Enige tijd geleden was ik in de straat waar ik opgegroeid ben. Toen liet ik weten dat de industrie het straatbeeld totaal veranderd had. Enkele oude woning stonden er leeg te wachten op hun einde. Lees hier dit logje nog maar eens indien gewenst.
Vorige week hoorde ik dat de sloop van de huizen begonnen was. Samen met Eva reed ik er heen om dit even van nabij te bekijken.
De slopers waren inderdaad druk bezig met hun werkzaamheden. Het vatenkot zal hier verder uitbreiden. Wat er precies komt weet ik nog niet. Da’s dus afwachten. Ondertussen zijn de huizen volledig verdwenen. Vrijdag reed ik even langs met mijn moeder. Ze herkende de buurt niet meer.
Het lijk alsof overal waar ik voorbijkom de slopers aan het werk zijn. Werkzaamheden genoeg hier in Roeselare. Als je op sommige plaatsen enkele jaren niet geweest bent is het daar zoveel veranderd dat je je weg niet meer vindt.
The Nice is een Britse prog-rock band uit eind jaren zestig, bekend voor zijn combinatie van rock, jazz en klassieke muziek. De groep begon echter als begeleiding van soulzangeres P.P. Arnold.
The Nice maakte in 1968 met een bewerking van Leonard Bernsteins America naar zeggen van Keith Emerson de eerste instrumentale protestsong ooit. Behalve het thema van de West Side Story bevatte de track ook nog fragmenten uit Dvořáks symfonie ‘Uit de Nieuwe Wereld’.
De messen die hij gebruikte om de toetsen vast te zetten had hij uit de verzameling Nazi prularia van Lemmy gekregen die op dat moment hun roadie was.
De volgende keer blijven we nog even in de sixties.
Het is tijden geleden dat ik nog eens in mijn doos met foto’s uit mijn verleden dook. De challenge van Satur9 is deze week “oud”. Een prima gelegenheid om het stof van die doos eens weg te blazen en zien wat er naar buiten komt.
Ik stootte op een foto van mijn vader met zijn hond. Die foto moet omstreeks 1980 genomen zijn. Geen goede kwaliteit, zeg maar slechte, maar toch deel ik deze hier.
Vader is ondertussen reeds overleden in 2009. De hond in 1991 vermoed ik. Het huis en de omgeving zijn ondertussen met de grond gelijk gemaakt. Vorige week waren ze bezig met het huis achter die haag en sparren te slopen. Foto’s van de sloopwerken kan je hier maandag zien. .
Terwijl ik toch bezig was heb ik nog enkele oude foto’s opgevist die ik hier lang geleden al eens getoond heb. Ondertussen zijn jullie die ofwel vergeten ofwel nieuw op deze blog.
Hierboven ziet u mij in 1967 of 1968 met mijn hondje Tito genaamd naar de toenmalige Joegoslavische dictator Tito. Die naam kwam ook voor in de strips van Nero als het hondje van detective Vanzwam.
Het meisje was mijn vriendinnetje in de jaren 1960. Net als ik was zij enig kind. We hebben uren samen gespeeld totdat door omstandigheden onze wegen splitsten. Kort voor haar overlijden heeft ze nog contact opgenomen met mijn moeder. Ze werd 54.
Deze figuur moet ik bij velen niet meer voorstellen. Mijn grootoom Jules Blomme. Berucht pensenjager en stroper. Hij kon de meest fantastische verhalen vertellen alsof het echt gebeurd was. Hij stierf in 1977 terwijl hij nog van plan was om te gaan jagen in Canada met zo’n zweefvliegtuig.
Gezellig samen aan het strand ergens aan de noordzee waarschijnlijk. Waar en wanneer die foto genomen is weet ik dus niet. Wel herken ik de dame boven rechts als mijn oma. Dat waren nog eens tijden.
Ziezo, genoeg oude foto’s voor vandaag. Benieuwd hoe anderen “oud” ingevuld hebben.
Behalve mijn schoonmoeder heeft ook oma, mijn moeder nu ook een eerste prik gekregen.
Het laatste jaar is oma veranderd wat betreft haar gedrag en geheugen. Ze leeft nog altijd zelfstandig, en ja we dachten dat vergeetachtigheid, pinniger worden misschien te wijten was aan corona, eenzaamheid door die coronamaatregelen of eventueel het begin van dementie. Dus liet mijn zus haar onderzoeken door de specialisten.
Niets van dat alles. Het is volgens de scans en andere onderzoeken gewoon te wijten aan de leeftijd. Het bestaat dus dat achteruit gaan op een gevorderde leeftijd plots heel vlug kan gaan.
Wel een opluchting voor ons, en dubbelcheck, niet verkeerd dat wij die onderzoeken hebben laten doen.
volgend jaar staat al in de agenda voor eenzelfde onderzoek
De herberg stond reeds een tijdlang leeg. De gebouwen liggen op de hoek aan de Groene Herderstraat en de Blinde Rodenbachstraat. De laatste uitbaters trokken een tweetal jaar terug de cafédeur achter zich dicht en verhuisden naar een appartement in Roeselare. Toen ik er onlangs in de buurt was zag ik dat het slopen begonnen was.
