Dinsdag kreeg ik een telefoontje met de vraag of ik nog steeds technisch werkloos ben. “Het is mogelijk dat we je één of twee dagen nodig hebben. Zie je het zitten ?” Natuurlijk zie ik het zitten. “Zeg maar waar en wannneer”.
Gisteren kreeg ik dan terug een telefoontje dat ze me inderdaad voor minstens één dag kunnen gebruiken. Afspraak donderdagmorgen om 9 uur.
Waar ik moet zijn en wat ik moet doen laat ik nog even in het midden. Het fietspunt is het niet. Dat is nog in lock down. Het antwoord zal voor een volgende blog zijn. Bij degenen die hier al jaren volgen zal er misschien een lichtje branden. Ginger ligt er in ieder geval niet wakker van.
Telkens ik naar het ziekenhuis fiets en terug kom ik op de rotonde deze beelden tegen. Ze liggen er zorgeloos bij of het nu warm of koud is. Daar trekken ze zich niets van aan.
Aan de andere kant op de rotonde staat dit heerschap op de uitkijk. Waarschijnlijk zien of Prosper niet in de buurt is.
Waarom deze beeldengroep “de vrijwilliger” genoemd wordt heb ik niet kunnen achterhalen.
Daar er nu praktisch geen verkeer op die rotonde passeert heb ik eindelijk eens een foto hiervan kunnen maken. Echt gelukt zijn ze niet, maar geven wel een goed beeld.
Dag dames en heren en luisteraars van het gesproken dagblad. Dit is het gesproken dagblad, ik herhaal nog maar eens het gesproken dagblad. Dit is het nieuws uit het dorp. Na de voetbalmatch van de damesploeg van het dorp tegen de damesploeg van FC Reet gingen de dames zoals steeds onder de douche. Groot was hun verbijstering toen Prosper de scheidsrechter de doucheruimte kwam binnengestapt en zijn lid uit zijn gulp tevoorschijn toverde. De dames lieten zich niet doen en schopten de man de kamer uit. Garde Punaize werd opgeroepen en greep Prosper bij de kraag. Achteraf verklaarde de scheidsrechter dat zijn brillenglazen beslaan werden door de damp dat uit de douches komt zodat hij niet kon merken dat dit niet het herentoilet was waar hij zich bevond. Commissaris Cadeau en meneer den onderpastoor zullen een onderzoek instellen.
In het dorp lijkt de rust teruggekeerd. De voornaamste leden van de…
Neen hoor moest je uit de titel voor deze blog uitmaken hier iets voor “volwassenen” te vinden in tijden van corona. Houd u dus nog maar anderhalve meter afstand van elkaar zoals voorgeschreven.
Dit is Annabel die zoals steeds naast mij post vat als ik aan de PC bezig ben jullie blogs te lezen en te reageren en niet te vergeten er zelf ene schrijf. Soms krijg ik een kopje of duwt ze met haar pootje tegen mij opdat ik haar aandacht zou geven. De computermuis naast haar is niet interessant. Wel mijn aandacht.
Onlangs was ik in de buurt van deze molen. Even gestopt om een foto te nemen. Dan thuis de geschiedenis van deze molen even opgezocht. De tekst hieronder komt uit Wikipedia.
De Kazandmolen is een stenen korenmolen in de Belgische gemeente Rumbeke, een deelgemeente van Roeselare in de provincie West-Vlaanderen. Het is de enige overgebleven molen van de vroegere 13 molens die in Rumbeke stonden. De naam is waarschijnlijk afgeleid van Caeslant, een stuk land nabij de standplaats van de molen. Gedurende zijn bestaansperiode kreeg de molen verschillende namen, afhankelijk van de eigenaar of uitbater: Metskens molen, Braemstampkot, Dumoulinsmolen, D’Hondts molen en Joyensmolen. Pas in 1936 werd de molen algemeen Kazandmolen genoemd.
In 1773 bouwde Jacobus-Emmanuel Mattys hier een eerste houten staakmolen om olie te stampen. Het molenhuis werd in 1785 verkocht aan Hilarus Demets die de molen meer dan een halve eeuw runde en deze de naam Metskens-molen gaf. In 1810 brandde de molen en het molenhuis volledig af waarna de molen in 1813 met bakstenen werd herbouwd in zijn huidige vorm. Henri Dumoulin, die de molen in 1869 kocht, bouwde een hoge schoorsteen bij de molen en liet een stoommachine plaatsen. Nadat de molen in 1876 verkocht werd, lieten de nieuwe eigenaars de schoorsteen en stoommachine terug afbreken. Op 7 november 1928 werd de molen gekocht door de maatschappij “Eigen Heerd” uit Rumbeke om deze van de sloop te redden. Na herstelling werd deze verder uitgebaat door Michel Joye, de jongste zoon van de toenmalige pachter. In 1936 viel de molen stil en werd een dieselmotor geïnstalleerd in de mechanische maalderij voor het molenhuis. In 1941 kocht Michel de molen van de maatschappij op voorwaarde dat hij deze in werking zou stellen. Op 4 april 1942 werd de molen geklasseerd als beschermd monument.
