De dingen des levens !

Het gebeurt in ieder gezin wel eens dat er iets stuk gaat. Onlangs kwam Greet tot de vaststelling dat er geen warm water meer uit de kraan komt. Dan maar de firma gebeld die destijds (we spreken 1999) alles geïnstalleerd heeft. Die was met verlof maar er waren werklui aanwezig om noodgevallen op te vangen.

Die zijn hier dus bezig om het euvel te verhelpen. Grappig dat dit tijdens zo’n hete dag als vandaag dient te gebeuren. Een koud glas water kan deugd doen met zo’n weer.

Ondertussen was ik onregelmatige uren aan het kloppen op het werk. Deze late namiddag nog enkele uurtjes en dan zit de werkdag er ook weer op. Even een foto tijdens de rit op de autostrade genomen. Het valt op dat het daar ook kalm is.

Groetjes.

🙂

Gisteren de boodschap gemist van Ernest den Evangelist die het in zijn preek zou hebben over de “eindtijd”. Daar is hij al een tijdje mee bezig. We zijn dus niet in de stad geraakt waar hij zou preken en zijn maar rustig in eigen Roeselare gebleven.

Rond de middag een telefoontje van Grote Muis met het verzoek haar naar de Spoed te brengen. Een muggen- en spinnebeet hadden reusachtige proporties aangenomen en ze voelde zich niet lekker.

Toen ik haar terug naar huis wou brengen kreeg Kleine Muis zin om naar de Mac te gaan. Dan maar een eenvoudige doch niet zo voedzame maaltijd achter de kiezen en een ijsje voor de Kleine Muis als toetje.

Nu we toch “on the road” waren zijn we “op verzoek” even langs geweest bij Kleine Mama en haar lieftallige dochter “Grote Baas”. We werden verwelkomd door twee kruissnuivers anex kontlikkers. Waren het mensen, konden die zo in de ambtenarij of politiek. *grapje”(ikzelf ben ook ambtenaar bij deze. 🙂 ).

Na wat chatten met de dames en het weer aanwezige manwijf reed ik de Muizen huiswaarts. Daar zijn we weer een tijdje rustig mee.

Rond de avond kreeg ik bericht van Exvan dat zijn kinderen bij hem waren. Iedereen gelukkig en tevree.

Dit was het dus op deze min of meer rustige zondag.

Groetjes.

🙂

Maar wie was die verdomde walrus? Op het album staat niet aangegeven wie het nummer zingt. In het tekstboekje valt onder de titel de tekst ‘No You’re Not’ te lezen. Onder fans van John Lennon en Paul McCartney barstte een hevige strijd los over wie zich de walrus mocht noemen.

Lennon-fans beweerden dat John het was, omdat hij piano speelt in het nummer, iets wat McCartney niet kon. McCartney-fans vonden dan weer dat Macca de walrus was, omdat een walrus geen bril draagt en Lennon wel.

Wat zeker is, is dat John Lennon het nummer schreef als een combinatie van drie songs. ‘I am the walrus’ blijft een bizarre trip, zowel muzikaal als tekstueel. Lennon vervolledigde de tekst met een rist nonsensikale woorden toen hij vernam dat een leraar van zijn oude lagere school zijn leerlingen teksten van The Beatles liet analyseren.

Het originele artikel kan je hier lezen.

Verder wens ik jullie een fijne zondag.

Groetjes.

🙂

Laten we beginnen met het goede nieuws dat Eva terug thuis is van de opname in het ziekenhuis maandag laatstleden. Ze was daar voor controle van het hart. De laatste tijd had ze hartkloppingen die haar bang maakten. De huisart sprak van stress. Dan maar even langs bij haar zielenknijper in het ziekenhuis. Die wou haar enkele dagen ter observatie houden. Ze kreeg zo’n bakje op haar buik en daar moest ze ook mee slapen. Voorlopig nog geen uitslag, maar die krijgen we volgende week wel.

