De dingen des levens !

Greet schrijft
Waarom zou “rubriek” een andere naam moeten krijgen als het gaat over het gewoon letterlijke dat er ook kan zijn?

Eva basisschool in de aangepaste lagere school.
Een vorige poetsvrouw Fatima. Ja, een Marokkaanse die getrouwd was met een autochtone Belg. Haar poetsen was grondig, zo grondig, dat ze het verschil tussen een bibliotheekboek en een gewoon boek niet zag. er mocht niets verzet worden in haar kamer of ze werd hysterisch.

Wij hebben zowat alles uit de kast gehaald om Fatima te laten begrijpen dat een centimeter een centimeter is voor een kind met autisme. Letterlijk is letterlijk Zo ver dat een buurman mij vroeg: Greet: zou je beter niet Arabisch leren??

De overschakeling naar een meer familie-vriendelijke poetsvrouw hebben wij dan maar gedaan. Ook gekregen trouwens.

mvg
Greet

Vrijdagavond gaat mijn gsm
Aan de andere kant van de digitale lijn hoor ik de karakteristieke stem van Klusjesman. “Hei, ik ben in Roeselare voor een klus. Mag ik even je ladder lenen ?” Ik zeg dat hij maar moet afkomen. Hij weet me allang genoeg wonen. Enkele minuten later stopt een auto voor ons huis. Het is den Klus samen met een mij onbekend manspersoon. Ik haal de ladder uit de schuur. Deze wilt niet in de auto van de manspersoon. Gelukkig lukt dit wel in mijn wagen. Even mijn schoenen aantrekken en ik volg hen met de ladder naast mij.

Nadat klus de ladder uit mijn auto gehaald heeft vraagt de man of ik nog even wil binnen komen. Geen probleem, ik heb toch niets meer op mijn agende voor deze avond. Trots toont hij mij zijn werkkamer. Die staat volledig in het teken van de Portugese voetbalploeg SL Benfica. Deze ploeg is zijn leven als het ware. Hij is de ambassadeur alhier. Hij vertelt over zijn etentjes met sterren zoals Ronaldo. Een boeiend leven lijdt deze man in ieder geval. Straks vertrekt hij weer eens voor enkele maanden naar Portugal.

Zo gaat de avond voorbij en is het tijd voor mij om terug naar huis te keren. Bij het afscheid nemen overhandigt hij me een fles Portugese wijn als dank voor het gebruiken van mijn ladder. Ik heb de ladder toch niet onmiddellijk nodig. Klus moet maar laten weten wanneer ik deze terug kan halen. Zo is het afgesproken.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
Zoals gezegd een wekelijkse rubriek over autisme. Een titel? Dat laat ik over aan mijn echtgenoot.

Ik begin op bekend terrein.
Voor wie het nog niet weet, de zoon en ik delen iets, namelijk -door professionelen onderzocht, en vastgesteld- hoogbegaafdheid. Het denken, en een zekere taalvaardigheid, hebben wij gemeen. Het enorm logisch redeneren, reageren daar herken ik mijzelf absoluut niet in.

De zoon -21- is aan het afstuderen.
Door een vraag van de zeer attente leerkracht van het 2e leerjaar hebben wij hem laten onderzoeken op wat? Toen waren we al bezig met de op dat moment 5-jarige dochter. Kwam naar voren: autisme. Het huilen, het rigide kreeg voor ons een plaats. Hij was 9. Tot in het 5de leerjaar ging alles relatief goed.

Een cliché dat voor Francky en ikzelf een soort running gag is geworden. Wij vertrouwden hem aan die leeftijd : laat niemand binnen. De 9-jarige was alleen thuis. Zijn tante kwam aan de deur. Ze belde aan, kwam kijken door het venster, zag hem en deed teken, waarom doe je niet open. Hij schreef een briefje : “ik ben alleen thuis en mag niet open doen”. Hij toonde dat via het raam aan z’n tante.
Met die reactie werd eindelijk geloofd door de familie dat die jongen met zijn o zo goede punten op het rapport ook wel autisme had.
De regels werden aangepast : oma, familie, de buurvrouw mag je binnenlaten.
mvg

PS
Het zit mij hoog om door een hulpverlener een “expert” genoemd te worden ivm en tegelijk, het gaat toch goed met jullie zoon. Dit na ons dochter’s probeersel. Precies of je je ene kind kan afwegen tegen een ander.

Greet schrijft

Iedereen die deze blog leest weet dat hier autisme gaande is.
De 2de zelfmoordpoging van onze dochter, dat gaat over psychotische moeilijkheden, en al lang niet meer over autisme op zich.

