De dingen des levens !

https://flic.kr/p/Tq5KsC

De uit Birmingham afkomstige Engelse groep ELO werd opgericht in 1971 door Roy Wood, Jeff Lynne en Bev Bevan en kwam voort uit The Move. De band gebruikte instrumenten als de cello en de viool om een meer klassiek geluid te krijgen.

Roy Wood verliet de groep kort na het verschijnen van het debuutalbum The Electric Light Orchestra dat qua geluid nog erg dicht bij dat van The Move staat. Dit album kwam in de Verenigde Staten per ongeluk uit onder de titel No answer als gevolg van een verkeerd begrepen telefoongesprek. Na het vertrek van Wood werd Lynne het belangrijkste lid van de groep.

Het eerst dat ik ooit van de groep hoorde was hun versie van Chuck Berry’s “Roll over Beethoven” in 1973. Ik was meteen fan van de groep.

In mijn platencollectie heb ik een verzamel CD van de groep voor u gekozen door niemand minder dan ons harig poesje Annabel wiens poot ook op de foto  hierboven te zien is. Een overzicht van de nummers die je op de verzamelaar terugvindt :

https://flic.kr/p/Tq67gw

De groep was in de jaren 1970 en begin jaren 1980 regelmatig op de radio te horen. Nu nog worden hits als Mr Blue Sky en Don’t bring me down nog regelmatig gedraaid.

Mijn keuze voor deze aflevering valt op het nummer “Rockaria” dat oorspronkelijk verscheen op het album “a new world record” uit 1976. Dit wordt tevens mijn verzoek in de Hans Bank show die u hier kunt terugvinden.

Groetjes en fijne dag.

🙂

Ik rijd langs smalle wegen door het agrarische landschap. Een doel heb ik niet. Ik zal wel zien waar ik terecht kom. De  hemel kleurt purple. Dit is een teken dat het avond wordt. Ik nader een dorp. Geen idee waar ik me bevind. Er zal wel een leuk terrasje zijn waar ik op krachten kan komen en ondertussen aan de eerste de beste dorpeling de weg vragen naar huis. Bezweet nader ik de dorpskern. Op het eerste gezicht een dorpskern waarvan er in de streek dertien in een dozijn zijn. Dan valt mijn oog op de kerk. In plaats van een traditionele katholieke kerk met kerktoren en windhaan duikt er een gebouw voor me op in de vorm van een reusachtige zwarte inktvis. Hij houdt zijn tentakels wijd open alsof hij me wilt vastgrijpen. Onder zijn grote ogen zie ik een witte grijnzende mond. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Vlug stal ik mijn fiets tegen de gevel van het postgebouw. Ik kijk om en het is alsof de “kerk” plotseling veel verder staat dan daarjuist. Ik begrijp er niets van. Terwijl ik mijn fototoestel neem om het “kerkje” op de gevoelige plaats te vereeuwigen komt er een dorpeling op me af. “Jij bent vreemd hier” gaat hij van start. Ik knik. “Veel toeristen komen naar ons dorp om naar onze kerk te kijken, maar weinigen verlaten dit dorp”. gaat hij verder. “Waar zijn die mensen dan gebleven ?” vraag ik nieuwsgierig. Hij wijst naar de kerk. Ik stop mijn fototoestel terug in mijn fietstas. Donkere wolken omsingelen de kerk zodat deze er nog meer sinister uitziet dan daarjuist. “Het wordt avond, tijd om terug naar huis te fietsen” zeg ik tegen de dorpeling die me met argusogen aankijkt. “Trouwens, hoe heet dit dorp ?” “Nieuwkerke” antwoordt hij tergend traag alsof hij iedere letter klaar en duidelijk wilt spellen.  Zonder verder iets te zeggen spring ik op mijn stalen ros en begin te rijden. Geen idee welke richting ik moet nemen. Nergens een wegwijzer te bespeuren die me op de goede weg kan helpen. Ik draai me nog even om en merk dat de octopus verdwenen is. Een zonnestraal komt binnen piepen. Ik voel een ruige vacht tegen mijn gezicht duwen. Tijd om op te staan vindt Ginger.

Greet schrijft
Ja, ik heb onderschat de naweeen van de operatie.
Eigenlijk nog meer wat ik gedaan heb rechtshandig,
En vooral:zo’n blok aan je lichaam.
Slaap ermee.

Soit. Zolang onze zoon kan lachen met zijn moeder.
En ik kan lachen met hem is dat toch wel iets.

Met wie wij samen echt niet meer kunnen lachen is dochter en zus.
ouders en broer.
geen commentaar, tenzij van Fr
mvg Greet

https://flic.kr/p/RVNmTG

Green is het zesde studioalbum van de Amerikaanse band R.E.M. Het album was het debuut voor de band bij het label Warner Bros. Met Green markeerde de band haar definitieve doorbraak.

