. Kwestie dat de lege plek opnieuw ingenomen is. De meeste mensen kennen toch het verschil niet meer tussen God en Paashaas tegenwoordig.
Toen tante Martha het resultaat zag kon zij er als devote katholieke niet mee lachen. Ze nam haar mattenklopper ter hand en achtervolgde ze de heel hard weglopende meiden om hun billen op te warmen en hun christelijke bagage terug op te frissen. Ondertussen lag nonkel Juul te recupereren van al dat Pasen- en ander gefeest in de varkensstal van boer Floris.
Groetjes en geniet met mate tijdens deze paasdagen.
We beginnen met nog eens een foto van de mural bij de warme bakker.
Ook eens een blik werpen in de tuin van de buurman. Elvis mist zijn rechterarm. Waarschijnlijk daardoor dat hij er nog grijs uitziet.
Tijdens een workshop heeft Eva happy stones gemaakt. Deze bracht ze mee naar huis. Idealiter laat je deze ergens achter zodat hij makkelijk door iemand anders gevonden kan worden. Wat is het idee achter een Happy Stone? Het doel is dat deze kleurrijke stenen ‘op reis’ gaan, zo worden steeds nieuwe vinders blij gemaakt als ze een Happy Stone kunnen vinden
Even een blik werpen in onze tuin.
Tenslotte zag ik dat de paashaas nog steeds de straat niet overgestoken heeft.
Toen ik door de Weslaan reed op weg naar het wzc waar mijn moeder verblijft moest ik stoppen aan het rode verkeerslicht. Wie stond er te wachten op groen ? Klaar om het kruispunt over te steken ? Niemand minder dan de paashaas.
Jammer dat ik hem niet kon vragen waar hij naar op stap was. Waarschijnlijk zou hij het me toch niet verteld hebben wegens de wet op de privacy.
Of hij veilig de overkant bereikt heeft weet ik niet. Hopelijk is hij niet kleurenblind.
Verder wens ik jullie een fijne vrijdag. Bijna lang paasweekend.
De Egemse graffiti-artieste Julie ‘Djoels’ Bouckhuyt is sinds maandag aan de slag in Roeselare. Bakker Mathieu Bucsà n vroeg haar om de zijgevel van Patisserie Amande op de hoek van de Meenseheirweg en de Heilig-Hartstraat onder handen te nemen. De mural, die ruim 50 vierkante meter groot is, zet de LGBTQ+-gemeenschap in de kijker.
Toen ik dinsdagmorgen om brood ging bij de bakker in de buurt zag ik haar aan het werk. Het is indruwekkend om zien. Als het af is zal ik proberen om nog enkele foto’s te nemen. De mural is heel groot en de auto’s die er voor geparkeerd staan maken foto’s nemen niet makkelijker.
Buurman Ronny die hier over het algemeen nooit genoemd wordt, is een liefhebber van mooie beeldjes in zijn tuin. Dinsdagvoormiddag liet hij me zijn nieuwste aanwinst zien. Eerst dacht ik dat het een standbeeld van nonkel Juul betrof maar bij nader zicht bleek het om een andere komiek uit de oude doos te gaan.
Die heeft hij voor een spreekwoordelijke appel en een ei op de kop getikt in de kringwinkel. Nu is buurman op zoek naar het beeld van een jonge dame die naast den Charel zal plaats nemen. Ik ben benieuwd of hij zo’n beeld zal vinden.
Op het plein in de volksmond alhier gekend als het Sint Amandssplein staat een standbeeld ter ere van Albrecht Rodenbach (Roeselare, 27 oktober 1856 – aldaar, 23 juni 1880). Hij was een Vlaamse schrijver en dichter.
Vanaf het moment dat Rodenbach in 1876 naar de Katholieke Universiteit Leuven ging om rechten te studeren (in het Frans), begon hij met een andere jonge dichter, Pol de Mont, de idealen te promoten van een hernieuwd Vlaams bewustzijn onder de studenten. Hij verzette zich met name tegen het gebruik van het Frans in het onderwijs, terwijl de voertaal van de burgerbevolking Vlaams was. In 1880 overleed hij op 23-jarige leeftijd in zijn geboortestad aan tuberculose.
Onder meer door zijn vroegtijdige dood zou de “wonderknape” Rodenbach een mythische en inspirerende figuur worden naar wie later vaak werd verwezen. Vele generaties Vlamingen zagen in hem de dichtende “supervlaming”.
Wie meer wil weten over deze dichter moet hier maar even klikken. Of de paashaas zijn gedichten gelezen heeft heb ik niet kunnen achterhalen. Het is ook niet geweten of de paashaas kan lezen.
Volgende keer meer over mijn fietstochtjes door Roeselare centrum en omgeving.
Vlakbij het centrum staat er een enorm groot gebouw. Het staat al een tijdje leeg. Ooit was er daar een warenhuis in gevestigd, alhier gekend onder de naam “Grand Bazar”. Dit gebouw dateert van de jaren 60 van de vorige eeuw. Zo ook de start van den Grand Bazar. Daar leerde ik als klein manneke wat een roltrap is. Ook herinner ik me de de minirokjes die toen mode waren en opvielen op zo’n roltrap. Dat waren nog eens tijden.
De Grand Bazar verdween en in de plaats kwamen onder andere een gym en een vakbond. In de kelderverdieping een bowling. Het gebouw kreeg de naam “Zuidpand” naar de Zuidstraat waarin het gelegen is. De gym hield het niet lang vol.
Enkele jaren geleden werd beslist om het gebouw te slopen en er een wooncentrum genaamd “Mandelhof ” te bouwen. De bowling verplaatste zich naar de rand van de stad. Daar was ik enkele weken terug met Eva.
Enkele weken terug zijn de afbraakwerken begonnen. Weer verdwijnt er een bekend gebouw uit het zicht van de stad. Binnen enkele jaren is het stadscentrum volledig vernieuwd. Onherkenbaar voor mensen die er geruime tijd niet geweest zijn.
De dingen des levens ! 