Greet schrijft
Gisteren een telefoon van het CLB.
De aanvraag voor de dochter ivm begeleid wonen wordt veranderd in psychiatrisch begeleid wonen. Zelf moeten wij geen juridische stappen meer ondernemen.
Voor iedereen hier thuis is dat goed nieuws
Ook als het goed is kan ik dat meedelen.
mvg
Greet
Greet schrijft
Geen idee wat mijn dochter daarvan denkt. Als moeder van haar verwacht ik niets. Al genoeg gezegd en gedaan, alleen hopen wij OUDERS dat ze eindelijk ergens een beetje evenwichtiger wordt in gedachten en gevoelens en rust krijgt waar ze nu is.
Sus en ik hebben nog onze +80-jarige moeders.
Sus verwacht ook niet veel meer van zijn eigen moeder. Hij staat haar bij in het boodschappen doen en andere eventuele moeilijkheden.
Voor mij een makkelijk brugje: de zoon heeft het echt moeilijk om iets te zeggen over zijn meme, nl dus de moeder van sus.
Over zijn oma, mijn moeder dus, altijd al makkelijker geweest om er over en met haar te praten. Ook gewoon omdat ze oprecht belangstelling heeft voor hem en daarbij natuurlijk zijn zus.
Zelf heb ik nog altijd veel steun aan mijn eigen moeder. Oma is een aparte blog waard over alleen al feminisme op kousenvoeten.
Tenzij mijn zoon denkt aan mij voor zondag, ben ik gewoon een moeder zonder moederdag. Is dat erg? Alles is goed zolang ons meisje maar beter wordt en het hier rustig blijft.
mvg
Greet
Even later staan de Muizen en ik bij de voordeur van Kleine Mama. Het duurt een tijdje voor er opengedaan wordt. De vrouw des huizes heeft een rood pakje aan. Precies of ze op het punt staat om te gaan joggen. Haar ogen hebben een wazige blik. We volgen haar naar de living. Ze vraagt of we iets willen drinken en kijkt beteuterd als ik iets fris vraag. “Nogmaals bedankt dat je gisteren die 50 roze ballonnen gehaald hebt. Volgende week zal het hier een fantastisch feestje zijn voor mijnen kleinen. Zorg maar dat je er bij bent.”Ik knik.
Samen met Kleine Muis gaat ze in de kamer naast de woonkamer de drankjes halen. Terug in de living ploft ze zich in haar zetel. “Wil je me even bijschenken ?” vraagt ze terwijl ze naar de koelkast wijst. Ik haal een volle fles porto uit de frigo en giet haar…
View original post 360 woorden meer
Greet schrijft
Veel moet ik niet meer schrijven. Dochter opgenomen. Bekend van Sus.
Ze was opgelucht toen ze naar Menen kon.
Het hele gezin, met de katten en het konijn erbij, hoopt dat ze die enorme, hysterische, extreme stemmingswisselingen daar onder controle krijgen.
Een dochter die ’s morgens iemand in mekaar zou slaan, ’s middags poeslief kan zijn tegen een bekende en ’s avonds belt omdat ze zich zo doodongelukkig voelt.
Weer dus maar afwachten.
Ondertussen genieten wij van een relatieve rust, waarin de zoon toch maar beter in kan functioneren, met zijn afstudeerprojecten in zicht.
Zelf kan ik weer beperkt in auto rijden, maar ik vraag mij af of die rechterschouder niet te veel belast is door de revalidatie van de linker.
Ook de katten en het konijn zijn tevreden dat alles wat rustiger verloopt.
mvg
Greet
De Dag van de Arbeid (in België ook Feest van de Arbeid genoemd) is een feestdag van de socialistische, communistische en anarchistische arbeidersbeweging. De dag vindt in Nederland, België en Suriname elk jaar op 1 mei plaats. Andere landen wijken soms af van deze datum. In Europa is 1 mei in bijna alle landen een officiële feestdag, maar niet in Nederland. Katholieken vieren op deze dag het feest van Sint-Jozef als arbeider.
Toen ik deze middag naar Menen vertrok was het kalm in de straten.
De thermometer toonde 14° maar het voelde warmer aan.
