De dingen des levens !

Tijdens het weekend mocht onze dochter telkens van 9 tot 20 u 30 thuis zijn.
In het begin viel het mee.
Zaterdag eten voor haar cavia en konijn gehaald en in de namiddag samen met de twee muizen nog enkele winkels bezocht.
Hier zie je haar op de achtergrond aan een kraampje op de parking van Floralux in Dadizele.

https://flic.kr/p/FAf6xv

Zondag ging het wat minder. Na het middageten wou ze terug naar het ziekenhuis. Geen probleem voor ons daar het niet ver rijden is. Maandag ging het helemaal mis. Van in de morgen reeds voelde ze zich onrustig en tegen de middag wou ze terug naar het ziekenhuis. Ik ben in de namiddag nog even langs geweest. Ze had een pilletje gekregen en moest rust houden op haar kamer.

Vandaag ging ik haar bezoeken. Ze was weer goedlachs maar haar hersenen zijn duidelijk nog niet echt tot rust in staat. Hopelijk weten we in de loop van de week meer.

De foto van dit “kunstwerk” nam ik tijdens onze wandeling rond de kliniek. Het bevindt zich verborgen tussen de struiken. Geen idee wat het voorstelt of waarom het daar staat.

https://flic.kr/p/FnNCGs

Groetjes.

🙂

greet schrijft.

Eigenlijk een mededeling die er niet zou mogen zijn. Belangrijk, na weer iets moeten meegeven over de dochter.

Dochter mag niet meer zijn in een bepaalde omgeving. Ze zou moeten dus naar een langdurige opvang.
Dochter zal dit weekend overdag thuis zijn.

hoera.
En het is maar te hopen dat alle personen na de afkortingen tov, clb , sint idesbld enz nu echt juist zijn

ja dit gaat over wij die gewoon een gezin kunnen zijn mss
ja voor het eerst vernomen Eva is behalve autisme ook echt een “persoon”.

mvg

greet, francky en jasper

https://flic.kr/p/Fu15jT

Regelmatig lees je hoe nonkel Juul café Transvaal onveilig maakt.
Recht tegenover het huis waar onze geliefde oom woonde was er een café die zo heette. En een tiental meters verder had je dan café Vlaanderen. In die tijd en dan spreek ik eind jaren 1950 begin  jaren 1960 kon je zowat om de 50 meter je dorst lessen hier in Rumbeke.

Je moest via een gang naar binnen. Links ging je door een deur naar een kruidenierswinkeltje en rechts bevond zich de gelagzaal  Zo simpel ging het er aan toe in die tijd.

Beide café’s zijn ondertussen verdwenen, maar deze foto van den Transvaal heb ik nog voor jullie. De waardin heette Julia en je kan haar zien zitten op de schoot van een klant. Zoiets was heel erg gedurfd en schandalig in die tijd. Den pastoor zal er niet goed van geweest zijn.

Mijn vader zaliger staat er ook op.
Zo was er een deftige dame die bij mijn moeder aanklopte om haar te laten weten dat ze gehoord had dat  Marleentje op de schoot van mijn vader zat na een kaartspel de afgelopen zaterdag. Hierop reageerde mijn moeder met “Als hij er deugd van gehad heeft is het voor mij geen probleem”. Waarop de deftige dame sprakeloos afdroop.
Wie hem meent te herkennen van foto’s uit oudere logjes mag het hier laten weten. De winnaar krijgt een porseleinen pispot die nonkel Juul van onder uw gat zal komen wegschieten met zijnen tweeloop.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft

De dood. Ik wil 100 jaar worden. Ik wil op bed liggen en wachten tot ik dood ga. Waarom zeggen christenen dat de wereld 6000 jaar bestaat en de wetenschappers miljoenen? Waarom los ik op in het niets en waarom weten wetenschappers nog niets met de technologieen wat het leven na de dood is? Ik wil 100 jaar worden en ik wil aan de dokter vragen om euthanasie. Wat ons dochter bezighoudt sinds ca 4, 5 maanden.

Zondag, na een avondje logeren bij oma, met wie ze op bezoek ging bij een bejaard familielid, weer zo’n uitbarsting. Vader en broer J zien haar niet graag omdat ze niet ingingen om haar in te schrijven om een robotlichaam te krijgen. Enfin, eenmaal bij de huisartsenpost ging het vlug, die opname.

