Dinsdagnamiddag kon Eva deelnemen aan een cursus T-shirt bedrukken. Alle deelnemers moesten zelf een T-shirt meebrengen. Daar mochten ze een logo of wat dan ook kiezen. Eva koos voor een muzieknoot. Op de foto zie je dus het resultaat.
Het ontruimen van de huurwoning van mijn moeder gaat ook verder Gisteren nog enkele spullen kunnen aan de man brengen. Volgende week komen er mensen grote stukken ophalen om die aan mensen in nood uit te delen. Met wat dan nog overblijft zie ik ook wel. Desnoods een opkoper contacteren.
Ik nam mijn fiets en reed doorheen het centrum van Roeselare richting stationsplein. Daar stond een kleine menigte naar de voorbij zoevende renners te kijken.
Voor ik het goed en wel gezien had waren de renners alweer verder gevolgd door een groep volgwagens.
Dan maar nog even doorheen het centrum gefietst en vervolgens naar huis om nu en dan de koers op de televisie verder te bekijken. Altijd leuk om je omgeving even op de beeldbuis te zien en dan nog vanuit de helikopter.
Enkele details : de 19jarige Arnaud de Lie heeft deze koers gewonnen. Tegelijkertijd met deze wedstrijd was er ook Parijs-Nice. Daar rijden de echte grote namen.
The House of Love is een Engelse alternatieve rockband , opgericht in Londen in 1986 door singer-songwriter-gitarist Guy Chadwick en mede-oprichter en leadgitarist Terry Bickers . The House of Love is vooral bekend om hun gedetailleerde psychedelische gitaargeluid en om andere singles zoals “Christine” en “Destroy the Heart”. In de VS waren de nummers “I Don’t Know Why I Love You”, “Marble” en “You Don’t Understand”.
Ik koos voor deze aflevering het nummer “I don’t know why I love you”. Geen idee waarom dus.
Deze aflevering op zondag zit er weer op. Hopelijk weer wat bijgeleerd !
Het was me in de zomer van 2021 reeds opgevallen dat deze boom geen bladeren droeg. Tijdens de vorige zomers diende deze als parasol en dat deed ie dus afgelopen zomer niet.
Met de stormen van enkele weken terug waren heel wat takken afgekraakt. Deze vertonen een soort schimmel en zijn makkelijk te kraken. Dood dus met andere woorden.
In de loop van het jaar zal ik de boom laten omzagen want in deze toestand is deze veel te gevaarlijk. Stel dat hij omvalt of omwaait. Daar komen dan vodden van.
De Sint-Bavokerk is de parochiekerk van de tot de West-Vlaamse gemeente Staden behorende plaats Westrozebeke, gelegen aan de Dorpsstraat 47.
Waarschijnlijk stamt het eerste stenen kerkgebouw uit de 12e eeuw. Na de Slag bij Westrozebeke (1382), die voor de Vlamingen desastreus verliep, stimuleerde de bedevaart naar Onze-Lieve-Vrouw van Westrozebeke, een beeldje dat in 1383 van een boskapel naar de kerk zou zijn overgebracht.
In 1566 werd de kerk verwoest tijdens de Beeldenstorm, waarbij ook het beeldje vernietigd werd. In 1584 was de kerk hersteld en in het bezit van een nieuw beeldje.
Omstreeks 1740 werd de kerk afgebroken en vervangen door een classicistische pseudobasiliek. De -mogelijk vroeggotische- vieringtoren fungeerde nu als westtoren.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de kerk volledig verwoest, maar het beeldje was in 1915 al overgebracht naar de Sint-Michielskerk te Roeselare. Dit beeldje werd in 1920 teruggebracht en voorlopig geplaatst in een barak die als noodkerk dienst deed. Van 1920-1923 werd een nieuwe kerk gebouwd naar ontwerp van A. Dugardyn.In 1924 werd het beeldje hierin geplaatst.
De huidige kerk is een bakstenen kerk in de stijl van de late gotiek, met een voorgeplaatste vierkante westtoren met vier hoektorentjes op de trans en geflankeerd door een traptorentje. Het is een driebeukige kerk waarvan de middenbeuk breder is dan de zijbeuken, uitgevoerd in gele baksteen. Het schip wordt overwelfd door houten spitstongewelven.
De kerk bezit het Mariabeeldje van 1584. De glas-in-loodramen zijn van de jaren ’20 van de 20e eeuw en beelden Sint-Jozef respectievelijk Onze-Lieve-Vrouw van Rozebeke uit.
Het orgel is van 1936 en werd vervaardigd door Jules Anneessens.
Vandaag zijn we weeral maart. Volgens sommigen begint de lente nu. Of het werkelijk zo is zullen we ondervinden. Het kan nog sneeuwen in maart. Dus afwachten.
Gisteren dinsdag kreeg ik in de ochtend een telefoontje van een oudere dame of ik kon langskomen om haar te helpen in de tuin. Een half uur later stond ik ter plaatse. Het was inderdaad een ideale dag om te tuinieren. Heel wat dood groen opgeruimd. Zo voelt het aan of dat het inderdaad reeds lente is.
Zaterdag reed ik met deze twee beren naast mij naar de Muizen. Die woonden tot voor kort in het huis van mijn moeder. Grote Muis wou die hebben en dat mocht. Ook hun stoel verhuisde mee.