Het was een weekend vol afwisseling.
Zaterdag naar de hoofdstad van Westvlaanderen,
Tegen de avond een verjaardagsfeest.
Zondagmorgen richting Kortrijk
en in de namiddag op de koffie in Tielt.
Hopelijk was jullie weekend even weird en leuk als het mijne
In de loop van de week krijgen jullie van alles te lezen en te zien.
Dus zet jullie maar schrap.
Groetjes.
🙂
nog een fijne zondag.
🙂
Ik verschiet ervan dat het alweer van maart geleden is dat er hier nog iets verscheen. Nochtans is het niet de gewoonte dat Nonkel Juul zich zo lang kalm houdt. Nu ja, de tijd vliegt en voor je het weet zijn we maanden verder. Daarom dat ik een korte samenvatting gemaakt heb van wat er zoal gebeurd is sedert die geheimzinnige deur in de gang van het huis van de familie Blomme verscheen.
Niemand weet van waar die deur komt. Blijkbaar kan je er mee naar de tijd vlak voor of na het einde van WO II. Nu en dan komen er figuren uit het ver verleden naar onze tijd. De meest opvallende is natuurlijk Mieke met haar rode haar en sproeten, net als Bieke slechts gekleed in een kort wit hemdje. Daarnaast hebben we dan nog Gastonneke met zijn lieve mama, Zoë Bieze de heks enz.
Niet alleen komen…
View original post 295 woorden meer
Begin jaren 1970.
Nonkel Juul en tante Martha vieren hun “gouden Jubilee”!
Om tante Martha een plezier te doen was er eerst een Eucharistieviering in de kerk van Rumbeke.
Om nonkel Juul te plezieren was er nadien een feest in de zaal van café de Gilde, vlak naast de kerk van Rumbeke.
Het was een leuke bedoening.
Meneer den onderpastoor liet zich niet onder tafel drinken van nonkel.
Dat de onderpastoor enige tijd later het hazenpad koos met zijn dienster is hier maar een randgegeven. Lees verder
Greet schrijft
50 worden is een mijlpaal in een mens z’n leven.
Gevierd wordt hier klein, met buren en een paar dichte familieleden
Het zet een mens toch aan het denken.
En laat nu net denken mijn grootste gave en mijn grootste fout zijn.
Ja hoor ik kan enorm veel denken. Hoort dat bij zekere intelligentie? Ik veronderstel van wel.
Het erg katholiek opgevoed zijn kan ik wel duiden na al die jaren. Het schuldgevoel dat er meegegeven wordt, is iets anders. Het heeft mij veel gekost om daarvan af te raken.
Daarvan af ben ik voor een groot deel door mijn wederhelft, hierna F.
Ja F, hij en ik hebben een heel moeilijk parcours -nog niet gedaan- achter de rug met het autisme van onze kinderen.
De zoon is ondertussen student, en een echte geek, of nerd, ik ken de juiste term niet weer. Wel de enige in huis die soms echt ziet of ik pijn heb. En zo op z’n privacy gesteld dat het bij wijze van spreken pijn doet om hem ook maar ergens te vermelden.
Dochter, dat is 15 jaar zorgen en -peuten en mss te vroeg, maar waar ze nu naar toe gaat toch positief
Ja en laat mij nu eindigen met iets waar ik niet over moet denken, mijn lichaam, artrosepijn, dat is niet waar je je dag mee moet afwachten, ik bedoel het is niet te weten wanneer het opduikt .
Laar het positieve dan maar komen zou ik zeggen!
Serieus, heel onverwachts iemand gehoord. En ja ik zie het positieve in mezelf en in het algemeen, als is het maar een toevallige ontmoeting.
Van nature ben ik positief ingesteld en heb ik een groot relativeringsvermogen, betrouwbaarheid en een irnonisch tot cynisch gevoel voor humor, waarom denk je dat deze blog bestaat??