Vanavond bij haar op bezoek, nog altijd niet van gedacht veranderd. Ze heeft blijkbaar via een website de gegevens gevonden van de professor die bezig is met een robotlichaam te ontwikkele. Ze heeft hem een mail gestuurd om op de wachtlijst te staan om binnen een paar jaar zo’n lichaam te krijgen.

Sinds vanmorgen bevestiging: ze is weer in een psychose.

5 jaar geleden, 13 jaar oud kreeg de dochter psychoses en werd ze opgenomen op kinderpsychiatrie. Simpel was het niet om haar daar te krijgen en er was een hele druk nodig, van huisdokter tot ik weet niet meer wie. De kinderpsychiater daar was eerlijk: we weten niet wat dat veroorzaakt: autisme, de puberhormonen, we weten ook niet of ze er uitgroeit of niet.

Soit om te zeggen dat wij 3 opgelucht zijn dat ze niet thuis, maar wel veilig is. Complicatie : het dwergkonijn en cavia die ze goed 2 weken geleden binnenbracht, en NEEN wij wisten van niets. Goed voor haar dat J een groot hart heeft voor dieren, die zal er wel voor zorgen.

Verder weten we nog niet veel, ze is in observatie.

mvg Greet

https://flic.kr/p/F8yrcL

Jammer dat het weer eens van gekomen is  : een aanslag met een pak doden als resultaat. Iedereen had het zien aankomen en nu moeten er koppen rollen.

Mijn gedacht is rustig te blijven en ons niet te laten leiden door woede en haatgevoelens. Er zit overal kaf tussen het koren. Dat de schuldigen moeten gestraft worden is een feit, maar om daarom iedereen met ander huidskleur of geloof aan te vallen is niet mijn ding. Dat is juist wat die terroristen willen. : “verdeel en heers”.

https://flic.kr/p/FyvnQC

Wat me opvalt is dat er door die aanslagen plots zoveel Belgen zijn in dit land. Dit leid ik af door al die profielen op Facebook die plots de Belgische driekleur dragen.
Voordien hadden we hier alleen Vlamingen en Walen behalve dan ons koninklijk echtpaar en wanneer de Rode Duivels op het veld verschijnen.
Vreemde situatie als je het me vraagt.

Groetjes.

🙂

Obama is op Cuba geland.
Twitter bestaat 10 jaar
en vandaag begint de lente.

Het weekend zit er op.
Enkele dagen vol afwisseling :
Vrijdagnamiddag naar het afscheid van de oude en kennismaking met de nieuwe burgemeester geweest en om de dag af te sluiten enkele uurtjes karate, zonder burgemeesters wel te verstaan. Op de foto ziet u twee bevallige collega’s klaar voor een spelletje “Hoger Lager” met de burgervaders.

https://flic.kr/p/EtDsFu

 
Zaterdag traditioneel boodschappendag en om de dag te eindigen een eenvoudige doch voedzame maaltijd in de hier op de blog beruchte frituur.  Het was weer eens een uitputtende avond.

https://flic.kr/p/FkH6Xp
Zondag met Grote Muis op de koffie geweest bij Kleine mama terwijl de kleintjes hier genaamd Grote Baas en Kleine Muis gewapend met hun bikini het zwembad gingen onveilig maken.
Deze zondag eindigde in mineur met de opname van onze dochter die momenteel door een diep dal gaat.

https://flic.kr/p/EUyFf3

Of ik hier veel zal posten of op bezoek komen bij jullie hangt af van de situatie hier.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/Fnac5A

Nog even een foto van de aan de gang zijnde werken die ik van op het perron genomen heb donderdagnamiddag toen ik net terug was van een namiddagje Kortrijk.
Zoals je ziet zijn ze druk bezig met de heraanleg.
Tegen wanneer alles klaar zal zijn is koffiedik kijken.
Het fietspunt moest zich reeds in 2012 in het nieuwe station bevinden.
Met overheidsopdrachten weet je maar nooit.

Groetjes en fijne zondag.

