Vandaag 1 mei, nieuwe maand, nieuw muziekgenre. Gedurende deze maand ga ik de franstalige toer op.
Indochine is een Franse rockgroep ontstaan uit de New wave beweging, en tot op het heden een van de meest succesvolle bands uit Frankrijk.
De groep is ontstaan in 1981 en kende grote successen in de jaren ’80 in Frankrijk en de rest van Europa met singles als L’aventurier, Canary Bay, 3e sexe, Trois nuits par semaine en Tes yeux noirs. Na een mindere periode in de jaren ’90, bracht de groep in 2002 het album “Paradize” uit met daarop de grote hit J’ai demandé à la lune, waarmee de groep in één klap weer grote populariteit genoot. In 2017 brachten ze het album 13 uit, waarvan de singles La vie est belle, Un été français, Station 13 en Karma Girls allemaal de nummer 1-positie behaalden in Frankrijk. Het hitsucces ging in 2020 nog verder, toen scoorde de band wederom een nummer 1-hit met Nos célébrations.
Mijn keuze uit hun repertoire is “Trois nuits par semaine”.
Verder wens ik jullie een fijne en gezegende zondag toe.
Op de hoek van de bushalte en de Beversesteenweg heb je de Ardooisesteenweg. Een lange straat richting Ardooie en Tielt. Het eerste deel van de straat is de laatste jaren ingenomen door winkel die gerund worden door mensen van den vreemde. Tijdens de dag zie je daar een bonte mengeling van volk. Momenteel is het er wat kalmer door de wegenwerken die er plaatsvinden.
Dit deel van de straat wordt volledig heraangelegd. Bedoeling is om er een fietsstraat van te maken. Dat wil zeggen dat de fietsers voorrang hebben op de auto’s. Concreet mogen de auto’s de fietsers niet voorbijsteken. Ze moeten achteraan blijven. Voor de auto’s zal eenrichtingsverkeer gelden.
Tot slot even een blik werpen op voedingswinkel El Nour. Een vriendelijke uitbater die altijd even komt praten als ik er ga winkelen. Naast Asalam op het stationsplein mijn vaste plek om te shoppen in die winkeltjes waarvan er steeds meer komen.
Die watertoren weet ik als van toen ik als kind er in de buurt was. Vlakbij woonde mijn grootmoeder langs moeders kant en ook woonde in dezelfde straat een zus van mijn grootmoeder, een groottante dus.
Langs hier rijd ik naar het centrum van Roeselare.
Pas onlangs vroeg ik mij af hoelang die toren daar reeds staat. Even gegevens zoeken op Google en jawel. Ik vond de volgende gegevens :
Perceel met watertoren, van het type C2, van 1949, voorheen met bijhorende villa van 1936 (Peter Benoitstraat nummer 1) en magazijn van 1972. Ingangsvolume met ronde sokkel met parement van rode baksteen, achthoekige toren met geaccentueerde ribben en waterreservoir met parement van gele baksteen onder kegelvormig dak (leien). Plint van arduin en bossage. Rechthoekige metalen ramen.
Ingang langs de Vijfwegenstraat.
Ik rijd al zo’n 30 jaar langs deze watertoren naar het centrum en terug en toch nooit echt op gelet.Natuutlijk zag ik die toren, maar echt bij stilgestaan had ik dus niet.
Zicht langs de kant van de Peter Benoitstraat.
Zo zal ik nog wel details opzoeken van plaatsen en dingen in Roeselare. Dat belooft voor de toekomst hier op deze blog.
Deze voormiddag ben ik op bezoek geweest bij mijn moeder in haar woonzorgcenter. Ik had een wasmand vol kleren van haar mee. Ze had kasten vol toen ze nog zelfstandig woonde. Uit die massa kleren heeft Greet deze gesorteerd die nog draagbaar zijn en waarvan we weten dat moeder die nog graag zal dragen. De rest van de kleren staat opgeborgen. Daar zitten spullen tussen waarmee je een foute 70s party kan mee organiseren. Moeder wierp geen kleren weg.
