De dingen des levens !

Waarbij deze blogger met een arabische prinses een wagon deelt.

https://flic.kr/p/FpszNz

Ik stap in de wagon. Tot mijn verbazing merk ik dat het een dubbeldek wagon is. Een trapje leidt me naar boven. Ik zet me bij het raam en zie het swingende meisje nog druk bezig zijn.
De trein vertrekt uit Roeselare.
Ik kijk door het raam totdat het zwarte swingende meisje niet meer dan een stip is.
Er is niet veel volk in de wagon.
Ik hoor stemmen een vreemde taal spreken.
Schuins voor me zitten twee dames druk met elkaar te praten.
Zij spreken de taal die ik niet begrijp.
Bij de eerste halte staat één van hen recht. Ze kussen elkaar hartelijk.
Dan vertrekt de ene dame.
De andere blijft alleen achter.
Weer gaat de rit verder.

“Meneer, meneer”
Het is de achtergebleven dame die me roept.
“Meneer, gaan we nu Kortrijk” vraag ze me in gebrekkig Nederlands.
Nog één halte en dan stopt de trein in Kortrijk”. antwoordt ik zo duidelijk mogelijk.
Ze glimlacht.
“Kortrijk ?” vraagt ze opnieuw.
“ja hoor, deze trein stop in Kortrijk, ik moet daar ook uitstappen”.
Ik praat traag en articuleer zo goed als ik kan.
“Dan Kortrijk ?”
“Ik ook Kortrijk” probeer ik opnieuw.
Ik sta recht en ga tot bij haar haar terwijl ze me van op haar bank met haar gitzwarte ogen vragend blijft aankijken.
“Wij gaan samen uitstappen” ga ik verder.
Ze wijst naar de bank tegenover de hare.
“Samen ? Jij hier zitten hoor.”
“Euh, ik, mag ik…?”
Ze knikt vol  overtuiging.
Ik ga recht tegenover haar zitten en probeer een gesprek te starten.
“Welke taal spreek je ?” vraag ik haar.
“Arabisch, Nederlands moeilijke taal, jij spreek Arabisch ?”
Zij vertelt dat ze uit Bagdad komt en vooraleer in België verzeild geraakt te zijn enkele jaren in Turkije woonde. “Jij turkisch spreken” vraagt ze met een zachte stem. Ik schud mijn hoofd. “Welke talen jij dan spreken ?” Ik antwoord dat ik behalve Nederlands ook Frans en Engels kan praten. Ze begint te lachen. Dan stokt het gesprek en kijkt ze wezenloos door het venster. Ze heeft een brede neus en grote volle lippen. Haar tweekleurig haar keurig rond haar lichtbruin gezicht. Wat mij het meeste opvalt zijn haar brede handen. Vergeleken bij de hare zijn de mijne maar klein. Een zwarte legging en hoge hakken sieren haar benen.
“Shoppen ?” probeer ik het gesprek terug op gang te krijgen. Niet begrijpend kijkt ze me aan. “Winkelen ?” probeer ik opnieuw. “Ja” ze kijkt er duidelijk naar uit om de winkels in Kortrijk met een bezoekje te vereren.

We naderen Kortrijk. De trein vertraagt. Daar staat de kaartjesknipper plots voor ons Ik overhandig hem mijn ticket. “Kunnen we van uit deze wagon uitstappen want ik zag daarnet op een scherm dat dit van uit de twee laatste wagons niet mogelijk is en ik heb niet opgelet toen ik opstapte of dit één van die twee wagons is” vraag ik de man terwijl hij mijn kaart knipt. “Dit is geen probleem hoor hier met deze wagon. Jullie kunnen straks gewoon uitstappen. “Oef ik vreesde er al voor met deze wagon, zo ene daar heb ik nog nooit ingezeten” ga ik verder. “Dat zal wel” reageert de ambtenaar van dienst. “Ze gooien tegenwoordig alle wagons lukraak door elkaar. Een zootje maken ze ervan meneer.”. Na deze woorden gaat de man verder.

