Ook al zie je elkaar niet door die maatregelen tegen het coronavirus toch blijf je via sociale media van veel dingen op de hoogte. Zo las ik het plotselinge overlijden van een collega van Stad Roeselare. Een kunstenaar en toffe kerel. Hem ontmoeten deed ik niet meer de laatste jaren. Zo gaat het soms. Ieder in zijn eigen wereldje. Zulk nieuws doet je aan je eigen sterfelijkheid denken. Vooral het feit dat hij twee jaar jonger is dan ik.
Even een foto in mijn tuin genomen. De paardebloemen bloeien weelderig momenteel.
Verder niet veel te vertellen. Wel vraag ik me af of ze de coronamaatregelen al dan niet gaan versoepelen. We zien wel.
Dag beste luisteraars, hier ben ik voor de zoveelste keer met het gesproken dagblad. Uit het dorp van nonkel Juul bereikt ons het bericht dat er een virus de ronde doet. Of het gevaarlijk is weten de autoriteiten nog niet. Wel beginnen de getroffen mensen te blaten gelijk een schaap en vertonen een angstwekkende kuddegeest. Dr. Rattenkoph, de beroemde professor heeft beloofd een remedie tegen dit virus te ontwikkelen maar dit kan nog een tijdje duren.
Elza Vermille, de oude vrijster is net op weg om geld in te zamelen voor de vruchten der aarde. De buit voor deze dag is bijna binnen. Nu nog enkele vaste donateurs aanspreken en dan met het geld naar meneer pastoor. Zo’n hemels werk kan je een goed gevoel geven vanbinnen. Waarschijnlijk de heilige geest die dan zijn werk doet. Plots ziet ze iets bewegen tussen de struiken. Daar moet ze het fijne van…
Gisteren nog maar eens een wandeling gemaakt. Het was er het weer voor. Even naar het Sterrebos. Daar zou het wel rustig zijn wat het inderdaad was. Hier en daar een eenzame jogger of iemand met hond. Voor de rest zowat niemand.
Zo hoef je ook niet op te passen om foto’s te nemen. Niemand die voor je GSM loopt zodat niemands privacy geschonden is.
Thuis gekomen kreeg ik een telefoon van de mensen van Stad. Of ik donderdag en vrijdag ter beschikking kon zijn. Natuurlijk. Afwachten wat er van me zal verwacht worden. Ik ben benieuwd.
Vorige dinsdag gemerkt dat ik mijn bankkaart kwijt was. Laatste maal betaald bij de urgentie-tandarts. Ok je meldt het. Een tijdelijke bankkaart krijg ik niet, want – Je bent toch getrouwd En je kan kan toch een week op Francky s zak teren. Letterlijk
In 1975 is in Belgie de wet veranderd dat een vrouw financieel evenveel rechten heeft als haar man Ik ben uit vrije wil getrouwd met Francky. Als het aan mij ligt blijf ik nog lang uit vrije wil bij hem. Zelf wil hij trouwens geen financieel afhankelijke vrouw. Corona, akkoord, maar toch geen manier van zeggen.
Oma reageerde Greet: je moest zeggen: 1 man is niet genoeg. Zeg 2 mannen zou echt te ingewikkeld zijn voor mij
Dat het volop lente is merk je sowieso aan de natuur. Alles staat in bloei, de bloesems zijn mooi en je kan weer in de tuin bezig zijn.
Waar je het hier ook aan kan merken is dat onze tuin de laatste tijd als verzamelplaats voor de buurtkatten gebruikt wordt. Soms zitten ze met zijn vieren in een cirkel in het gras. Kesha, het witte langharige poesje van één van de buurvrouwen is er natuurlijk ook bij en gezien haar houding en grootte duidelijk de leidster van het team. Al enkele malen heb ik geprobeerd een foto van dit tafereel te nemen maar ze zijn als de bliksem. Gisteren het ik van op afstand dit kleine mormel kunnen vastleggen.
Onze Annabel is er niet gerust in en bekijkt dit alles van op afstand achter vensterglas. Ginger ligt er gezien zijn leeftijd en conditie niet meer wakker van.
Als het me ooit lukt die gasten te fotograferen dan zul je dat hier kunnen zien.
Deze zaterdagmorgen deed ik zoals altijd boodschappen. De laatste weken sta ik er alleen voor om dit te doen. Eva in het ziekenhuis en mijn moeder mag niet meer mee omwille van dat virus. Eerst even bij de bakker om brood voor haar te kopen. Dan er mee naar haar huis waar ze me opwacht met een boodschappenlijstje. Samen even overlopen zodat er geen misverstanden of dingen vergeten zijn. Er ligt ook een oud tijdschrift klaar om in de brievenbus van één van haar vriendinnen te deponeren. Deze morgen had moeder nogal veel nodig zodat ik besloot alleen haar boodschappen te doen en later die van ons.
