De dingen des levens !

https://flic.kr/p/Px3s8F

Greet schrijft

Het is nu het zevende jaar dat poes Annabel bij ons woont. Vanaf het begin dat ze bij ons was hadden we door dat kerstversiering volgens haar geen rode ballen mag hebben. Om een of andere reden is zij heel erg  boos op zulke ballen. In feite is zij op iedere vorm van kerstversiering boos. Zelfs nu vanavond, op een mandje dat we op tafel hadden geplaatst met daarin een kerstkrans. De brokstukken lagen op de grond.

Sinds onze kinderen groot zijn, zetten wij geen echte kerstboom meer. Ik heb een stofzuiger stuk gemaakt dankzij de naalden van zo’n echte. Wij hebben een poging gedaan een kunstboom in de plaats te nemen wat niet echt gelukt is. Ginger kroop dan weer in de smalle verpakking van die “nep”boom. Je moet maar een doos openen en Ginger zit er in.

Wat nu wel lukt : lichtjes in een grijs namaakboompje.

mvg Greet

Deze week ben ik iedere namiddag thuis. De laatste verlofdagen dienen opgenomen te worden en ik ben het liefst in de namiddag thuis. s’Morgens is ook leuk, maar dan leef ik aan zo’n traag tempo dat het middag is voor ik het goed en wel besef en nog geen poot uitgestoken heb.

Dinsdagnamiddag was ik dus ook thuis toen mijn GSM muziek begon te maken. Het was een onbekend nummer dat niet in mijn contactenlijst zit. Nieuwsgierig nam ik op. De dame aan de overkant stelde zich voor als de medewerkster van de Burgemeester en vroeg of ze me stoorde. Dat deed ze natuurlijk niet. Ze belde me op om te vragen of ik een uitnodiging voor de nieuwjaarsreceptie ontvangen had. Dit had ik niet en liet haar dit weten. Ze zou het even nagaan en me desnoods een nieuwe uitnodiging opsturen. “Ik hoop dat je kan komen want die avond word je gehuldigd.” ratelde lekker verder. “Euh gehuldigd ? Wie ? Ikke ?” vroeg ik verbaasd.  “Ja je bent dit jaar 35 jaar in dienst en dat wordt gevierd. Wist u niet dat je reeds 35 jaar in dienst bent ?” Ik moest even nadenken en tellen. Inderdaad. Van 1981 tot 2016 = 35 dienstjaren.
ik : Wanneer gaat dit door ?
De dame : Op vrijdag de 13de, oei klinkt onheilspellend nietwaar ?
Ik : Zeg dat wel, heel erg creepy, maar noteert u alvast maar dat ik zal komen.
De dame : Super dan zal ik dit zo noteren. U krijgt hoe dan ook uw uitnodiging, daar zorg ik wel voor.
Ik : Dankt u en goede namiddag verder.

Dat belooft alvast voor de start van 2017.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft

Creepy,
Dat was het geluid dat mijn steunzolen maakten toen ik  die als 16-jarige , verplicht in ingebouwde schoenen moest dragen. Dat was omwille van een ingezakte rechtervoet.
Nu 35 jaar later, kan ik terug steunzolen dragen voor een ingezakte linkervoet.
De hamerteen van Grote Muis, die van mijn zus en mijn moeder -lang geleden- kan vermeden worden door  blijkbaar opnieuw  steunzolen te dragen.

De technologie is in die 35 jaar uiteraard veranderd. Als kleuter nam oma mij mee naar Brugge, waar ik mijn voetje in een grote doos  met een soort gips moest stoppen, ik weet nog dat ik hierdoor hard begon te huilen.
Nu moet men gewoon twee maal op een scan vlak staan.
De mevrouw van de orthopedische zaak waar ik mijn nieuwe steunzolen heb besteld was zeer overtuigend: je hoeft niet te denken aan dikke steunzolen en nieuwe schoenen hoef je ook niet te kopen.
Goed voor mijn voeten, en schoenen.

