De dingen des levens !

Cuby + Blizzards was een Nederlandse bluesband, afkomstig uit het Drentse Grolloo (toen Grollo geheten). De oorspronkelijke band werd geformeerd door Harry Muskee en bestond verder uit Eelco Gelling, Nico Schröder en Hans Kinds.

De band maakte in 1967 en 1968 tournees met Van Morrison, Eddie Boyd, John Mayall & The Bluesbreakers en Alexis Korner. Bekende nummers van de band waren Another day another road, Distant smile, Window of my eyes en Appleknockers Flophouse.

Na de opnamen voor de hit Distant Smile eind 1967 viel de band voor de eerste keer uiteen doordat Herman Brood gevangenisstraf moest ondergaan wegens het bezit van narcotica, en er meningsverschillen waren ontstaan tussen Muskee en Gelling over de toekomst van de band.

Na enkele incidenten die de band weinig goed deden, was de fut eruit. De ‘Zwolse’ leden stapten uit de band en in 1972 was het gedaan met de band. In 1974 organiseerde Nederpopzien nog een afscheidsconcert. Van de opnamen werd ook een lp uitgebracht. Joost den Draaijer zette met Muskee en Gelling de band Red White ’n Blue op die in 1975 een album uitbracht, maar dat werd geen commercieel succes. De naam werd weer gewijzigd in Cuby + Blizzards. Nadat Herman Brood zich weer bij de groep had aangesloten, kreeg deze weer wat roem. Maar na een korte tijd verlieten Brood en anderen de groep. Na het vertrek in 1977 van Eelco Gelling naar Golden Earring ging Harry Muskee verder onder de namen Harry Muskee Band, daarna The Muskee Gang en weer later Muskee.

Toen ik vrijdagnamiddag naar het centrum fietste kwam ik deze paashaas tegen. Zo te zien houdt ze Peegie gezelschap.

Peegie, de fictieve volkse figuur uit de boeken van Willem Denys, leefde op de Nieuwmarkt. Hij maakte het wel en het wee van de leurders van dichtbij mee.

Op een boogscheute van de eerbiedwaardige Sint-Michielstoren, naar het westen toe, wonen de Nieuwmarkters. De rest van Roeselare ligt langs de andere kant. Zij leven sinds eeuwen volgens ongeschreven geplogendheden en stijl. Zij kennen elkaar en als zij weten wie Tarzan en Tanite en Sissen zijn, volstaat dat. Zij zijn van oordeel dat daar eigenlijk niemand zaken mee heeft, zelfs de politiecommissaris en vooral de controleur niet.

Als je meer wilt lezen over Peegie en dat volkje moet je even hier klikken.

Wanneer ik even later over het stationsplein fietste kwam ik zijn collega tegen, collega van de witte paashaas wel te verstaan. Die ziet er heel kleurrijk uit.

Wie weet kom ik nog dergelijke hazen tegen tijdens het fietsen. Dan zet ik die dan hier te kijk.

Groetjes.

🙂

Als het enigszins mogelijk is trek ik er met de fiets op uit. Ik woon betrekkelijk dicht bij het centrum en de stationsomgeving. Dus de auto heb ik dan niet nodig. Ook neem ik dan foto’s met de telefoon. Daarvan ga ik hier enkele tonen.

Hieronder zie je hoe ze nog steeds bezig zijn om het stadhuis af te breken. Op de achtergrond merk je de sint-Michielskerk.

Hier ben ik in de stationsbuurt. Er zou vanaf april doorgang zijn voor de auto’s maar daar heb ik tot op heden nog niets van gemerkt. Het is van maandag dat ik er was, dus kan het ondertussen wel. Het zou alleen tijdens de daluren zijn dat de auto’s daar mogen rijden.

Soms rijd ik via een fietspad dat mooi langs de spoorweg loopt. Op sommige plaatsen heb ik dan goed zicht op de hoge gebouwen langs de haven. Mooi is het zicht niet bepaald, maar toch vind ik het iets hebben.

Dit was het dus voor deze aflevering “foto’s van Roeselare”. Laat maar weten of ik zoiets meer mag posten.

Groetjes en fijne dag.

🙂

Tijdens mijn fietstocht kwam ik in de buurt van Trax. Ik had gelezen over een mural als protest tegen de oorlog in Oekraïne en wou die eens van dichtbij bekijken. Natuurlijk een foto nemen voor hier op de blog.