Ik kan heel wat schrijven over autisme.
En hoe er mee om te gaan.
Overeen komen met Sus: een wekelijkse rubriek
mvg

Greet schrijft
Vorige blog is somber.
Neemt niet weg dat sinds een maand -met de dochter niet meer thuis- ons leven min of meer, zo niet normaler, toch wel rustiger is geworden.

Zo had ik tijd om naar een pedicure-specialiste te gaan ivm een al lang zeer pijnlijke eksteroog -likdoorn voor nederlanders.
Het verwijderen op zich deed geen pijn, tot mijn grote verbazing.
En waarover praat je tijdens een pedicurebehandeling? Over voeten. Aan voeten hangen tenen.
Ik ben geboren met 6 tenen aan mijn rechtervoet, en een aanhangseltje aan mijn kleine linkerteen. Zelf heb ik het niet geweten, want het overtollige is operatief verwijderd toen ik 1 week oud was. Na 50 jaar zijn de littekens nog altijd te zien. Wel is mij altijd verteld dat mijn grootvader 12 tenen had.
Dat is polydactylie. ’t Schijnt niet zo heel uitzonderlijk te zijn? De pedicuremevrouw was juist geinteresseerd vanwege mijn littekens. Ze kende het, maar had nog nooit zo iemand gezien.
Soit, zolang je geen last hebt om te stappen zou ik niet weten om daarover iets te zeggen.
Het lijkt mij lastiger om hetzelfde te hebben met extra vingers, wat ook bestaat.

Eerlijk waar, nooit gedacht dat iemand zo oprecht geinteresseerd zou zijn in mijn tenen

mvg
Greet

Greet schrijft
Een goed ouderwets West-Vlaams woord. Zo voel ik mij en bij uitbreiding Sus over “die één niet aangename gebeurtenis” zoals hij schreef.

Omfloerst om daar over te schrijven is één oplossing. Uit de tweede hand schrijven is zeker. Maar eigenlijk is hier over de psychisch zieke dochter al veel te veel omfloerst geschreven en gezegd en gedaan.

Feiten: ze mocht vorige week woensdag voor een paar uurtjes naar huis. Papa haalde ze op en ze was inderdaad een paar uurtjes thuis, gewoon, vrolijker, met het konijn bezig, aan de computer. Niets om je zorgen over te maken.
Wel vroeg ze om de pillen die ze, voorgeschreven in het vorig ziekenhuis, meegekregen had naar huis de dokter had er om gevraagd. Zogezegd zogedaan.

Feiten: ze heeft diezelfde avond die pillen ingenomen en is moeten afgevoerd worden om haar maag te laten leegpompen. Dicht bij een coma.
Vanuit het centrum hebben ze ons niet verwittigd. Ze lieten het aan Eva zelf over. Zo vanaf vrijdag bij mondjesmaat via berichtjes en telefoontjes contacteerde zij ons.
Ik mag dit weekend niet naar huis,
Twee telefoontjes daarvan bij de zoon toen wij zalig onwetend bij de buren waren. Ook de zaterdagmorgen, met sus zoals altijd boodschappen doen, en ikzelf naar een begrafenis.
De echte waarheid over Eva was zaterdagmiddag. Papa op bezoek en ze moest zeggen van de verpleging wat ze had gedaan. Nu mag ze niet meer buiten tot de dokter groen licht geeft.

Vernesteld zoals gezegd. Ik weet dat sus weet dat ik daarover anders en eerder zal schrijven dan hem.
Vernesteld ook: GOED dat dit gebeurd is in het psychiatrisch centrum. Want na een maand daar is ze eindelijk door de mand gevallen met haar vals goed zich gedragen.
Vernesteld ook: WRAAK-gevoelens en een lange neus naar al die pseudo-hulpverleners die vonden dat moeder overdrijft. Ha ja.

En een geloof -hoe tegenstrijdig ook- in de mensen van het centrum waar ze nu is, JUIST omdat ze het zelf moet doen.

Een lange blog, niet grappig, maar wel gemeend.

mvg
Greet

Vandaag is Roeselare nogal veel in het nieuws geweest. Door de overvloedige regen van gisteren was er wateroverlast. Gelukkig heeft het vandaag niet meer geregend hier.

Hier te huize S. hebben we er gelukkig niet veel van gemerkt. Alleen onze tuin aan de zijkant van ons huis stond onder water. Slechts de piranha’s ontbreken.

https://flic.kr/p/HhDVho

Verder geen nieuws behalve dat het hondje van Buurmeisje op de rug van het hondje van Kleine Muis gereden heeft terwijl de meiden samen met de honden aan het wandelen waren. Of dit een vervolg krijgt zien we wel.

Groetjes.

🙂