Overigens: de mannen in dit gezin zijn geboren met platvoeten.
De zoon draagt steunzolen sinds z’n 3 jaar, en dit is voor hem zo gewoon geworden als zijn bril, die hij draagt sinds z’n 4 jaar

mvg
Greet

Onlangs had ik een uitnodiging gekregen voor een seminarie in verband met “verdedigen tegen aanval met mes”. Zoiets klinkt interessant.

Gisterenavond was ik dus aanwezig. Ik leerde allerlei verdedigingen die ik nog nooit gezien had. De trainer bestudeert allerlei vechtsporten en zelfverdedigingsprogramma’s en haalt daaruit de technieken die iedereen kan gebruiken.

Veel tijd om foto’s te nemen had ik niet, maar toch slaagde ik er in om een heel kort stukje film te maken op het einde van de sessie.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/Pr68Dg

“Enig om de foto’s te bekijken, Ik miste er één, die waarop jij te zien bent als priester, of paus. ” schreef Bertie gisteren naar aanleiding van de oude foto’s uit de beginperiode van deze blogger.

Het is duidelijk dat jullie willen dat ik er nog enkele jaren mee doorga, maar dat jullie mij nu reeds als paus of andere heilige aanbidden, vind ik een beetje teveel van het goede. Maar hoe dan ook, de foto staat hier nog eens.

Behalve dat nonkel Juul terug op post is heb ik vandaag niet veel te vertellen. Dus laat de “comments” maar komen. Nu vlug mijn kwispel ter hand nemen en een kijken of de weide nog groen is bij die jongen moedertjes. Zorgen dat er genoeg schaapjes op God’s weide rondhuppelen is één van mijn heilige plichten.

Nog een gezegende dag.

🙂

10 jaar geleden, december 2006 om precies te zijn, begon ik te bloggen op Lambiorix.blogspot.com. Het was een voorzichtige sprong in het onbekende daar ik voordien op de toenmalige sociale netwerken en andere platforms druk in de weer was in de Engelse taal en me omringd voelde door mensen van over heel de wereld.

Dat de blog gestadig groeide wat betreft lezers en volgers die reageren was een feit. Op het hoogtepunt – oktober 2010 – besloot ik Lambiorix om te ruilen voor Suske blogt op WordPress en opnieuw bloeide de zaak.

Ik ben nu 10 jaar – bijna – dagelijks bezig in blogland. Er is enorm veel veranderd sedert 2006. Ook op deze blog. Er zijn enkele satellieten bijgekomen zoals de blog van nonkel Juul en ook Greet schrijft nu en dan een logje.  Dit bevalt haar zo goed dat ze van plan is een eigen blog te starten.

Om af te sluiten een dankwoord aan de vele bloggers en volgers die hier reeds jaren langskomen en een reactie achterlaten. Dit is een verdienste op zich als ik na ga hoeveel er ondertussen afgehaakt hebben.  Ook de nieuwe lichting lezers wil ik in het zonnetje zetten maar terwijl ik dit schrijf is het net volle maan zodat  dit moeilijk gaat.

Om nu  helemaal af te sluiten een filmpje met foto’s uit die beginjaren.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/Q7FC2s

Tot voor enkele weken moesten we er niet aan beginnen,
onzen zoon die een onvervalste vleeseter is moest er niet veel van weten.
Nu hij zelfstandig gaan wonen is staat niets of niemand in de weg van Greet om er aan te beginnen : vegetarisch koken.

Dit betekent niet dat we het vlees volledig van het menu geschrapt hebben.
Alleen maar dat we minder vlees eten momenteel en in de toekomst. En dat het nog lekker smaakt ook is natuurlijk meegenomen.

Blijkbaar zijn we nog niet te oud om op culinair vlak andere wegen in te slaan. Maar dat is voor mij nooit een probleem geweest. Als ik de kans krijg geroosterde sprinkhanen of andere insecten te eten zal ik het niet laten. En jij ?

Groetjes.

🙂