Deze morgen ontwaakt met donder en bliksen plus dan de emmers water die uit de lucht vielen. Buiten voelde het aan als in een sauna. Morgen rustig zomerweer en daarna gaan de temperaturen weer fors de hoogte in. Goed dat er airco op het werk is. ook al is dit niet goed voor het milieu. Extra drinkwater gehaald deze morgen en koel bewaren. Het zal deugd doen.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
Gister was te veel is te veel. Over mijn zus wil ik alleen nog dit zeggen na 40 jaar. Zij kent mij alleen als ze zelf problemen heeft. Een zeer onpartijdige getuige daarvan is mijn broer. En verder geen woorden erover, wat we wel gemeen hebben is respect voor onze moeder. Dit zal nooit een familieruzie worden.

Fr vroeg aan mij gisteravond : ben je kwaad. Nee ik was niet kwaad. Ik voelde gewoon onbegrip.
Met zeer goede bedoelingen vroeg mijn moeder gister aan mij zou Jasper voor zijn verjaardag een boek willen. Het is: Spoor ik wel van een 17-jarige meisje met autisme. Mijn eerste reactie was: ongeloof. Niet alleen de leeftijd- Jasper wordt 25 in september- maar ook WAT? Onbegrip vooral, waarom vraagt ze het aan mij? Ze kan het toch hem zelf vragen.
Ik begrijp niet waarom oma het hem zelf niet vraagt. Ik heb zelfs mijn moeder zoals een hulpverlener, doorverwezen naar de BBC documentaire Chris Packham, Asperger and me.

Het is zeldzaam, niet uitzonderlijk dat J zelfstandig leeft.
9 jaar geleden geloofde niemand mij toen ik al doorhad dat hij een speciale band had met zijn zus.
Fr en ik zijn als ouders van onze 2 tot een conclusie gekomen: je moet nooit proberen iemand met autisme te begrijpen. Je weet NOOIT wat er in zo’n hoofd omgaat. Jasper heeft de intelligentie en vooral de WIL om om te gaan met zijn beperking in de zgn realiteit. Zijn zus helaas niet maar hij is de enige die haar ergens begrijpt
mvg Greet

Greet schrijft
Gisteravond kreeg ik een telefoon van mijn zus.
Ze heeft pijn, van het soort dat ik gelukkig, echt laatst ervaren heb 3 jaar geleden.

Dit moet mij echt van het hart.
Waar ik eerst gesprekken met mijn broer -altijd zakelijk zoals hij weet- en mijn moeder -emotioneel, zoals een 85-jarige oma reageert zeker- had over de nieuwe opname van Eva.

10 seconden kon ik iets zeggen daarover of het een telefonisch dagboek van de pijn en de pijnstillers begon.
Weet u ik zou niet zo reageren was het niet van 2 jaar geleden toen exact hetzelfde gebeurde. Ik ben goed genoeg voor haar als enige waarschijnlijk omdat ik vergelijkbare pijn ken. En ik weet begot goed hoe het voelt dat wens je niemand toe.

Ook een verwijt: jij hebt mij nooit gesteund na mijn scheiding. Niet echt want wij waren te druk onszelf niet in een kamp van de 2 te laten steken.
En hallo waar was jij ooit toen het zo moeilijk ging met Eva over de jaren.NOOIT heb ik een woordje gekregen van steun.

Dit zeg ik niet. Dit zijn woorden van buitenstaanders die ik kan staven. Bemoeizucht regelzucht. Eigenlijk vraag ik mezelf soms nog altijd af hoe 2 kinderen van dezelfde ouders zoo kunnen verschillen. Afijn .

dit moest mij van het hart mvg Greet

Het is komkommertijd. Waar die uitdrukkig vandaan komt weet ik niet, maar het betekent zoveel als ; “alles rustig, iedereen in vakantiemodus”.

Het is duidelijk rustig in blogland. Zonder moeite maak ik mijn blogronde in no time af. Iets wat in de wintermaanden meer tijd vraagt.

Komkommertijd is het ook in onze moestuin. Daar heeft een buur en komkommerplant geplant. Nu afwachten of daar echt komkommers aan zullen groeien.

Verder was het hier “ten huize van” ook komkommertijd. Een weekje thuis is goed voor de rust. Ook al verveelde ik me niet.

Vandaag is Eva naar het ziekenhuis getrokken voor een onderzoek. Het is slechts voor enkele dagen dat ze daar is. Het is vlak bij de deur en even binnenwippen is rap gebeurd.

Nu nog een broodje komkommer en de dag is voorbij.

Groetjes.

🙂