Sindsdien werd er op dit adres geen café meer gehouden. Het pand was tot voor kort nog door een huurder bewoond. 26 jaar lang was het café, begin juli, het middelpunt van de jaarlijkse brocante- en rommelmarkt.
Er komen op de site tien ruime woningen met drie, vier en zelfs vijf slaapkamers, met gemeenschappelijk tuin, al dan niet met een inpandige of een aparte garage alsook een collectieve fietsen- en tuinberging.
Buurtbewoners hebben opgemerkt dat gierzwaluwen, een beschermde vogelsoort, op de huidige site hun nest hebben gemaakt. “We gaan in de nieuwbouw hier en daar neststenen inmetselen, zodat de gierzwaluwen hun nest- en broedplaats kunnen behouden”, wordt er bevestigd door de directeur van het immokantoor.
Zelf ben ik er nooit binnen geweest. Het is de zoveelste café die nu tot de geschiedenis behoort. Nog enkele jaren zo verder en er is er geen ene meer in de omgeving. Tijden veranderen nu eenmaal.
Sinds middernacht had ze geen oog meer dicht gedaan. Zo erg wond ze zich op voor die prik. Omstreeks 11 u 30 werd ze verwacht, maar we waren wat vroeger.
We werden vriendelijk verwelkomd. Ze werd een rolstoel aangeboden. Na enige aarzeling nam ze die toch maar aan. Na handen ontsmet te hebben moest ze zich aanmelden aan het onthaal. Identiteitskaart werd gecontroleerd en dan gingen we weer verder. Om te weten waar je moest zijn werden moest men het kleur volgen die men toegewezen kreeg.
Nu moest ze weer haar identiteitskaart afgeven. Vragen over eventuele ziektes; recente operaties en allergische reacties werden gesteld en het antwoord genoteerd. Dan terug in een wachtruimte.
Vlugger dan verwacht kwam een man haar halen. Zij was aan de beurt. Tegen dat ze goed en wel haar arm ontbloot had was de prik al gezet. Ze had niets gevoeld.
Tenslotte moest ze nog minimum 15 minuten in een grote wachtruimte. Een dokter was constant aanwezig. Dit diende om eventuele misselijkheid of andere nare reacties op te vangen. Dan mochten we beschikken.
Binnen drie weken volgt de tweede spuit. Nu is ze niet meer bang om er heen te gaan. Een vriendin had haar een doemscenario verteld. Nu weet ze dat dit onzin is.
Ook een videochat met Kleine Muis die de volgende dag haar vaccin zal toegediend krijgen. Die vreesde ook al voor helse pijnen.
Aan challenges door andere bloggers uitgedeeld doe ik over het algemeen niet mee. Niet dat ik het niet leuk vind, maar meestal heb ik al genoeg materiaal om mee te bloggen en dan heb ik het niet over de tweeloops van nonkel Juul. Daar het onderwerp voor de challenge van Satur9 deze week het thema “water” is doe ik toch eens mee.
Deze morgen reed ik door de haven en bleef stilstaan ter hoogte van de afbraakwerken aan de site van Hanekop. Eens zien hoe deze werken evolueren. Toen ik nadien de foto’s bekeek viel mijn oog op ene waar ook het water van het kanaal te zien is.
Het was me tot nu niet opgevallen dat ook het pand naast het gebouw met de mural afgebroken is. De opruimwerken zijn nog bezig.
Op de foto boven zie je hoever de afbraakwerken staan. Nu afwachten wanneer ze met de nieuwbouw van start zullen gaan.
Nog een laatste foto van dat water en de bijhorende achtergrond. Binnenkort kom ik terug voor nieuwe foto’s.
Dat betekent ondermeer dat er weer bladeren aan de bomen komen, gras dient gemaaid te worden en de rokken korter. Ook veel groen en andere kleuren. Kortom : de natuur wordt wakker !
Ondanks dit alles was er vandaag weinig te merken van de lente, laat staan een lentegevoel. De katten gingen wel naar buiten maar kwamen vlug terug naar binnen om zich weer op te laden. Dit doen ze dan op de vensterbank boven de radiator. Ik kan ze geen ongelijk geven.
Voor de rest van de week voorspellen ze beter weer. Laten we het maar geloven.
De volgende ochtend bel ik aan. Hij is alleen thuis. De vrouw is gaan werken en de kinderen op school. Hij heeft de afgelopen nacht geen oog dichtgedaan en is een beetje humeurig. Een sigaret brengt soelaas. Even checken of alles wat hij nodig heeft in zijn rugzak zit en daar gaan we weer.
Nadat de auto geparkeerd is op de immense parking gaan we richting balie. Ik draag zijn rugzak want voor hem is het niet te doen. Zijn gezicht is één en al grimas door de pijn. Ik stop zijn identiteitskaart in de terminal en daar verschijnen de nodige gegevens. Hij krijgt een ticket met een nummer en dient zich daarmee aan te melden. Terwijl hij zich aanmeldt blijf ik wachten met zijn rugzak. Horden mensen zie ik in en uit lopen. Allemaal met diverse problemen op gebied van gezondheid. Oud en jong, groot en klein, niets of…
De dingen des levens ! 