🙂

Waarbij deze blogger met een arabische prinses een wagon deelt.

https://flic.kr/p/FpszNz

Ik stap in de wagon. Tot mijn verbazing merk ik dat het een dubbeldek wagon is. Een trapje leidt me naar boven. Ik zet me bij het raam en zie het swingende meisje nog druk bezig zijn.
De trein vertrekt uit Roeselare.
Ik kijk door het raam totdat het zwarte swingende meisje niet meer dan een stip is.
Er is niet veel volk in de wagon.
Ik hoor stemmen een vreemde taal spreken.
Schuins voor me zitten twee dames druk met elkaar te praten.
Zij spreken de taal die ik niet begrijp.
Bij de eerste halte staat één van hen recht. Ze kussen elkaar hartelijk.
Dan vertrekt de ene dame.
De andere blijft alleen achter.
Weer gaat de rit verder.

“Meneer, meneer”
Het is de achtergebleven dame die me roept.
“Meneer, gaan we nu Kortrijk” vraag ze me in gebrekkig Nederlands.
Nog één halte en dan stopt de trein in Kortrijk”. antwoordt ik zo duidelijk mogelijk.
Ze glimlacht.
“Kortrijk ?” vraagt ze opnieuw.
“ja hoor, deze trein stop in Kortrijk, ik moet daar ook uitstappen”.
Ik praat traag en articuleer zo goed als ik kan.
“Dan Kortrijk ?”
“Ik ook Kortrijk” probeer ik opnieuw.
Ik sta recht en ga tot bij haar haar terwijl ze me van op haar bank met haar gitzwarte ogen vragend blijft aankijken.
“Wij gaan samen uitstappen” ga ik verder.
Ze wijst naar de bank tegenover de hare.
“Samen ? Jij hier zitten hoor.”
“Euh, ik, mag ik…?”
Ze knikt vol  overtuiging.
Ik ga recht tegenover haar zitten en probeer een gesprek te starten.
“Welke taal spreek je ?” vraag ik haar.
“Arabisch, Nederlands moeilijke taal, jij spreek Arabisch ?”
Zij vertelt dat ze uit Bagdad komt en vooraleer in België verzeild geraakt te zijn enkele jaren in Turkije woonde. “Jij turkisch spreken” vraagt ze met een zachte stem. Ik schud mijn hoofd. “Welke talen jij dan spreken ?” Ik antwoord dat ik behalve Nederlands ook Frans en Engels kan praten. Ze begint te lachen. Dan stokt het gesprek en kijkt ze wezenloos door het venster. Ze heeft een brede neus en grote volle lippen. Haar tweekleurig haar keurig rond haar lichtbruin gezicht. Wat mij het meeste opvalt zijn haar brede handen. Vergeleken bij de hare zijn de mijne maar klein. Een zwarte legging en hoge hakken sieren haar benen.
“Shoppen ?” probeer ik het gesprek terug op gang te krijgen. Niet begrijpend kijkt ze me aan. “Winkelen ?” probeer ik opnieuw. “Ja” ze kijkt er duidelijk naar uit om de winkels in Kortrijk met een bezoekje te vereren.

We naderen Kortrijk. De trein vertraagt. Daar staat de kaartjesknipper plots voor ons Ik overhandig hem mijn ticket. “Kunnen we van uit deze wagon uitstappen want ik zag daarnet op een scherm dat dit van uit de twee laatste wagons niet mogelijk is en ik heb niet opgelet toen ik opstapte of dit één van die twee wagons is” vraag ik de man terwijl hij mijn kaart knipt. “Dit is geen probleem hoor hier met deze wagon. Jullie kunnen straks gewoon uitstappen. “Oef ik vreesde er al voor met deze wagon, zo ene daar heb ik nog nooit ingezeten” ga ik verder. “Dat zal wel” reageert de ambtenaar van dienst. “Ze gooien tegenwoordig alle wagons lukraak door elkaar. Een zootje maken ze ervan meneer.”. Na deze woorden gaat de man verder.

De trein stopt en ik sta recht. “Kortrijk ?” “ja hoor, volg me maar”. Gedwee stapt de vrouw samen met mij naar de deur. Zodra we ons op het perron bevinden gaan we elk een andere weg. Ze draait zich om en met een brede glimlach zwaait ze nog vlug even naar me. Dan zie ik haar met sierlijke pas verdwijnen in de menigte.

Einde

🙂