De dingen des levens !

Albertus Petrus Josephus Mansuetus Ferdinandus (Berten of Albrecht) Rodenbach (Roeselare, 27 oktober 1856 – aldaar, 23 juni 1880) was een Vlaamse schrijver en dichter.

1909: inhuldiging van een door Jules Lagae ontworpen standbeeld op het De Coninckplein in Roeselare waarbij Rodenbach is afgebeeld met een jan-van-gent in de hand. Deze vogel wordt ook “blauwvoet” genoemd, maar zou niet De Blauwvoet zijn waar hij in zijn beroemde gedicht op doelde (zie foto hierboven).

Over dit personage kan je hier het volledige verhaal lezen, als je dat wil tenminste.

Voor de rest was het hier een gewone doordeweekse dag. Gelukkig kwam de zon nu en dan te voorschijn. Leuk om alzo met de fiets door de straten van het centrum te rijden en een foto zoals deze hierboven te nemen.

Groetjes.

🙂

De oudste bidprentjes dateren uit de jaren 1730. In Vlaanderen duiken ze op vanaf ca. 1775. Pas vanaf ca. 1820 zijn ze in heel Vlaanderen terug te vinden.

Doodsprentjes zijn bidprentjes die aan het overlijden van een persoon herinneren. Ze worden meegegeven op de uitvaartplechtigheid en bevatten de naam, voornamen en eventuele functies of eretitels van de afgestorvene. Daarnaast vind je er ook de geboorteplaats en -datum op terug, net als de datum en plaats van het overlijden. Bij gehuwde personen is de echtgenoot/echtgenote of weduwe/weduwnaar vermeld. Bij ongehuwde personen bevat het doodsprentje de namen van de ouders.

De oudere doodsprentjes zijn – net als de rouwbrieven – voorzien van een zwarte rouwband. De ‘moderne’ doodsprentjes (vanaf jaren 1930) zijn vaak dubbele prentjes met een afbeelding van de overledene of een kruis. Deze bevatten naast traditionele formules ook meer persoonlijke dankbetuigingen van de familie.

Zo heb ik er dit weekend een zak vol verzameld uit de doos van mijn moeder. Wie er ook tussen zat of beter gezegd zijn doodsprentje :

Het was nu en dan een reis naar het verleden toen ik al die prentjes verzamelde. Ook zaten er tussen van mensen die ik helemaal niet kende, maar die iets betekend hebben voor mijn moeder. Boeiend was het in ieder geval.

Groetjes.

🙂

Styx debuteerde in 1972 met het album Styx. Pas na de komst van de zanger-gitarist Tommy Shaw in 1975 werd de band bekend bij het grote publiek en volgde een serie albums, zoals Crystal Ball, The Grand Illusion en Pieces of Eight.

In 1979 brak Styx door met het album Cornerstone, dat de ballad Babe bevatte. In die tijd werd de zang verzorgd door Dennis DeYoung, Tommy Shaw en gitarist James Young. Na Paradise Theatre, dat in 1981 uitkwam, ging het allemaal wat minder met de band. Dennis DeYoung en Tommy Shaw hadden soloambities en staken minder tijd in Styx. De groepsplaten die daarna uitkwamen, klonken minder geïnspireerd en de verkoopsuccessen verdwenen.

In 1978 had Styx hier te lande ook een hitje met “Sing for the day”. Dit is mijn keuze voor deze zondag.

Zing gerust mee met dit lied, maar waarschuw best eerst de buren.

Groetjes.

🙂

Zo nu en dan neem ik enkele dozen van mijn moeder mee naar huis. Meestal zitten die volgepropt met zaken waar niemand nog iets aan heeft. Deze namiddag sorteerde ik stapels doodsprentjes en overlijdensberichten van bekende en onbekende personen. Die gaan naar een vereniging die zulke spullen verzamelt. De foto’s bewaar ik. Wat overblijft gaat naar de papiercontainer.

Met moeder zelf ging het vandaag minder goed. Ze is deze morgen gevallen in haar kamer. Gelukkig waren de zorgverleners er rap bij. Nog maar een bewijs dat ze niet meer alleen kan en mag wonen.

Groetjes.

🙂

Deze week was ik dus even op het stationsplein. Door de bewolkte lucht ziet de omgeving er troostelozer uit dan ze al is.

