Greet schrijft.
Ja, ik leef nog. 2 weken geleden voelde ik mij fysiek goed genoeg om ’s 2 keukenkasten uit te kuisen. Ha, onderschat hoe ver ik mijn linkerarm al kon opheffen, gevolg: spierscheur. Enfin: nu beter, kan zelfs weer zonder pijn typen en jullie lastigvallen met een schrijfsel van mij.
Dit gaat over oma, mijn moeder. Naast voorloper op gebied van biologisch tuinieren en gezonde voeding -vroeger over geschreven- was zij zelfs een feministe.
Feministe in de zin van een vrouw die ook buitenshuis werkt.
Voor Nederlanders: -nog opgezocht, niet gevonden- ik heb ooit een boek gelezen van een Vlaamse journaliste die in Nederland werkte. Haar boek, ik vermoed rond 1990, kwam er in essentie op neer: Nederlandse vrouwen praten, Vlaamse vrouwen doen. Op het moment dat haar boek verscheen waren er veel meer 2-verdieners in Vlaanderen-Belgie dan in Nederland. De cijfers zijn vast op te zoeken.
In het hedendaags onderwijs, dan ben je de schoolvakantie thuis. Zo simpel was het allemaal niet in 1964.
Mijn moeder en haar collega’s waren in 1964 een soort pioniers, zeker in het katholieke West-Vlaanderen van toen. Ze mochten als getrouwde vrouwen blijven lesgeven in het pas opgerichte stedelijk onderwijs. Evident was dat zeer zeker niet! Je moest al een man hebben die daarmee akkoord ging. De meeste mannen van collega’s van mijn moeder waren zeer zeker niet toevallig ook mensen uit het onderwijs.
Zo moesten ze opvang vinden voor hun kinderen. Voor mij en mijn broer was mijn grootmoeder er. Voor mijn zus later was er een buurvrouw, die nog andere kinderen heeft opgevangen van onderwijspersoneel.
De kritiek van haar schoonzussen, over de -ontaarde- kinderen die we gingen worden? Toch niet gebeurd, denk ik.
Mijn moeder heeft nooit op de barricades gestaan, echt niet. Wel in praktijk gebracht wat soms maatschappelijk niet werd aanvaard.
De tot nu toe enige volwassen kleinzoon apprecieert haar ten volle.
mvg
Greet
Vind-ik-leuk Aan het laden...
De dingen des levens ! 