De dingen des levens !

Deze foto moet ten tijde van den tweeden wereldoorlog genomen zijn.
Het meisje rechts op de foto is mijn moeder.
Boven haar zie je Tante Rachel, die later mijn lievelingstante was.
Ook al was ze een groottante van me, ze was me meer genegen dan mijn grootmoeder.
Over mijn grootmoeder gesproken, die staat links op de foto.

In het midden staat nog een zus van mijn grootmoeder en tante Rachel.
Hoe ze heette weet ik niet meer. Dit zal ik eens aan mijn moeder moeten vragen.

Wat er precies aan de gang was toen de foto genomen werd weet ik ook niet, maar ik vermoed dat het om een communiefeest gaat gezien de “feestkledij” van de neefjes en het nichtje.

Ja, zo vind ik van alles in mijn doos.
Volgende keer meer.

Groetjes.

🙂

Daar er nogal veel interesse is naar oude foto’s bij de lezers dezer blog trakteer ik jullie deze keer met het “trouwportret” van mijn grootouders aan vaders zijde.

Dit is de onovertroffen Julius Spruytte met zijn jonge bruid Margaretha Demeyere. Beiden zijn geboren in 1897, een tijdje geleden dus. Volgens ik in mijn stamboom opgespoord heb zijn ze wettelijk getrouwd in 1923, maar gezien het eerste kind reeds in 1919 ter wereld kwam is het best mogelijk dat deze foto van een veel vroegere datum is. In die tijd was men nog niet verplicht eerst voor de wet en pas dan voor de kerk te trouwen. Het kan dus dat ze reeds veel vroeger voor de kerk getrouwd waren,maar door de naoorlogse situatie misschien pas jaren later wettelijk getrouwd waren.

Wie zal het zeggen ?

Volgende keer meer ouwen brol uit mijn hier nu reeds legendarische doos.

Groetjes.

🙂

Het is weer maandag.
De dag om het dagdagelijkse leven met volle moed weer te beginnen.
Sommigen onder jullie zijn waarschijnlijk met vakantie,
anderen zoals ikzelf niet.
Deze week ga ik werken,
de week erop ben ik vrij.
Nu kun je me op het stationsplein tussen de fietsen vinden.
Deze foto was dus profetisch.
Hier zie je me als twee of driejarige in actie.
Gedurende de komende week zal ik regelmatig een foto uit mijn oude doos hier plaatsen.
Groetjes en fijne dag.

Zoals de aandachtige volgers van deze hachelijke blog reeds jaren weten, hebben we hier naast onze drie katten ook nog een kostganger die dagelijks de restjes komt verorberen.
In de zomer logeert hij regelmatig onder een struik in onze tuin en in de winter maakt hij gebruik van ons tuinhuis.

Tussendoor gaat hij ook elders tafelschuimen. Waar hebben we het raden naar.
Soms zien we hem enkele dagen niet, vooral tijdens de kattenmaanden.
Dan laat hij zijn instincten los.
Achteraf komt hij meestal lichamelijk en geestelijk beschadigd terug.
De laatste keer dat hij teruggekomen is was hij duidelijk bleker geworden.
Ofwel teveel haar verloren tijdens de gevechten of een buurvrouw die bleekwater over zijn karkas gegoten heeft.
Wie zal het zeggen ?

Deze morgen kwam hij via de openstaande achterdeur even gedag zeggen.
Wat zoveel betekent als ” zet maar iets klaar, manneke !”

Heikel ?

Fijne vrijdag @iedereen.

🙂

Dit van Sus z’n vrouw
Waarom? Lezers van deze blog weten wel dat ik niet meer kan werken wegens de nodige operaties.

Oma, mijn 80-jarige mama dus.
Ik ben nu echt kwaad op haar.
Niet vanwege de pijn die ze heeft. Aan de ene pols geopereerd worden, terwijl je eigenlijk aan allebei moet, dat begrijp ik.
Zeuren aan de telefoon, omdat ik misschien de enige ben in de familie die het begrijp, ook goed.
Niet tevreden over haar chirurg, kan ik ook nog begrijpen

MAAR ik heb een afspraak gemaakt met mijn kinesist, die ook acupunctuur (een idee van haar- alles voor de pijn, maar geen normale pijnstillers
Na 2 sessies niet meer. Nee dan liever weer die huisdokter-homeopaat, van wie ze nu rododendrondruppeltjes moet nemen tegen zgn reuma.

Kijk, sinds mijn 12de ben ik opgevoed met biologisch verantwoord eten. Maar je mag toch in niets overdrijven.
Homeopathie, acupunctuur, zelfs paranormale geneeswijzen. Allemaal zien passeren.

Ja, vraagt de zoon -oudste kleinzoon, en “doorstart” van zijn nuchtere opa- zich soms af: zo’n verstandige, zeer katholieke vrouw als oma, hoe kan zij zo’n dingen geloven.
Ik vraag het mij ook soms af, van mijn verder zeer warme en hartelijke moeder.

Dat alternatieve zit niet echt in ons.