Op 16 november 1954 brandde de Kazandmolen volledig uit. Van 1956 tot 1957 werd de molen heropgebouwd en in 1959 draaiden de wieken terug. Van 1982 tot 1983 werden restauratiewerken uitgevoerd aan de bakstenen romp. De laatste restauratiewerken werden uitgevoerd vanaf 2006 waarna de molen terug maalvaardig werd gemaakt en op 8 september 2007 feestelijk ingehuldigd werd.
The Modern Lovers waren een Amerikaanse rockgroep geleid door Jonathan Richman in de jaren 70 en ’80.
De originele groep bestond in de jaren 1970 -1974. Daarna ging Richman verder met verschillende samenstellingen van de groep onder de naam Jonathan Richman and the Modern Lovers. Hun bekendste hit alhier was Egypian Reggae, een instrumentaal.
Van onder het stof heb ik voor jullie “Roadrunner” uitgekozen voor deze aflevering.
Zaterdag was een heel mooie dag. Een deugddoend zonnetje en al even deugddoende temperatuur. Jammer dat het volgende week minder zal zijn maar volgens buurman Ronny zou het vanaf woensdag terug mooi lenteweer worden.
In de voormiddag onder andere enkele kleine boodschappen voor de Muizen gedaan en afgeleverd. De vrees voor verklikking zit er nog steeds bij haar diep in. Dan vraag ik mij af hoe de meerderheid van de bevolking uit dit corona-tijdperk zal komen.
Deze namiddag videochat met Eva die nog wat spullen wou. Zo kon ze makkelijk aantonen wat ze wou. Ingepakt en er mee naar het ziekenhuis geweest.
Rest mij nog jullie een fijne pasen te wensen, ook al is het geen feestdag zoals we de vorige jaren gewoon zijn geweest.
Geniet van de paaseitjes, daarom niet zoals op de tekening hierboven. LOL !
Deze goede vrijdag voelt voor mij als vrijdag de 13de. Vanmiddag moest ik naar de urgentietandarts om een tand met ontstoken wortel te laten trekken. Hoe vriendelijk de nog altijd CSI-tandarts en zijn assistente ook waren: al lachend ga je er niet naar toe. Mevrouw, mijn vinger niet afbijten aub, gehoord. Nadien wel: mevrouw: u hebt zich echt flink gedragen. Met nog wat nazorgadviezen mocht ik gaan. Vreemd genoeg kreeg ik geen lolly. 🙂
Francky had mij met de auto gebracht -vandaar minder geheim, het adres- en op mij gewacht. Wel weer gevraagd: tel.nr en adres niet doorgeven. 30 minuten volgens hem, anderhalf uur volgens mij. Een -pijnlijk- verzetje in deze dagen voor mij, een aangename (?) onderbreking in deze “saaie” dagen voor hem.
Goede vrijdag is het wel dat Eva is overgeplaatst naar het ziekenhuis waar zich de afdeling bevindt waar haar persoonlijke psychiater werkt. Deze laatste is pas op dinsdag na pasen terug op dienst, Daardoor zal Eva het hele paasweekend nog moeten blijven op de afdeling. Meevallertje voor ons: het gebouw is aan onze kant van de stad. Hebben we niet echt de auto nodig om bij die afdeling te geraken.
Eerst en vooral veel dank voor de steun en medeleven met Eva. Dat wordt hier ten zeerste gewaardeerd.
Ik las gisteren dat de banken op het stationsplein ook niet meer mochten gebruikt worden. Nochtans kan je veel ruimte laten tussen twee zittende personen. Nee dus !
Nadat ik foto genomen heb van die banken ontmoet ik een vroegere medewerker. Samen even aan de praat. Waarover ? Dat kan je raden. Die woont nu met zijn gezin niet ver van Kleine Mama en kan zijn ogen de kost geven. “Afstand respecteren” grap ik. Hij begrijpt me.
Op de “spelende kinderen” zie ik twee duiven zitten. Symbool voor betere tijden ? Zo wist Noah ook dat er land in zicht was na de zondvloed. Laten we hopen.
Deze foto nam ik dinsdagnamiddag toen ik terugkwam van het ziekenhuis waar Eva momenteel verblijft. Dit is dus niet het ziekenhuis op de foto maar een andere afdeling ervan dichter hier bij huis.
Met dit mooie weer probeer ik zoveel mogelijk me te verplaatsen met de fiets. Het is tevens nog steeds rustig in de straten zodat ik nergens hinder ondervind.
Het voelt allemaal onwezenlijk aan. Behalve spullen naar Eva brengen is alles nogal doelloos. Het begint toch een beetje te wegen, maar net als gisteren zal ik vandaag in de tuin zitten met een boekje of tijdschrift. Zich druk maken over dit isolement lost niets op. Dat besef ik maar soms is het niet makkelijk.
De dingen des levens ! 