Terwijl we nu toch over mijn moeder bezig zijn : Vandaag ontving ik een kaartlezer van haar bank zodat ik nu thuis haar betalingen kan uitvoeren. De eerste maanden lag ze in het ziekenhuis en kwam er geen rekening in haar bus terecht. Het weinige dat toch moest betaald worden gebeurde via domiciliering of bestendige opdracht. Moest er toch iets tussendoor betaald worden regelde ik dat aan zo’n terminal in de bank. Altijd leuk als er iemand voor je is en sukkelt met dat toestel. Terwijl je uiteindelijk toch bezig kan zijn aan dat toestel staat er iemand achter je demonstratief te kuchen. Nu er meer rekeningen kwamen heb ik besloten zo’n kaartlezer aan te vragen en vandaag was ie daar.
Verder lag er in haar bakje met post in het woonzorgcenter een aanmaning voor een factuur die niet zou betaald zijn. Thuis gekomen alles nagezien en die factuur is wel degelijk betaald. Ook al staat er in kleine letters dat je niet moet reageren als de factuur ondertussen betaald is heb ik toch maar een mail gestuurd naar de betrokkene met in bijlage het bewijs van betaling. Je kan niet nauwkeurig genoeg zijn in dit digitaal tijdperk.
Deze voormiddag ben ik bezig geweest het onkruid in de tuin van een bejaard echtpaar te wieden. Deze namiddag had ik vrij. Even de fiets genomen en richting stationsplein gereden. Dat is maar een paar kilometers fietsen van waar ik woon en binnen zitten met zo’n zonnetje vind ik zonde.
Het is opvallend op hoeveel plaatsen er gewerkt wordt aan het wegdek. Zo ook deze baan die naar het station en de bushaltes leidt. Gelukkig kan men nog met de fiets verder rijden.
Heel recent is dit verkleerslicht en de slagboom. Tijdens de daluiren mag met hier met de auto. Tot voor kort leverde daar rijden je een boete van 50 euro op. Terwijl ik deze foto nam praatte ik met een oude bekende. Tijden geleden dat we elkaar nog gezien hadden.
In de aanpalende Ardooisesteenweg zijn ook grote werken bezig. Daar ga ik later even neuzen en foto’s nemen van de “halal” winkels en andere winkels van vreemde origine. Nee, ik ben geen moslim zoals een blogger onlangs vroeg in zijn reactie. Ik ga er gewoon voor de producten die je elders niet vindt en ook om even de sfeer die er hangt op te snuiven.
Even een blik werpen op de ingang/uitgang voor de gebruikers van de ondergrondse parking. Die is opgefleurd met foto’s van Roeselare. Dit geeft een mooi effect.
Tenslotte een blik werpen op het bekendste koppel van het stationsplein. De fonteintjes spuiten reeds uit volle kracht. RSL betekent natuurlijk Roeselare.
Na enkele slapeloze nachten vol spanning was het dan toch de grote dag voor Luc, voormalig blogger en destijds bekend van “Het blunderboek van Ollie”. In het voormalig onderkomen van meneer pastoor had hij een tentoonstelling over zijn omvangrijke verzameling stripalbums tot stand gebracht. Deze was te bezichtigen op zaterdag en zondag telkens van 14 tot 18 uur.
De tentoonstelling was op de bovenverdieping. Ik werd begroet door Luc die net met een rondleiding begonnen was. Zoals sommigen onder jullie zullen merken was ik niet de enige blogger die er op afgekomen was.
Vol passie vertelde Luc het ene na het andere verhaal en detail over de diverse strips. Bekende strips zoals ondermeer Suske en Wiske, Nero en Kuifje passeerden de revu. Deze werden afgewisseld met minder bekende tot zeg maar onbekende strips en hun geestelijke vader.
Na de rondleiding zakte ik af naar de zaal waar striptekenaar Jimmy Hostens zijn strips signeerde en verkocht. Sjoerd was er ook en samen hebben we nog wat zitten praten.
Het was een geslaagde namiddag. Een dikke proficiat voor Luc en blij kennis gemaakt te hebben met Sjoerd.
Alquin (spreek uit: ‘Elkwhin) was een Nederlandse popgroep uit Delft, die in de jaren zeventig bekendheid genoot met progressieve rock. In 2003 had de band een comeback in vrijwel ongewijzigde bezetting. Sindsdien zijn drie cd’s uitgebracht. In 2012 besloot de band voorlopig te stoppen met optredens.
