De dingen des levens !

Deze week kreeg ik bezoek van de trainer van de karateclub. Hij kwam vragen waar ik bleef. Zonder aarzelen of rond de pot te draaien antwoordde ik dat ik voorlopig niet meer kom tot na de vakantie. Even afstand nemen van de club en dan terugkeren als alles geregeld is. Blijkbaar is mijn opvolger reeds gekend en het was voor mij geen verrassing te vernemen wie. Toen ik vroeg wie er nu mijn administratie zou overnemen zei hij dat mijn opvolger in het bestuur het zou overnemen. Geen probleem, hij moet alles maar komen halen. Heb ik weer wat vrije ruimte in mijn kasten.

Een week terug had ik me via Facebook ingeschreven voor een avond zelfverdediging tegen aanvallen met een mes. Ik ken de persoon die dit zou geven en vrijdagavond ging ik er op af. “Ben je hier eindelijk eens geraakt  ?” was de begroeting van die trainer. Nooit gedacht dat ik de messias was. Toen kwam er nog een oude bekende op me af. Met deze laatste heb ik veel karate getraind in de jaren 1980. Oude herinneringen kwamen terug naar boven. De training heb ik grotendeels met hem door gesparteld, afwisselend met een jong meisje dat daar met haar mama was. Het arme kind kreeg zowat de slappe lach van mijn levensgevaarlijke aanvallen. Humor is blijkbaar nog steeds de beste verdediging tegen agressie als je het mij vraagt.

Nee, ik hoef niet te vrezen in een zwart gat te vallen op gebied van vechtsporten. Ik vermoed dat er juist nieuwe horizonten zullen aangeboord worden. En nu dit mes uit mijn rug peuteren.

Groetjes.

🙂

Deze avond ging ik bij mensen hier in de buurt een bench halen voor de mama van Doortje.  De mama had dit tweedehandsding besteld via Kapaza. Met zo’n metalen ding op de bus is geen makkie en dus belde ze me of ik dat kon halen.

https://flic.kr/p/HfYGtp

Nadat ik met Eva terug naar Menen gereden was na een middagje thuis bij ons ging ik de bench halen. Ik  had nog wat tijd over en besloot de bench naar het huis van Doortje te brengen, kwestie om er dan vanaf te zijn. Voor je het goed en wel beseft zijn we enkele weken verder en ligt dienen ijzerwinkel nog steeds te rammelen in de koffer van de auto.

https://flic.kr/p/Hg385J

Toen ik bij hen aankwam waren ze net bezig de kooi van de hamster te verversen. Mama Hamster (en dan bedoel ik niet Leslie Ann Poppe) had deze week tien (10) jongen geworpen. Ze zullen er twee houden en de rest wordt te koop aangeboden. Ik moet er in ieder geval GEEN hebben. We hebben al genoeg aan onze poezen en het konijn. En natuurlijk mogen we ook niet de egel in onze tuin vergeten.

https://flic.kr/p/HCWvaw

Groetjes.

🙂

Toen Eva zaterdagnamiddag thuis was wou ze aan de pc om verder aan haar verhalen te werken. Plots begon de computer van alles te doen en voor we goed en wel beseften wat er gebeurde was Windows 10 aan het installeren.
Veel veranderingen zie ik niet maar de PC doet het nog en da’s wat telt. De zoon keek eens en zag dat het goed was.

Ook heb ik me een nieuwe GSM aangeschaft. De vorige was reeds zes jaar in gebruik en sommige mensen bekeken me als was ik de missing link tussen de Neanderthaler en de moderne mens als ze me met dat ding zagen. Daarvoor heb ik natuurlijk geen nieuwe gekocht. Het oude kreng begon digitaal te dementeren en soms deed hij/zij de vreemdste dingen.

https://flic.kr/p/Hau18G

Soit ! Exit oude GSM en enter nieuwe smarrphone. Dit weekend heb ik regelmatig zitten “oefenen” met mijn nieuw speelgoedje en we beginnen elkaar graag te zien.
Vreest niet ! Ik zal niet de hele tijd selfies van me de wereld rondsturen. Hier zie je me bezig onder toezicht van de kids één en ander duidelijk worden.

Groetjes.

🙂

Vandaag was een dag waarin ik nogal heb moeten “wachten”.
Eerst was het wachten op de komst van de dierenarts. Rakker kon reeds enkele dagen niet meer eten omwille van kiespijn. Hem in een bench krijgen was onbegonnen werk voor ons. Dus zat er niets anders op dan de dierenarts hem komen ophalen. Voor haar was het een fluitje van een cent en voor Rakker het goed en wel wist zat hij in de “kooi”.

https://flic.kr/p/H57DSx

Dan moest ik met de zoon nog naar het tweede deel van de sollicitatie. Enkele weken geleden kon je hier het eerste deel lezen : de kennismaking. Nu moest hij enkele proeven afleggen. Deze duurden zo’n twee uur en dus mocht ik weer “wachten”. Gelukkig voor Jasper veel alles goed mee, zo goed zelfs dat men hem wilt voorstellen aan de “Business manager”. Dat zal nog voor deze maand zijn.

Nadien zijn we Rakker gaan ophalen in de praktijk van de dierenarts. Daar hij nog suf van de narcose was zat hij niet bepaald op ons te “wachten”.  Wie er ook op mij zaten te wachten waren de Muizen, maar da’s een verhaal voor later.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
Waarom zou “rubriek” een andere naam moeten krijgen als het gaat over het gewoon letterlijke dat er ook kan zijn?

Eva basisschool in de aangepaste lagere school.
Een vorige poetsvrouw Fatima. Ja, een Marokkaanse die getrouwd was met een autochtone Belg. Haar poetsen was grondig, zo grondig, dat ze het verschil tussen een bibliotheekboek en een gewoon boek niet zag. er mocht niets verzet worden in haar kamer of ze werd hysterisch.

Wij hebben zowat alles uit de kast gehaald om Fatima te laten begrijpen dat een centimeter een centimeter is voor een kind met autisme. Letterlijk is letterlijk Zo ver dat een buurman mij vroeg: Greet: zou je beter niet Arabisch leren??

De overschakeling naar een meer familie-vriendelijke poetsvrouw hebben wij dan maar gedaan. Ook gekregen trouwens.

mvg
Greet