Eenmaal weer thuis kijk ik even in de kast en koelkast wat we zoal nodig hebben. Ook bel ik Grote Muis of die iets nodig heeft. Dan breng ik het haar. Heel veel heeft ze niet nodig. Ze is blij dat haar poes…
Red Zebra is een punkgroep uit Brugge en werd opgericht in 1978. Eerst onder de naam The Bungalows[1] en de line-up bestond in deze periode uit de vier 16-jarigen Peter Slabbynck, Geert Maertens, Jan D’hondt en Luc De Prest, allen leden van de Scoutsgroep Don Bosco uit Sint-Kruis bij Brugge. In 1980 namen ze deel aan Humo’s Rock Rally en behaalden aldaar een finaleplaats.
Niet veel later brachten ze hun debuutsingle I Can’t Live in a Living Room uit, hun grootste hit en tot op heden een klassieker. Deze heb ik op een new wave vezamel CD teruggevonden en is dus mijn keuze voor deze zondag en de Bankshow van komende zaterdag.
Hopelijk kunnen jullie nog steeds leven in jullie living ofte woonkamer. Geniet van de rust en stilte in dit corona tijdperk.
Dit is het gesproken dagblad, ik herhaal : het gesproken dagblad. Dag beste luisteraars ! We beginnen het nieuws met een overzicht van wat zich in het dorp onlangs afgespeeld heeft. Een jonge man heeft onlangs de beerput bewerkt met carbure, dit volgens zijn zeggen om de vliegen te verdrijven. Toen hij ‘s avonds naar de plee ging ontplofte de put en vloog de man enkele meters verder. En dan nu…..
Het wordt lente. De eerste warme zonnestralen verwennen het dorp. Het is paasvakantie dus hoeft niemand naar school. De kinderen laten hun tablet en smartphone voor wat die zijn en gaan buiten spelen. Achteraf komen ze dan vies en vuil terug naar huis. In heel wat gezinnen mogen ze van hun moeder zo niet naar binnen en moeten hun vuile kleren buiten laten. Zo ook Connie die heel de namiddag in de weiden en beken vertoefd heeft met…
85 jaar is oma. 86 is meme en 87 is mijn broers schoonmoeder.
87 Met haar hebben wij natuurlijk geen echte familieband. Zij is wel slachtoffer van de miscommunicatie over bezoek in een woon-zorgcentrum gisteren. 2 weken, hoewel niet bevestigd met zoveel woorden, terug van het ziekenhuis naar het wzc om in een ziekenhuis plaats te maken voor de corona-mensen. Enfin zij leeft nog. Voor mijn broer, schoonzus en haar familie allesbehalve leuk.
86 Meme. Vorige april bijna dood. Sinds dan werd er geregeld dat er tenminste 3x een thuisverpleegster per dag langsgaat. Diabetes, heel moeilijk kunnen wandelen. Er is een kader waarin we kunnen vertrouwen dat ze nog thuis is. Want dat is niet makkelijk. Ze belt wel nog regelmatig met Jasper en Eva.
85 Oma. Probeert te leren skypen. Zij is echt mobiel en weet wat ze mag en niet. Je was lerares of niet. Zelfs neefje berispt die bij haar langskwam met zijn fiets, maar ja oma ik kom toch niet in de living?
Zelf voor ons is de 85 jarige de beste om iets te zeggen over Eva. Het gaat beter. Ze vraagt regelmatig om knutselmateriaal. Volgende maandag weten wij meer.
groeten van Francky en Greet en eigenlijk ook Annabel. Dat katje heeft ons echt al veel troost gegeven
Donderdagmorgen nam ik – zoals ik reeds lang gewoon ben – de fiets om naar het werk te rijden. Deze keer moest ik niet rechtsaf slaan aan het kruispunt om verder richting stationsplein te rijden, maar rechtdoor rijden richting centrum.
De reden was dat ik gevraagd werd om even een handje toe te steken bij een opdracht waar geen denkwerk of kennis bij is. Toch moest dit werk zo vlug mogelijk af zijn. Daar het geweten is dat ik technisch werkloos ben hadden ze aan mij gedacht. Ik heb onmiddellijk aanvaard.
Ik beschik niet over een badge om mijn fiets te stallen. Dan maar in de rekken voor bezoekers. Wel op slot natuurlijk. Even langs de hekkens die daar staan om de burgers aan te laten schuiven zodat niet teveel mensen tegelijk binnen komen. Ik werd begroet door een collega met mondmasker. “Je weet de weg” antwoordde hij toen ik zei waarom ik daar was.
In de desbetreffende zaal werd ik uitgelegd wat van mij verlangd werd. Een jonge dame, tevens ambtenaar kwam binnen. Wij zouden samen de opdracht tot een goed einde brengen, mits inachtneming van de nodige afstand. De burgemeester kwam even “dag” zeggen.
Tegen de middag was de klus geklaard en kon ik beschikken. Zeven jaar na mijn vertrek richting fietspunt nog eens op mijn oude stek om te werken. Aan de ene kant bevreemdend, aan de andere kant precies of ik nooit weg geweest ben. Ook al is er veel veranderd in die tijd zowel wat de inrichting van het gebouw als de medewerkers betreft.
De dingen des levens ! 