De dingen des levens !

Aan iedereen mijn beste wensen voor 2022. Dat jullie een gezond en zorgeloos jaar mogen beleven.

🙂

Vandaag even op gesprek geweest met de dokter die mijn moeder behandelt in het ziekenhuis. Conclusie is dat haar lichamelijke en geestelijke toestand niet beter kan worden. Haar hersenen hebben te weing zuurstof gekregen toen ik haar bewusteloos vond. Kortom : ze kan niet meer zelfstandig wonen. Ze staat op de lijst van enkele bejaardentehuizen voor een kort verblijf. Nu wachten totdat er plaats is.

Dit was mijn laatste log voor 2021. Op naar 2022. Al mijn lezers en medebloggers wens ik een voorspoedig en gezond 2022.

Groetjes.

🙂

In mijn vorige afleveringen over progrock en aanverwante heb ik vooral groepen uit de UK aan bod laten komen. Vandag steken we de grote plas over en leren wat er daar plaatsvond gedurende de jaren seuventig van de vorige eeuw.

Boston is een Amerikaanse rockband uit de stad Boston. Hun meeste successen vierden ze in de jaren 70 en 80 van de twintigste eeuw. Hun muziek is van grote invloed geweest op het grensgebied van hardrock en pop ballads. Hun grootste hits in Nederland waren: “More Than a Feeling”, “Don’t Look Back” en “Amanda”. De band kreeg door deze hits al snel de term Bostonsound (of de Bosstown Sound) opgespeld.

Hun eerste LP kocht ik toen die net uitgekomen was. Daar stond muziek op die refereerde naar Yes en Emerson Lake and Palmer. Die plaat heb ik destijds grijs gedraaid. Met dat streamen kan dat nu niet meer, een plaat grijs draaien. Uit die langspeler heb ik “More than a feeling” gekozen.

Dit zit er op voor 2021. In 2022 ga ik verder met muziek op zondag.

See you !

🙂

Gisteren vrijdag kreeg ik een telefoontje van de verantwoordelijke van de afdeling van het ziekenhuis waar mijn moeder momenteel verblijft. Hij liet weten dat ondanks de quarantaine het toegestaan was een bezoekje te brengen op kerstdag zelf. Wel mits in achtneming van de maatregelen zoals beschermende kledij, afstand houden en vooral geen knuffel- of ander lichamelijk contact.

Deze voormiddag ben ik dus langsgeweest. Hoe ik er uitzag zie je op de foto hierboven. Men kan nu eenmaal niet voorzichtig genoeg zijn.

De mentale toestand van moeder verschilt van dag tot dag. Deze morgen was ze weer verward en ook agressief tegenover het verplegend personeel. Of ze ten volle beseft dat ik bij haar geweest ben is te betwijfelen.

Verder wens ik jullie fijne feestdagen.

Groetjes.

🙂

Deze voormiddag viel deze kerstkaart in onze brievenbus. Het komt van de vroegere uitbaters van de hier op deze blog destijds beruchte frituur. Toeval of niet circuleert er momenteel een filmpje op FB dat ik destijds gepost heb. Hoofdpersoon is niemand minder dan de in 2020 overleden DJ Ronny King.

Ik besloot even in mijn archief te duiken om nog enkele filmopnamen van onder het stof te halen met Ronny als amusementmaker. Eén ervan post ik nu hier.

De bbq vond plaats in 2011. 10 jaar geleden dus. Veel is er veranderd ondertussen. De kleintjes zijn groot geworden en sommige grote mensen zijn niet meer onder ons. Eva is ook even in beeld. Toen was ze 13 nu 24. Wel leuk om dit alles nog eens terug te zien.

Groetjes.

🙂

Dat we niet bij ons moeder op bezoek mochten wisten we natuurlijk al. Gisteren kregen we via de telefoon te horen dat moeder zelf corona heeft.

Via FB messenger konden we een videochat voeren. Dit via een tablet van de afdeling waarin ze ligt. Ze was heel erg ontroerd ons even te mogen zien.

Deze morgen kreeg ik van een buur van haar een zelfgemaakt kerststukje. Dit heb ik via de dienst onthaal van het ziekenhuis haar bezorgd.

Dat ze dit ook nog moet meemaken op haar 88ste ondanks de drie vaccinaties.

Groetjes.

🙂

Roy Wood is een Britse rockmuzikant die lid is geweest van onder anderen de bands The Move, The Electric Light Orchestra en Wizzard. Door zijn opvallende verschijning was hij een voorloper van de glamrock.

Wood richtte samen met Move-drummer Bev Bevan en zanger/gitarist Jeff Lynne een band op met veel klassieke invloeden en met strijkinstrumenten in plaats van de gebruikelijke gitaren. Deze nieuwe band noemden ze Electric Light Orchestra (ook wel ELO genoemd). Ze sloten een platencontract af en brachten een (titelloos) album uit, dat Roy Wood en Jeff Lynne samen hebben geschreven en geproduceerd. Nadat ze een paar maanden hadden gerepeteerd met een strijkerssectie, gaven ze een aantal uitgebreide concerten. Roy verliet de band echter na korte tijd, wegens strubbelingen met het management. Hij heeft slechts op twee albums van ELO gespeeld, het eerste gelijknamige album en ELO 2.

Later dat jaar vormde hij een nieuwe band Wizzard. Deze band had een afwijkende bezetting, met twee drummers, twee cellisten en twee saxofonisten. De bombastische muziekstijl die gevormd werd door deze uitgebreide samenstelling was vergelijkbaar met “The wall of sound” van de Amerikaanse producer Phil Spector. Het bijzondere karakter van Wizzard werd versterkt door de bizarre kostuums en opvallende make-up. De band scoorde een aantal hits, waaronder Ball park incident, See my baby jive en I wish it coud be Christmas every day. Dit laatste nummer is mijn keuze voor deze aflevering op zondag.

Dit was dan weer de muziekles voor deze zondag. Nu mooi meezingen met mijn keuze van deze zondag.

Grrroetjes !!

🙂

Sedert afgelopen dinsdag kunnen wij niet meer op bezoek bij mijn moeder in het ziekenhuis. De afdeling waar zij momenteel verblijft is getroffen door corona. Bijgevolg is heel de afdeling in quarantaine. Zo kunnen we haar niet bezoeken.

Deze morgen ben ik naar haar huis geweest om alles wat maar enigszins bederfbaar is weg te gooien. Ik heb nu reeds een vermoeden dat ze niet meer naar haar huis terug zal keren. De verwarring in haar hoofd blijft. Afwachten hoe alles verder evolueert bij haar is de boodschap.

Groetjes.

🙂