Waarschijnlijk omdat we zo’n “hitte” niet meer gewoon zijn.
Terwijl een bejaard echtpaar met de fiets mooi achter elkaar en met fluo hesje aan door de straat reed zat een meisje slechts gekleed in een badhanddoek op de dorpel van haar huis in de zon te genieten.
Op 1 mei is blijkbaar ook de lente van start gegaan.
De weergoden voorspellen voor deze week nog warmer weer.
Voor de katholieken onder ons was het ook een feestdag.
Heel wat jongeren deden vandaag hun plechtige communie.
Zo ook “Grote Baas” die bij haar papa de dag feestend doorbracht.
Volgende week feest bij mama.
Verslag hiervan op deze blog.
Als ik het overleefd heb tenminste.
Net wanneer ik onze straat wil inrijden zie ik twee dames oversteken.
Het zijn moeder en dochter.
Ze zwaaien en ik zwaai terug.
De dochter is ondertussen bijna 20 lentes jong en stond jaren geleden model voor Bieke, mijn fictieve figuur uit de verhalen van nonkel Juul.
Ooit ben ik begonnen om het biografisch correcte verhaal rond deze figuur te schrijven, maar ben halverwege blijven steken. Misschien moet ik het toch maar eens afwerken ?
Ik houd er nu mee op en geniet verder van deze zonnige zondag waarop niet moet gewerkt worden.
En alzo heb je toch nog iets van Menen gezien in dit logje. 🙂
Het beeld past bij dit zonnig weer,
Nietwaar ?
Groetjes.
🙂
En nu maar genieten van deze zonnige zondag.
Er is de laatste tijd veel nieuw volk in het dorp komen wonen.
Enkele families zijn uit naburige dorpen op de vlucht geslagen voor de overstromingen die door de regenbuien van de laatste weken veroorzaakt zijn. De vervuilde beken liepen uit hun oevers en zorgden er voor dat de grond dor en onvruchtbaar geworden is. De burgemeester en de schepenen hebben voor opvang gezorgd. Gastonneke en Conny hebben door deze volksverhuizing nu nieuwe vriendjes bijgekregen. Deze namiddag trekken ze samen met enkele jongens die onlangs in hun straat zijn komen wonen er op uit. Marcelleke, Theo, Ronny en Eddy heten de nieuwe gezichtjes. Gewapend met al wat ze kunnen vinden in de weide en op de grond trekken ze er op uit.
Nu zijn ze aangekomen bij de beek die naar de boerderij van boer Floris loopt.
Marcel : oeps ! we kunnen niet meer verder.
Eddy : ja, we…
View original post 752 woorden meer
Eén van de leuke dingen van bloggen is dat je achteraf alles nog even kunt doornemen alsof het een dagboek of oude agenda is.
Zo heb ik de laatste maanden meermaals logjes geschreven die zich afspeelden in Menen.
Het oudste logje dateert echter van 2013 toen Eva en ik samen met Klusjesman en zijn dochter de barakken onveilig maakten.
Terwijl de dames aan het shoppen waren genoten Klus en ik op enkele terrassen van de zon en nog één en ander.
Het was de tijd dat er van alles gebeurd was :
de vrouw van klus er vanonder met de postbode en ik overgestapt naar het Fietspunt aan het station dat toen nog in een keet ondergebracht was.
https://flic.kr/p/GAcECB
https://flic.kr/p/GDGubJ
De barakken zijn in feite één lange winkelstraat die loopt tot aan de grens met Frankrijk.
Aan de andere kant van de grens rijdt of stap je Halluin binnen.
In die winkels kan je voor weinig geld leuke kleren en spulletjes kopen.
Vorig jaar ben ik daar een paar keer geweest met Doortje.
Natuurlijk was haar mama ook mee.
Wie zou er anders de aankopen betalen ?
Ook met de Muizen ben ik reeds enkele malen in Menen geweest.
Dit om hun zoon/broer te bezoeken die er gehospitaliseerd was,
in dezelfde kliniek waar Eva nu is,
maar om andere redenen wel te verstaan.
Menen is slechts 15 km van waar ik woon.
Dus lang en ver rijden moet ik niet.