Het eerste album van Alquin verscheen in 1972, en droeg de titel Marks. Deze elpee werd geproduceerd door Hans van Oosterhout (Supersister). Het jaar daarop bracht de groep Mountain Queen uit – geproduceerd door Derek Lawrence, onder meer producer van Deep Purple – en trad de band op op het Pinkpop festival. Van dat live-optreden is in 2005 het onbekende nummer A song to wake up a friend voor de verzamel-CD VPRO Nederpop 1968-1975 geselecteerd. De groep timmerde internationaal aan de weg met tournees in Engeland, Duitsland en Frankrijk.
Na The Mountain Queen en de buitenlandse tournees ontstond het verlangen naar een wat directere ‘rock’-feel in de muziek. Dat uitte zich in kortere nummers en het aantrekken van zanger Michel van Dijk in 1974. Saxofonist en parttime zanger Job Tarenskeen nam de drums over van Paul Weststrate. In deze samenstelling werd in 1975 het derde album opgenomen: Nobody Can Wait Forever. Het werd geproduceerd door Rodger Bain, bekend van Black Sabbath, Budgie en Barclay James Harvest. Paul Weststrate speelde nog wel mee op de meeste nummers van de plaat. Van dit album werd het nummer Wheelchair Groupie als single uitgebracht, wat het bekendste nummer van Alquin zou worden. Het stond in de Top 2000 van 2010 op positie 974. In Muziekkrant Oor werd Nobody Can Wait Forever later uitgeroepen tot een van de beste Nederlandse rockplaten van de jaren zeventig.
In 1976 volgde het album Best Kept Secret, waarop de muziek wat meer in de funk-richting gaat, die op dat moment erg in de mode was. Bassist Hein Mars was inmiddels opgevolgd door Jan Visser, afkomstig uit de George Baker Selection en Dizzy Man’s Band. Het album werd geproduceerd door Vic Smith en Alquin samen. Alquin bracht in dat jaar ook het livealbum On Tour uit dat een goede indruk geeft van de kracht van de band in die tijd. Een Amerikaanse tournee lag in het verschiet maar ging op het laatste moment niet door. De frustratie hierover liep zo hoog op dat de band het uiteindelijk voor gezien hield. In 1977 bracht platenmaatschappij Polydor nog de verzamel-elpee Crash! uit.
Dit was de laatste blog over Nederlandse rock. Volgende week nieuwe maand met nieuw onderwerp : Franse muziek.
Deze morgen was ik op het stationsplein om er een winkeltje te bezoeken waar vroeger het Fietspunt gevestigd was. Het fietspunt zit sedert 2018 op zijn huidige lokatie gelegen in het stationsgebouw.
Straks ga ik opnieuw richting stationsbuurt. Ten eerste om Eva er heen te brengen. Van daaruit gaat ze samen met een vriend er op uit. Ikzelf ga misschien een winkel in de Ardooisesteenweg bezoeken waar men halal voeding verkoopt, maar in ieder geval ga ik de tentoonstelling bezoeken van een vroegere blogger. Meer hierover binnenkort.
Op de foto zie je de werf naast het stationsplein waar men een torenhoog gebouw optrekt. Daarover ook meer in de nabije toekomst.
Vandaag was het weer eens een mooie lentedag. Ik werd weer eens gevraagd om het gras te komen maaien en wat onkruid te wieden. Het was er het weer voor.
Gisteren heb ik onze tuin maar eens onder handen genomen. Hier en daar groeien planten die ik ooit eens van een nicht van mijn moeder gekregen heb. Ik spreek dan begin jaren 90 van de vorige eeuw. Die nicht is enkele jaren geleden gestorven, maar de bloemen zijn er nog steeds.
In de late namiddag reed ik met de Muizen naar de Mac. Kleine Muis had een cake voor me die ze op school gebakken heeft. Die smaakt, kan ik je verzekeren.
Woensdag was “Buitenspeeldag“. Op zo’n dag worden er hier en daar activiteiten georganiseerd om de kinderen aan te moedigen buiten te spelen.
VOC Opstap was ook van de partij en hun activiteiten gingen door op het stationsplein. Eva was vrijwilligster om wat te helpen met Opstap en de kids.
Toen ik Eva op het einde van de namiddag ging ophalen bleek er niet overdreven veel volk op afgekomen te zijn. Zij die er wel waren amuseerden zich. In feite vind ik het een beetje gek dat de (lokale) overheid/overheden de kinderen moeten stimuleren om buiten te spelen. Dat het mooi weer was om buiten actief te zijn zal je wel beseffen.
De dingen des levens ! 