De dingen des levens !

https://flic.kr/p/QPtLv5

Donderdagnamiddag kreeg ik op mijn werk onverwacht bezoek van mijn goeie ouwe karatetrainer. Enkele maanden terug had ik hem gezegd dat ik nog een pak ledenboekjes bij me heb en er van af wilde. Volgens hem kon dat niet daar zijn vrouw die nu het ledenbeheer doet er van overtuigd was alle boekjes bij haar te hebben.

Enige tijd geleden is ze echter gevallen met de fiets en is nu voor weken op ziekteverlof. Van  die “vrije tijd” maakt ze nu gebruik om nog meer orde op zaken te stellen in de administratie van de karateclub. Zo zag ze dat ze inderdaad nog boekjes te kort heeft. Of ik die kon bezorgen. Dezelfde avond heb ik de boekjes die in een ijzeren kistje geklasseerd zaten in een plastiek zak gestoken.

De volgende morgen vertrok een tevreden karatetrainer met de zak naar zijn huis vlakbij mijn werk. Voor hij de deur uitging maakte hij de groeten over van enkele karateka’s. De vraag wanneer ik terug begin is ook gevallen. Voor mij is dit nog niet aan de orde. God only knows zullen we maar zeggen.

De lege doos is mijn bezit dus die houd ik. Zien wat ik er nu nog mee kan aanvangen.

Groetjes.

🙂

Regelmatig probeer ik iets nieuws op deze blog. Zo blijft men inspiratie hebben. Een nieuwigheid waarmee ik vanaf heden begin is dat ik even mijn hand in  mijn CD collectie stop en er de eerste de beste CD uit neem. Daar neem ik dan een foto van en maak een logje over de plaat.

https://flic.kr/p/PEuJBY

Vanavond heb ik “Aladin Sane” er uit gevist. Een plaat uit 1973 van David Bowie. Dit bewuste jaar was ik 13. De single Jean Genie en bijhorende clip trokken meer dan ooit tevoren mijn aandacht. Voorheen luisterde ik wel naar de radio maar daar bleef het meestal bij. Nu en dan een single in uitverkoop kopen, maar echt geboeid door de muziek ? Nee ! tot Bowie ten tonele verscheen. Enkele jaren later heb ik  deze LP gekocht en grijs gedraaid. Later volgden er nog meer.

Het nummer dat ik gekozen heb heet Drive in Saturday dat ik tevens voor het eerst in 1973 op Radio Veronica hoorde. Hierin wordt verwezen naar onder meer Mick Jagger en Twiggy. Wie herinnert zich Twiggy nog ?  🙂

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
Dit kan ik niet aan mij laten passeren.
In het nieuws in Nederland. Hoogbegaafden:  moeilijk ivm werk.
Hier zo duidelijk een hoogbegaafde zoon, waarschijnlijk  wel omdat IT wordt gevraagd.
Maar toch.
Hij werkt, ondanks zijn asperger. Sociaal zijn is en blijft moeilijk voor hem.
Alles, ook alleen wonen, hij wil het zelf doen.
Als medepersoon van hoogbegaafdheid zeg ik maar : Vertrouwen moet je hebben.
Het net niet het leven benemen van zijn zus, dat heeft hem ook getekend.
Het verdriet daarover?
Ik weet dat hij daar mee bezig is

mvg greet

https://flic.kr/p/QB5ZiN

Mijn eerste werkdag van het nieuwe jaar zit er op. Gelukkig moet ik op mijn huidig werk op zulke dagen niet verplicht handjes schudden of zoentjes uitdelen. Dit laatste zou nogal bizar overkomen als je weet dat het bij mij op één na allemaal mannen zijn die dan soenniet, sjiiet, Ethiopisch christen, katholiek, socialist etc zijn. De meesten onder hen hebben er niet wakker van gelegen dat het kerst en nieuw was. Ze vinden het alleen jammer dat er de eerstvolgende weken geen vrije dagen te bespeuren zijn.

