De dingen des levens !

Greet schrijft

zware titel misschien. En toch is het zo. Je moet afkicken van een soort zorg.

Over onze dochter absoluut. Het is nu eenmaal zo dat ze onder financiele bewindvoering is, wat alleen maar nog duidelijker gemaakt is met een brief van het ziekenfonds.

Voor mijzelf : nog 3 maanden meer revalidatie. Gaat het  toch beter met die linkerschouder.

Zoon is meegegaan naar de zogenaamde herdenkingsmis over zijn opa.

Zogenaamd omdat zijn opa niet eens vernoemd werd. Verder vernomen van oma dat ze een voor haar petekind verwachtte  thuis. Iemand  met Parkinson.

Kijk, mijn moeder is 82 en nog altijd goed. Ze begrijpt mij-voor zover ik weet- over piju en zorgen. Of ze haar oudste kleinzoon begrijpt?? Hij begrijpt haar veel meer dan zijn andere grootmoeder.
En soms begrijpt hij zijn eigen moeder ook wel.

Een persoon die vandaag verjaart 49-vertrouwen wij allemaal. Mijn broer, zijn schoonbroer, zijn nonkel

mvg Greet

Om te beginnen even  de puntjes op de “i” zetten : Nee Rob ik zit niet de hele tijd  te eten omdat Greet enkele logjes op zich genomen heeft. Ik werk nog steeds iedere dag 8 uur op en rond het stationsplein en nadien rijd ik richting Menen waar onze dochter gehospitaliseerd is. Op bepaalde avonden ga ik niet omdat ik ook wel eens tijd voor mezelf wil. Al is het maar het gras maaien of even met de Japanse wapens trainen. Dat Greet het even van me overneemt heeft ook zijn voordelen : zo heb ik meer tijd over om bij jullie langs te komen.

https://flic.kr/p/GXiThC

Na het bezoek van deze avond ben ik nog even langs geweest bij de Muizen. Grote Muis is één en ander in elkaar aan het timmeren. Na lang zagen ben ik dus “op verzoek” met Kleine Muis, Buurmeisje en Grote Baas naar het speelpleintje vlakbij geweest. Na hen wat geholpen te hebben bij het slingeren aan een toestel begonnen ze hun kunstjes te tonen. Buurmeisje en Kleine Muis demonstreerden onder toeziend oog van Grote Baas hun cheerleader-bewegingen.  Om af te ronden wierp Grote Baas de twee andere meisje om beurten met een smak in het gras. Het werd tijd voor Grote Baas om samen met haar mama, Moetje en Vava terug naar huis te keren. Ik vond het ook meer dan welletjes en nam afscheid van de Muizen.

Toen ik thuis kwam zag ik alleen maar uitgetelde poezen liggen.  Ook Kesha, het witte harige poesje van de buurvrouw had duidelijk last van de warmte. De lente is nog steeds in het land. Gelukkig maar !

https://flic.kr/p/GXiTe1

Groetjes.

🙂

Greet schrijft

en nu eindelijk met 3 volwassenen thuis?

Tegenstrijdige gevoelens nu. De komende maanden is de dochter waar ik  al tijden voor gepleit heb. Maar ja, wie gelooft ouders? We zijn serieus teleurgesteld in sommige hulpverleners.Een brief gisteren bevestigde nogmaals dat ze haar eigen zin bleef  doordrijven, over de hond.
En ja; nu is ons meisje waar ze zou moeten zijn. Langdurige psychische opvang. Ik zeg tegenstrijdig, want nu moeten we niet meer dagelijks voor haar zorgen. Niet meer moeten, zou als verwacht opluchting- is er zeker- moeten meebrengen maar ook een leegte. Om nog maar 1 gevolg te noemen: ik moet echt leren 3 porties te maken van eten ipv 4. En ok dat was al weken zo, maar nu dus echt, met een bevestiging.

Ik kan nu eindelijk werk maken van mijn fysieke revalidatie.