1. “Pop Song 89” – 3:04
2. “Get Up” – 2:39
3. “You Are the Everything” – 3:41
4. “Stand” – 3:10
5. “World Leader Pretend” – 4:17
6. “The Wrong Child” – 3:36
7. “Orange Crush” – 3:51
8. “Turn You Inside-Out” – 4:16
9. “Hairshirt” – 3:55
10. “I Remember California” – 4:59
11. Untitled – 3:10

Gedurende de jaren 1980 werkte REM gestadig aan hun carrière. Begonnen als cultband kregen ze bij iedere plaat wat meer succes. Er was dus meer te horen dan electronische pop in dat decennium. Naar mijn mening staat er geen enkel zwak nummer op de plaat. Het is dus niet verwonderlijk dat dit mijn lievelingsplaat is van de band.

Het swingende openingsnummer heet popsong 89 en is hier te horen en te zien met volgende clip :

Michael Stipe de zanger bevindt zich in goed gezelschap maar jammer voor de dames liggen zijn interesses elders.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/T2HRtK

Greet stelt het goed. Ze mag nu en dan haar brace eens uitrekken, maar oppassen dat ze niet teveel haar arm belast.  Daar ze de trap niet kan opstijgen of afdalen staat haar ziekenhuisbed beneden. Dit tot groot genoegen van onzen kater Ginger.

Verder weinig nieuws te vertellen, behalve dat de zon schijnt. Geniet er dus maar van.

Groetjes en fijn weekend.

🙂

Normaal gezien schrijf ik nooit over actuele onderwerpen. Er zijn genoeg bloggers die zoiets beter kunnen dan ik. Maar vandaag maak ik een uitzondering.

Het is precies één jaar geleden dat de aanslagen in Brussel gepleegd werden. Deze avond verneem ik dat er deze namiddag een aanslag in Londen gepleegd werd. Een man reed voetgangers onderste boven en een politieagent werd gedood. Tot op heden vier overledenen. Het aantal kan nog oplopen. En we zullen dra vernemen wie of wat hier achter zit.

Dit moest er even uit.

Groetjes.

https://flic.kr/p/RNjxgh

Dit weekend verbleef onze dochter bij haar oma, ttz de moeder van Greet, mijn schoonmoeder dus.

Zondagvoormiddag was er open deur in het  Hospitaal. Daar kregen ze een uitgebreide rondleiding. Ook mochten ze zo’n monddoek en haarnetje aantrekken in de operatiezaal. Achteraf mochten ze dit meenemen.

Toen schoonmoeder Eva in de namiddag bij ons afzette toonden ze ons de monddoek en haarnet. Dat moest ik natuurlijk even aantrekken en een selfie van maken voor het nageslacht. Ik denk niet dat ik een goede chirurg zou zijn. Mijn patiënten zouden het niet overleven of de rest van hun dagen als een plant leven. Wees maar gerust ! Ik ben niet van plan om in de medische sector carrière te maken.

Groetjes.

🙂

https://flic.kr/p/SQVo7d

We schrijven 1967 als de uit San Francisco komende Jefferson Airplaine doorbreekt naar een groter publiek met het album Surrealistic Pillow. Grace Slick is de nieuwe zangeres. Ze heeft reeds ervaring opgedaan met The Great Society waar ook haar man en schoonbroer deel van uitmaken. Met deze band heeft ze enkele nummers opgenomen die geen hit worden : White Rabbit en somebody to love. Deze twee songs komen ook op Surrealistic Pillow terecht en worden wel hits.

De volgende platen leveren geen hits op maar worden wel gewaardeerd door pers en fans. De sound is ruwer geworden en typeert de duellerende zang tussen Marty Balin en Grace Slick. Begin jaren 1970 is de fut er een beetje uit en de resterende musici gaan verder als Jefferson Starship. Vanaf dan blijft succes in Europa uit maar trekken ze volle zalen en gouden platen in de USA;

IN 1969 treden ze op het beroemde Woodstock festival. Datzelfde jaar treden ze ook op Altamont als opwarmer voor de Stones. Het festival zou eindigen in totale chaos dankzij de Angels die als security ingehuurd werden op aanraden van Jerry Garcia van de Grateful Dead. Hieronder een deel van dat optreden :

Dit was zowat het einde van de “love and peace” droom.

Groetjes;

🙂

https://flic.kr/p/T4iX54

ik wens jullie verder een fijne zondag; als je begrijpt wat ik bedoel !  🙂

Groetjes.