De dingen des levens !

Greet schrijft.

Ik kom uit een katholieke familie uit wat men noemt de “petite bourgoisie” in een provinciestad.

Mijn grootvader heeft er voor gezorgd dat zijn gezin tijdens de oorlog niets te kort kwam.
Dat was natuurlijk niet gemakkelijk met zeven kinderen – vijf zonen en twee dochters – en hun stiefmoeder.
Mijn “echte” oma is gestorven in 1934 vlak na de bevalling van mijn moeder. na de oorlog kwam het gezin terug in Roeselare wonen en de kinderen konden verder hun studies afwerken. De oudste zoon schopte het tot Stadssecretaris van Roeselare en in deze hoedanigheid heeft hij gedurende de laatste jaren van zijn loopbaan mijn man nog als medewerker gekend. Toen kende ik mijn man nog niet. Dezelfde zoon heeft tijdens zijn leven veel inspanning geleverd om de stamboom zo volledig mogelijk op te maken. Lees verder →

Volle moed trek ik de eerste schooldag naar de nieuwe school. Ik moet dwars door stad met de fiets. Gelukkig ken ik hier de weg redelijk goed door er veel te winkelen met moeder. Na twintig minuten fietsen kom ik aan de schoolpoort. Ik stap van mijn fiets  en wandel naar binnen. Ik stal mijn fiets in het fietsrek en ga naar de koer. Overal zie ik meisjes. Weinig of geen jongens te bespeuren.  Dit kan niet waar zijn. Ik kijk in de richting van de schoolpoort en van overal lijken meisjes toe te stromen. Ik voel een lichte paniek over mij komen. Een dik geschminkte dame komt op mij af en vraagt welke studierichting ik volg. “Kantoor” stamel ik. “Kom maar mee, ik ga je tonen waar je je moet opstellen wanneer je  de bel hoort.” Lees verder →

We bevinden ons in het jaar 1975.
Ik ben 15 en zit in het middelbaar bij de broeders.
Geen vrouw of meisje in het gebouw te bespeuren.
Ik weet het nog niet, maar binnen enkele maanden zal er veel veranderen voor mij op dat vlak.
Veel leesgenot en fijne zaterdag.

Van meisjes begrijp ik niets. Ik heb niets met hen en zij niets met mij. Behalve enkele nichtjes die nu en dan mee op visite komen heb ik geen contact met meisjes van welke leeftijd dan ook. Ik ben aan de ene kant te verlegen en aan de andere kant vind ik het niet leuk om er geen contact mee te hebben. Kristel is weg uit mijn leven door die ruzie om geld tussen haar en mijn ouders. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik niet meer aan haar denk. En Karientje van Simonne van de hoek is ook niets voor mij. Te jong, te dom en te lelijk ook al kan ze lief zijn. Lees verder →

Toen ik enkele dagen terug met de fiets het stationsplein opreed om naar het werk te trekken zag ik deze deur staan. Daar moest ik een foto van nemen.
Ze doet me denken aan de verhalen van nonkel Juul en de deur in zijn gang waardoor mensen uit het verleden naar onze tijd komen. Ook wordt dankzij deze deur verleden en heden door elkaar geschud zodat het dorp meer en meer op het dorp ten tijde van 1945 begint te gelijken. Lees verder →

Blog van Greet.

De foto is van mijn vader Georges George (1923-2006).
Hij werd dus 83 jaar.
Tot op late leeftijd had hij een gelukkig leven en goede gezondheid.
Alleen de laatste 2 jaar van zijn leven waren er echt te veel aan.
Ziekte deed hem aftakelen en van het leven genieten was tijdens die twee jaren geen sprake meer.

De reden waarom ik over hem wil iets schrijven is dat mijn man onlangs in de oude doos met foto’s zat te snuffelen. Een mens begint dan te denken over het verleden en al die mensen die er niet meer zijn. De Foto was oorspronkelijk met zijn toen tweejarige kleinzoon op de arm. Hij was echt gelukkig om opa te worden
Dat ik als eerste van zijn drie kinderen trouwde was misschien moeilijk voor hem, maar hij heeft mijn man echt wel gewaardeerd.

Het valt mij moeilijk dat ik niet zo goed kan verwoorden waarom onze zoon zo lijkt op zijn opa.
Gevoelsmatig ben ik daar zeker van want ik ben tenslotte opgegroeid onder mijn vader.

Enkele voorbeelden : Intelligent, controlefreak, over alles een eigen mening hebben,rationeel, wiskundig aangelegd, dingen doen en gedragen omdat je dit ziet bij anderen.

Vele van deze kenmerken zag je bij mijn vader en tegenwoordig vinden we deze kenmerken terug bij onze zoon.
Mijn vader was boekhouder bij een bank. De nuchterheid in denken en omgaan met cijfers heeft de zoon echt niet van een vreemde meegekregen.
Opa was op latere leeftijd een bridgefanaat.
De zoon programmeert in zijn vrije tijd voor zijn plezier.

En zo leeft “opa” verder in onze zoon.

Groetjes.

Greet.