Vandaag weer zo’n duistere dag. Gelukkig heb ik momenteel het weer niet nodig om te doen wat nodig is. Zo is mijn moeder vandaag naar haar nieuwe omgeving verhuisd. Ik was er aanwezig met heel wat spulletjes. Ze beseft dat terugkeren naar haar huis niet meer mogelijk is. Nu afwachten hoe het verder zal gaan met haar.

Groetjes.

🙂

Ooit was de stationsbuurt een druk bezochte omgeving. Je had er vele uitgaansgelegenheden zoals café’s een feestzaal en enkele kleine dancings waavan Peegie nog steeds verder leeft in de herinneringen van velen.

Tegenwoordig zijn al die leuke etablissementen verdwenen en waar de straat was liggen er nu grote tegels. Alleen aan de kant van de Ooststraat bevinden zich nog enkele café’s met terras. In de zomer plaatst stad er de zandbak voor de kleintjes. Dat trekt nog een beetje volk.

Behalve de weinige bomen is er geen groen. Het oude station verdwenen en een nieuw kwam in de plaats met veel leegstand binnenin.

Nu is stad van plan om het stationsplein groener en veiliger te maken. Daarvoor zal een bureau aangesteld worden. We vernemen binnenkort wie de “gelukkige” zal zijn. Ik kijk in ieder geval uit naar het resultaat binnen enkele jaren.

Groetjes.

🙂

Deze morgen reed ik in een dikke mist richting Staden. Om precies te zijn : deelgemeente Westrozebeke. Ik werd in het rusthuis aldaar verwacht om enkele documenten te tekenen. Donderdag verhuist mijn moeder naar dat woonzorgcenter voor onbepaalde tijd.

Ik kreeg de kamer te zien waar moeder gaat wonen. Het ziet er allemaal klein en gezellig uit. Ik denk wel dat ze het daar goed vertoeven zal vinden.

Gewapend met een pak papieren die ik thuis nog eens zal lezen ben ik er vertrokken. Ik heb er in ieder geval een goed gevoel bij.

Ik heb enkele foto’s genomen ter illustratie. Zoals je kan merken was het donker en mistig ook al zijn de foto’s rond de middag genomen.

Groetjes.

🙂

Zondagavond belde er iemand aan. Het was een medewerker van de Watergroep. Hij liet ons weten dat we voor de rest van de avond en een deel van de volgende zonder water zouden zitten; Blijkbaar is er een groot lek.

Deze voormiddag ben ik even wezen kijken naar de werkzaamheden. Ze waren met man en macht bezig. Volgens buurman Ronny liep het water zondagavond gelijk een beek over de straat. Een serieus lek met andere woorden.

Voorlopig is het hier behelpen met regenwater. Hopelijk is het probleem deze namiddag/avond opgelost.

UPDATE : We hebben terug water. Problemen opgelost.

Groetjes.

🙂

Rush was een Canadese progressieve rockband, bestaande uit Geddy Lee (zang, bas en toetsen), Alex Lifeson (gitaar, zang) en tot in 2018 Neil Peart (drums), die op 7 januari 2020 overleed.

Toen in 1974 het titelloze debuutalbum verscheen bestond de band uit zanger/bassist Lee, gitarist Lifeson en drummer John Rutsey. Nadat Rutsey nog hetzelfde jaar de groep verlaat wordt Neil Peart aangenomen als vervanger. Hij wordt de belangrijkste tekstschrijver en zorgt voor meer diepgaande teksten dan daarvoor. Waren er op de eerste LP nog invloeden van onder andere Led Zeppelin, vanaf hun tweede gaan ze richting prog-rock.

Tom Sawyer verscheen op het album Moving Pictures uit 1981. Het wordt beschouwd als een van de belangrijkste nummers van Rush.

Het nummer is geschreven door Geddy Lee, Neil Peart en Alex Lifeson in samenwerking met Pye Dubois van de band Max Webster, deze schreef later ook mee aan de nummers “Force Ten”, “Between Sun and Moon” en “Test for Echo”.

Muziek op zondag zit er weer op. Alvast een fijne dag gewenst.

Groetjes.

🙂

Het was een tijdje geleden dat Kesha de beruchte buurtkat nog eens in onze tuin langskwam. Sedert Louis de plak zwaait is dat niet zo evident meer om zomaar even de tuin te betreden. Gelukkig was Louis binnen aan het slapen.

Voor allen een fijne zaterdag gewenst.

Groetjes.

🙂