De Ardooise graffiti-artieste Jolly ‘jonk.’ Ellegeest heeft een indrukwekkende mural geschilderd op de graffitimuur op de Traxsite in Roeselare. Ze liet zich voor het werk inspireren door de oorlog tussen Oekraïne en Rusland.

“De boodschap is vrij duidelijk”, vertelt Jolly. “Het is een ‘protestwerk’ dat vertelt dat er geen winnaars zijn in een oorlog, enkel verliezers. Ik maakte de mural voor de slachtoffers, namelijk de Oekraïense en Russische bevolking die niet om deze oorlog gevraag hebben.”

bron : Het Laatste Nieuws : voor het volledige artikel klik hier.

Groetjes en fijne dag gewenst.

🙂

Iedereen heeft een rugzak. Oftewel: iedereen heeft vanalles meegemaakt in zijn of haar leven waardoor je nu bent wie je bent en doet hoe je doet.

Louis was 8 jaar jong/oud toen hij hier in oktober 2020 aankwam. Die zal dus ook een rugzak met zich meesleuren. Of dat de reden is dat hij regelmatig Eva’s rugzak in beslag neemt weten we niet. Hij lijkt er in ieder geval tot rust te komen telkens hij er op ligt.

Groetjes en fijne dag.

🙂

Ik herinner me nog goed dat jaren geleden een hogere ambtenaar ooit verklaarde dat het stadhuis transparant moest zijn voor de burger. Zoals op de foto zal hij het wel niet bedoeld hebben.

De afbraakwerken moeten nu bijna rond zijn. Deze gevel blijft dus behouden. Ik ben benieuwd wanneer ze aan de opbouw van het nieuwe stadhuis zullen beginnen.

Groetjes.

🙂

De zondag zit er weer op ! Die is zowat geruisloos verlopen. Even de buurt verkend op de fiets en daarna nog wat papierwerk. Vooral deze van mijn moeder in orde gebracht. Tussendoor even met Eva langs geweest in Opstap waar we een warme chocomelk dronken. Daar was men volop bezig de ronde te volgen op een groot scherm.

Behalve tijdens een hagelbui rond de middag scheen hier de zon. Wel koude wind. De katten lagen er in ieder geval niet wakker van. Op de foto zie je hoe ze het dekentje van Eva in beslag genomen hebben en lief naast elkaar liggen te rusten.

Geniet de dag en tot de volgende.

🙂

sweet d’buster werd in 1975 opgericht door saxofonist Bertus Borgers. Voor zijn nieuwe band trok hij Herman Deinum (bas) en Hans la Faille (drums), beiden uit Cuby and the Blizzards, en Robert Jan Stips (toetsen en zang) aan. Stips had toen al een succesvolle carrière als frontman van Supersister en toetsenist bij de Golden Earring achter de rug. Aan deze all-star bezetting werd gitarist Paul Smeenk toegevoegd. Ook percussionist Broer Bogaart maakte korte tijd deel uit van de band, maar stapte al snel op om een eigen band op te richten.

Na de succesvolle derde elpee Gigs, een live-album verlieten Stips en Lafaille de band. Hierna maakten Rinze Posthuma (toetsen) en Jan Pijnenburg (drums, ex-Lucifer) korte tijd deel uit van de groep. Met toetsenist Jons Pistoor (ex-Bruno Basta) en drummer Pierre van der Linden nam de band in de Verenigde Staten het vierde album Shot Into The Blue op. Als gevolg van de tegenvallende verkoop van het album, meningsverschillen met de platenmaatschappij en een afnemend aantal optredens werd de band in 1980 opgeheven.

Het nummer dat ik voor deze zondag gekozen heb is bekend in de versie van Herman Brood.

1 april (en da’s geen aprilgrap) is gestart in wintermodus. Een heel verschil met de zonnige lentedagen die we in maart gehad hebben.

Gelukkig viel het al bij al nogal mee. Hier zijn de straten vrij van sneeuw. Geen vorst aan de grond dus. Ik heb Eva zonder problemen naar haar tijdsbesteding kunnen brengen.

Nu afwachten hoelang deze winterdip zal duren.

Groetjes.

🙂