Zonder valse bescheidenheid kan ik nu ook melden dat de 3de, de zoon dus; in alle rust kan afstuderen. Hij is goed, om niet te zeggen uitzonderlijk goed, in wat hij doet: software ontwikkelen, programmeren. Hij heeft zelfs al 2 sollicitatiegesprekken achter de rug. Over hem kan ik alleen maar zeggen ivm autisme, ouders, well done. You did your job. Met onorthodoxe methodes, en hulp tussen zijn 10-14de. Hij heeft eigenlijk ook te veel gezien en meegemaakt wat je als broer zou mogen meemaken. In zijn geval: what doesn t kill you makes you stronger.

mvg

Greet

https://flic.kr/p/G3YxNu

Het is rond 11 uur in de morgen wanneer de bel gaat.
Normaal gezien verwachten we niemand rond dit uur op zondag en ik kijk verbaasd op van de pc die vlak aan het raam staat. Daar staat een wat uit zijn voegen gebarsten wielrenner met zijn koersmasjien onder zijn arm te wachten tot iemand de deur voor hem zou willen open maken.

Gerustgesteld dat het geen jehova’s getuigen zijn maak ik vlug open. Niemand minder dan klusjesman staat daar in zijn volle glorie (een spannende wielrennerstrui en een wielrennersbroek die zijn glockenspiel…Allez ge begrijpt wel) te zweten van de inspanning. “Gelukkig is er hier iemand thuis, want daarnet heb ik bij twee maten aangebeld en niemand deed open”. Om hem gerust te stellen dat zijn fiets niet gestolen zal worden berg ik deze op in de garage. De drinkbus neemt hij mee naar binnen. “Mijn spel is ontploft door de hitte” schalt het door het huis. “Waarschijnlijk is door de hitte mijn drank beginnen gisten”. Jasper die normaal gezien niets hoort vanuit zijn kamer omdat de deur dicht is en hij steeds hoofdtelefoon op heeft komt kijken wat er aan de hand is.

Het lief van klusjesman is samen met haar man, kinderen en kleinkinderen Moederdag aan het vieren en dus moet hij zijn plan trekken. Met zijn kinderen heeft hij nog niets kunnen afspreken daar ze niet opnemen en ook niet reageren op zijn berichtjes. Gezien het Moederdag is besluiten we te “chinezen”. Samen met den klus ga ik naar de meeneemchinees.

Na deze eenvoudige doch voedzame maaltijd rijden we richting Menen om Eva op te halen. De Muizen zijn ook mee. Die ga ik onderweg afzetten bij de zoon van Grote Muis. Deze wilt ook Moederdag vieren en heeft een taart voor haar gekocht. De dochter van klusjesman woont momenteel in Menen, maar hij weet haar adres niet. Ze reageert niet op zijn GSM. Zoeken is derhalve onbegonnen werk.

Terug thuis gaan we samen wat op het terras zitten praten en genieten van het mooie lenteweer. Klus is constant bezig met zijn GSM. Of hij krijgt een sms van zijn lief of hij probeert één van zijn zonen te bereiken. Tenslotte krijgt hij zijn jongste aan de lijn. Hij zal straks even binnenwippen. Eva doet teken dat het tijd is voor haar om terug te keren naar het ziekenhuis. Klus en ik nemen afscheid en samen met Eva rijd ik richting Menen. Bij het terug naar huis rijden niet vergeten de Muizen terug mee te nemen.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/FZAsUc

Deze namiddag ware Greet en ik in het ziekenhuis voor een gesprek met de mensen van de sociale dienst. Gedurende het gesprek dat ongeveer anderhalf uur duurde haalden we heel wat herinneringen op. Ik heb er nooit bij stil gestaan wat we met de dochter allemaal meegemaakt hebben in die 18 jaar dat ze bij ons is.  Kort samengevat hebben we beiden een goed gevoel overgehouden aan dit gesprek. Nu afwachten hoe het verder gaat.

Achteraf zijn we met Eva nog wat gaan shoppen en hebben we een terras opgezocht. Het was nu eenmaal weer om van te genieten. Vandaar dus de titel boven deze log.

Groetjes.

🙂