Een steenworp zeg maar.
Best mogelijk dat ik jullie nog wel eens meeneem op een rondleiding in deze grensstad.
Ik heb er ook nog veel te ontdekken.
En mijn camera heb ik steeds bij me.
Dus ‘stay tuned”.
Groetjes.
🙂
op deze blog ook redenen om te feesten ?
Fijne vrijdag alvast.
Dinsdag kreeg ik de mededeling van WP dat ik 100 logs op deze soap blog geplaatst heb. Dat is een mooi rond getal.
Deze blog startte ik in november 2014, dat is ongeveer 18 maanden ofte anderhalf jaar geleden.
100 logs in 18 maanden is niet wat je noemt “veel”, maar het is toch een handvol om lezen.
Het idee voor deze blog ontstond toen ik een rode draad merkte tussen enkele logs op Suskeblogt. Samen vormden ze één lang verhaal en door ze tussen de andere logs te posten werd het soms moeilijk om het geheel te overzien.
Grote en Kleine Muis, Kleine Mama en Grote Baas, Sluipertje, Exvan….een greep uit de personages die hier regelmatig de dienst uitmaken. Er zijn er ondertussen weer verdwenen en nieuwe bijgekomen net als in het echte leven of een soap.
Meerdere malen ben ik van plan geweest deze blog op te doeken, maar steeds…
View original post 67 woorden meer
Nadat ik Grote Muis de planken getoond heb die in de koffer van de auto leggen is het voor mij tijd om naar huis te trekken voor een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Grote Muis besluit de planken te houden en wilt ook de rest van de planken die in mijn garage opgeborgen liggen. Geen probleem, na de eenvoudige doch voedzame maaltijd bezorg ik ze.
Met mijn wagen volgeladen met planken van om en rond de twee meter rijd ik via een verharde weg naar de garage van Grote Muis. Samen lossen we de planken en leggen die in de garage die ze als bergplaats gebruikt.
De weg naar de garageboxen moet nog aangelegd worden. Nu bestaat die uit verharde aarde. Putten vol water en slijk wisselen af met overmaatse molshopen. Ik neem een spade en werk enkele oneffenheden in de buurt van de garage en het deurtje van de tuin…
View original post 337 woorden meer
Maandag kreeg Eva te horen dat ze niet langer mocht verblijven op de PAAZ.
(PAAZ staat voor Psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis)
Vanaf dan kon ze wel nog dagelijks naar de therapie komen, maar niet meer overnachten op de afdeling. Kortom : iedere dag naar huis om te slapen en ’s morgens er weer naartoe.
Maandagavond leek dit goed te gaan, maar dinsdag staken de problemen hun kop op.
Tegen het vallen van de avond begon ze onrustig te worden en wou terug naar het ziekenhuis. We belden naar de afdeling om te weten wat de mogelijkheden waren en daar lieten ze ons weten dat dit via de spoed moet gebeuren. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig had ze nog niet alles uitgepakt zodat we ons niet veel later reeds konden aanmelden.
Na wat heen en weer geloop en gebel met de arts die haar behandelt liet men ons weten dat “dit niet volgens de afspraak was met de dokter”. Er was afgesproken dat ze thuis zou slapen, dus moest ze maar een inspanning doen. Gebroken ging ze naast mij terug naar de auto. Wij terug naar huis. Een slaapmiddel deed de rest.
Deze voormiddag belde ze me op van uit de PAAZ dat ze deze namiddag naar het ziekenhuis in Menen kon. Goed nieuws dus !
Vooraleer naar Menen te vertrekken moest ze eerst nog even langs bij een gynaecoloog. Blijkbaar verstoren de medicatie haar maandelijks ritme. Dat zoiets kan daar had ik geen benul van, maar ik ben nu ook eenmaal een man. 🙂
Rond 14 u 30 arriveerden we in Menen. Het onthaal in de kliniek viel mee. Eva kreeg alle nodige aandacht en mocht vragen stellen indien nodig. Het lijkt me een ideale omgeving om tot rust te komen en dat is wat ze nodig heeft.
Nu afwachten hoe het verder met haar gaat.
Groetjes.
🙂
De dingen des levens ! 