Nu nog enkele nieuwjaarsrecepties afwerken en voor we het goed en wel beseffen zit deze maand er op.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/PoeXAj

Ziezo de feestdagen rond eindejaar en nieuwjaar zitten er op. Net goed. Ik voel me het best in mijn gewone dagdagelijkse doen. Gisteren zijn we om beurten langs geweest bij mijn schoonmoeder en moeder en daar houdt het op voor mij.  Zoon moest tegen de avond alweer weg om vandaag op tijd aan de slag te kunnen gaan. Vandaag had ik nog een vrije dag maar vanaf morgen vlieg ik er ook weer in.

Gisteren klonk mijn moeder verkouden, maar vandaag rond de middag belde ze om te vragen of ik haar medicijnen kon halen. De dokter was langs geweest en bronchitis vastgesteld. Zo staan we vlug weer met onze voeten in het dagdagelijks leven.

Positief vind ik dat de dagen dra langer zullen worden, maar eerst de winter langs laten komen. Hier nog geen sneeuw te zien.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft:

Fr heeft een iets niet vermeld.
November: hoe trots kan iemand zijn? Op het moment dat J zijn diploma kreeg, zag ik Fr z”n blik een foto nemend, ehwel, als dat geen trots was!!
Moeder natuurlijk ook heel trots. Het is  een uniek moment in je leven dat niemand je kan afpakken.

Op dit moment zeg ik dan maar: moeilijke beslissing. Maar terwijl ik het typ weet ik ook gewoon waarom.
De pijN? in mijn linkerschouder is soms niet meer te harden. Daarom niet-makkelijke beslissing: ik word volgend jaar opnieuw geopereerd.
Wat ik al wist: opnieuw onder de scanner, en dan wordt echt gezien of er iets moet genaaid worden of niet, hangt af van wat er los zit of niet. Daarvan hangt af 3 of 6 maand revalidatie.
Soit, op lange termijn moet het toch iets geven. Want zoals ik nu ben, kan, eerlijk waar, ik zelfs niet meer typen.
mvg  Greet

Dit jaar is weer voorbijgevlogen met de snelheid van een TGV.  Eens overlopen wat er zoals gebeurd is op persoonlijk vlak het afgelopen jaar.

De eerste maanden keek ik  op deze blog vooral terug naar mijn tienerjaren. Wie dit gemist heeft kan ze nog steeds lezen. Vanaf maart ging het vooral over onze dochter die eerst in Roeselare later in Menen opgenomen werd. Hier ten huize van was er meer dan genoeg te beleven. En dan mag ik de verhuis van de Muizen niet vergeten.

https://flic.kr/p/EsYkxG

We naderen stilaan het einde van het schooljaar 2015 – 2016.Grote Baas viert haar plechtige communie en ik trek de deur van de karateclub achter mij dicht. Jasper eindigt zijn stage en gaat solliciteren. Verder veel paperassen invullen en weg en weer rijden tussen Roeselare en Menen. Aan het verhaal van Eva is nog geen einde. Waar er wel een einde aan komt is het leven van onzen kater Rakker. Nierfalen velt onze ouwe reus en er rest ons niets anders dan hem vredig te laten inslapen.

https://flic.kr/p/Gpquas

De zomer is kort en heet. De olympische spelen gaan aan mij voorbij. Ik werk rustig door en geniet van de animo op het stationsplein. De muizen amuseren zich in het nieuwe huis en Exvan trekt in bij zijn nieuwe vriendin. Ondertussen begint Jasper aan zijn eerste baan.

Het najaar is eveneens heet. Donald T laat van zich horen maar daar trek ik me niets van aaan. Geen politiek op de blog ! Eva gaat begeleid wonen, maar blijft therapie volgen in het ziekenhuis van Menen. Een naakte dame en haar eendje maken Roeselare onveilig.

https://flic.kr/p/PG1ctv

De paradijsvogels, de Muizen, Kleine Mama en Grote baas….. ze blijven present op de blog. Eva gijzelt enkele zwarte Pieten en Jasper beslist om te verhuizen.

https://flic.kr/p/P8xaFP

Al bij al is 2016 een redelijk rustig jaar geweest. Een jaar dat grotendeels voortkabbelt op de vorige jaren. Geen jaar dus zoals 2013 waarin aan van alles een eind kwam en constant nieuwe wegen ingeslagen werden. Hoeft ook niet.

Verder wens ik jullie het allerbeste voor 2017

Tot volgend jaar !

🙂