Altijd met de toestemming van F
Na de begrafenis gaat het leven voor onze nonkel gewoon weer verder. Regelmatig komt hij bij ons over de vloer. De neergeschoten wilde konijnen liggen dan buiten op een hoopje naast zijnen tweeloop terwijl hij enkele kopjes koffie achterover giet. Met hem erbij is het nooit vervelend. Op een dag komt onze buurvrouw iets vragen terwijl hij aan tafel zit. Hij bekijkt haar goed. Het is haar aan te zien dat zij niet op haar gemak is met zijn belangstelling. “Heb ik je niet bij den Ollander gezien ?” raspt zijn oude doorleefde stem. Nu wordt ze helemaal rood. Grijnzend kijkt hij haar aan. “Daar hebben ze goed spul, nietwaar ?” “Ik begrijp niet wat je wilt zeggen” reageert ze met snedige stem. “Ik heb je wel gezien zulle, daar aan den toog met je korte rok. Ge kon tussen uw benen kijken tot aan uw slokdarm”. Hij proest het uit. Dit is niet naar haar zin en vlug maakt ze dat ze wegkomt. Nonkel weet maar al te goed wat hij gezien heeft. “Nog wat koffie ?” vraagt mijn moeder. Aan de blik in haar ogen te zien begrijpt ze niet goed waar de conversatie van daarnet over ging. Lees verder
Zaterdagmorgen was ik traditioneel met mijn moeder boodschappen aan het doen in den Aldi. “Passeren we langs zo’n container waar je kledij kan in gooien ?” Ik knikte. Terwijl we naar de auto stapten vroeg ik wat er zoal in die zakken zat. “Ik ken iemand die deze spullen wel kan gebruiken en indien niet zal ze wel een bestemming voor vinden.” “Bedoel je die dame met dat lastig kind ?” Weer knikte ik. “Leen dus, ik dacht het al. Ga je haar met die ouwe spullen opzadelen ?” “Natuurlijk, ze draagt zelfs één van je oude bloezen.” Verwonderd keek moeder me aan. “Hoe groot is die vriendin van je ?” “Iets groter dan ik” antwoordde ik terwijl ik de deur van de auto voor haar opende. Lees verder
Ik ben het al goed gewoon op de nieuwe school. Naast mijn eigen klas heb ik ook de leerlingen van haartooi en kleding leren kennen. Sommigen, zoals de meisjes uit mijn buurt kende ik al van voordien. In haartooi zitten ook enkele jongens. Eén van hen, Patrick is wel een hele speciale. Met zijn lange gestalte en vuurrode kop haar valt hij zo al op. Tijdens de vrije momenten op de speelplaats trekt hij alle aandacht naar zich toe. Dan doet hij alsof hij een koningin is of een filmster. Met zo iemand in de buurt is het nooit vervelend. De andere jongen die voor kapper leert is juist het tegenovergestelde. Een stugge norse jongen die nooit heeft leren lachen. Lees verder
Laten we eerst en vooral beginnen met het geven van de “juiste oplossing” van de vraag die hier zaterdag gesteld werd. Het is inderdaad een droogzwierder voor kleren. Vroeger stond dit naast de eveneens oude wasmachine van mijn moeder. Nadat alles goed gewassen was ging deze de “centrifuge” in. Dit machientje verhuist nu naar een vriendin van mijn moeder. Hopelijk loopt alles goed af want die dame heeft nu al de indruk constant onder stroom te staan, zo erg schudt en beeft ze. Lees verder
Zoals iedere zaterdagmorgen ging ik deze morgen boodschappen doen met mijn moeder.
Dat doen we al vele jaren zo.
Binnenkort wordt ze 82, op de 9de augustus om precies te zijn.
Ze kan zich nog prima behelpen in haar huis.
Dat ze een beetje vergeetachtig geworden is nemen we er maar bij.
Ik ben dat ook al en en nog bijlange zo oud niet als zij.
Maandag ga ik met haar naar een huidspecialist.
De huid op haar vuisten is precies ontstoken.
Hoe dan ook, daar moet naar gekeken worden door een specialist. Lees verder
De dingen des levens ! 