De trein stopt en ik sta recht. “Kortrijk ?” “ja hoor, volg me maar”. Gedwee stapt de vrouw samen met mij naar de deur. Zodra we ons op het perron bevinden gaan we elk een andere weg. Ze draait zich om en met een brede glimlach zwaait ze nog vlug even naar me. Dan zie ik haar met sierlijke pas verdwijnen in de menigte.

Einde

🙂

Deel 1 van het verhaal over deze blogger die de trein neemt.

https://flic.kr/p/Fn9YEW

Het is na de middag.
Ik zit op een bankje op het perron.
Aan de overkant van het spoor zie ik een afro tiener staan dansen met haar koptelefoon op. Een man die naast me zit ziet het tafereeltje ook en  kijkt vervolgens nors in mijn richting. “Die vreemden maken hier alles kapot”.

Vragend kijk ik hem aan.
“Ik ben invalide door een dom arbeidsongeluk en moet rondkomen met een karig 900 €. Komt daarbij dat ik nog mijn dochter ten laste heb. Die vreemden hoeven niets te doen en krijgen alles wat hun hartje lust.
Ik schrap mijn keel. “Ik denk dat we het ergste wel gehad hebben” ga is van start. “Zo ver zal het wel niet komen dat ze het allemaal gaan kapot maken.
Hij knikt. “Het mag wel, ik zit met mijn kapotte rug door in die put te vallen tijdens de bouw en sedertdien mag ik iedere maand  ook nog eens naar die psychiater.” Vervolgens duwt hij me een pagina van de Metro onder de neus. “Kijk, ze gaan ook nog eens snoeien aan de sociale zekerheid. Wie denk je dat ze hiermee zullen treffen ?” Een dame die aan mijn andere zijde zit zegt geen woord maar luistert merkbaar mee. Ik richt mijn blik aan de overkant van het spoor.

Het meisje trekt zich niets aan van wat zich rondom haar afspeelt en danst uitgelaten verder. Haar kont swingt zoals alleen de konten van afro dames dit kunnen. Zo uitbundig staat ze te dansen op de tonen van muziek die zij alleen door haar koptelefoon kan horen. Door het schudden van haar hoofd waait haar afro kapsel alle kanten uit zodat ze me aan een leeuwin doe denken. Dan realiseer ik me dat alleen leeuwenmannen zulke beharing hebben.

Daar komt de trein. Zonder een woord te zeggen knikken mijn buur en ik elkaar gedag en ik stap naar de dichtstbijzijnde wagon. Als ik me aan het raam zet zie ik het meisje nog steeds staan swingen. Ee, fluitsignaal en de trein komt in beweging. Daar gaan we.

Word vervolgd !

Ook al is het nog fris, de zon schijnt en dat zorgt er voor dat de mensen na die natte donkere dagen weer eens naar buiten komen. Mijn lieftallige buurvrouw was vrijdag druk bezig gras te maaien. De buurman van één van mijn collega had dezelfde inval, dit tot grote ergernis van mijn collega. Hij heeft namelijk een hekel aan het geronk van grasmaaiers. Zelf zal hij zijn tuin laten heraanleggen maar vreest voor de bemoeienissen van een buurvrouw die zijn doen en laten met argusogen in de gaten houdt. Ja lieve lezers, de lente komt er hoe dan ook aan.

Wie er ook wakker schieten met het mooie weer zijn de schoolmeesters- en juffen. Die krijgen zo rond deze tijd van het jaar de briljante inval om er samen met de kindjes met de fiets op uit te trekken. Een klassieker om de leerlingen bezig te houden tot aan de grote vakantie. Kleine Muis gaat volgende maand met haar klas 2 dagen er op uit met de fiets. Deze week moet haar fietsje in orde zijn daar hij volgende week op school moet zijn voor een inspectie. Zo zal je maar met kromme wielen en zonder stuur de straat op fietsen. Nee dus !

Deze morgen kwam Grote Muis met een lijst in de vuist het fietspunt binnen. Er moet één en ander aan de fiets hersteld of bevestigd worden. Dan rees de vraag hoe het fietsje in de zaak zou geraken.

https://flic.kr/p/ESGcvS

Groetjes.

🙂