De lucht is nog donker en het giet water als ik richting Grote Muis rijdt. Echte stortbui. De bomen beginnen hun bladeren te verliezen. Meer herfst kan het niet zijn. De voorbije dagen zijn de zus van Grote Muis en diens zoon komen logeren. Nadat ze alles opgevreten hebben zijn ze weer naar huis getrokken. De muizen met lege frigo en provisiekast achterlatende. Uit pure noodzaak had Grote Muis me de avond voordien opgebeld met de vraag om samen naar de Aldi te trekken terwijl Kleine Muis op school is. Zodoende…..
Als we de straat uitrijden waar de Muizen wonen vraagt Grote Muis of het mogelijk is eerst nog eens binnen te wippen bij Kleine Mama. Ze heeft de afgelopen dagen meer dan twintig maal gebeld met de vraag even langs te komen. “Ze zei dat jij ook maar eens moet langsgaan om haar nieuwe woonst te bewonderen”. Ik knik…
Terwijl ik samen met de Shoppinggidsen en de seingevers de markt controleerde waren de mannen van Stad druk in de weer met het leegmaken van enkele kantoren.
Tegen 2024 moet het nieuwe Stadhuis klaar zijn. Het zal op dezelfde plaats als het oude staan dat waarschijnlijk binnenkort zal afgebroken worden. De concrete plannen ken ik niet, maar alles zal vlug duidelijk worden.
Tussen 8 u en 10 u viel de opkomst van kooplustigen tegen. Weinig volk dus. Vanaf 10 u kwam er duidelijk meer volk op de markt af. Toch was het rustig behalve dan dat een oude dame protesteerde tegen een seingever en hem met haar wandelstok dreigde te slaan. Gelukkig kwam het niet zover.
Ook heb ik gesproken met enkele mensen uit de horeca. Blijkbaar zien heel wat uitbaters het niet meer zitten en zullen derhalve hun zaak sluiten. Het bericht dat ze pas in 2021 hun zaak zullen mogen openen geeft de doorslag. Het einde van de crisis die corona veroorzaakt heeft is duidelijk nog niet in zicht.
Dit weekend voelde mijn moeder zich niet zo lekker. Duizelig. Dit gebeurt meer als haar bloedspiegel schommelt. Daarom dat ik zonder haar boodschappen deed op zaterdag. Maandag was ze weer de oude en deed ik samen met haar haar boodschappen.
Dezelfde avond belde ze me op. Er waren papieren met de post gekomen. Hoe en wat kon ze niet uitleggen. Daar heeft ze geen kaas van gegeten. Langs de ene kant begrijpelijk. Ze is reeds 87 jaar. In het rusthuis zit het vol van mensen van haar leeftijd en zelfs jonger die NIETS meer weten.
Probleem is wel dat tot voor kort iemand van Fortis haar betalingen en papieren deed. Ook al doet mijn moeder al haar betalingen via Belfius. Nu is die persoon van Fortis met pensioen en wil mijn moeder dat ik dat overneem. Kort uitgelegd : het is een kluwen van domicileringen en betalingen waarvoor geen domicilering is geregeld. Dat moet ik in feite allemaal uitpluizen.
Mijn moeder begrijpt niet dat ik er geen klaar inzie en heeft tussendoor met die gepensioneerde van Fortis gebeld. Die raadde haar aan de opvolger aan te spreken hierover. Wie of wat dat is is niet gekend. Daarom stelde mijn moeder enkele weken geleden voor dat ik met de betalingen via Belfius naar die gast van Fortis zou gaan, ook al weet ik niet wie ik moet vragen. Daarom alleen al weiger ik dat te doen. Ik zou me belachelijk voelen om met die Belfius documenten daar binnen te vallen. Een ware ravage noem ik het. Ik denk er sterk aan om iemand van Belfius te contacteren en me te vragen hiermee te helpen waar kan.
Conclusie : mijn moeder is weer gezond en zal niet nalaten de boel op stelten te zetten voor deze “betalingen”. Vlug mijn kalmeerpillen nemen.
Het waaide hard en de regen viel bij bakken neer zondaglaatst. Echt een herfstdag ! Een dag om niet uit je bed te komen, laat staan naar buiten te gaan.
Echter……
Vlak na de middag kreeg ik telefoon van Grote Muis met de dringende vraag om haar naar de spoed te rijden. Ik wist dat ze problemen had met haar been. Zalfjes en pillen die de huisarts voorgeschreven had namen de pijn niet weg. Integendeel. Die morgen had ze bij het naar beneden gaan langs de trap een enorme pijnscheut of kramp in haar kuit gekregen. Zo erg dat ze bijna niet meer kon stappen. Een pijnstiller van een buurvrouw hielp ook langs geen kanten.
Terwijl ze bij de dokter was zat ik met Kleine Muis in de wachtzaal te wachten zo tussen 14 u 30 en 19 uur zonder nieuws of Grote Muis. Gelukkig hadden we onze GSM bij zodat we ons konden bezig houden.
Uiteindelijk was ze daar toch. Blijkbaar heeft ze een bloedklonter in haar kuit. Volgens de dokter een geluk dat ze die kramp had anders had ze waarschijnlijk niet veel gevoeld en kon het ergste gebeuren.
Vandaag maandag gaat ze naar de apotheek voor steunverband en andere geneesmiddelen. Dit is dus weer eens goed afgelopen.
Onlangs spraken Greet en ik over enkele oude recepten. Papsaus kwam ter sprake. Even mijn moeder opgebeld die ons het recept kon geven. Er zijn op internet varianten te vinden, maar die zijn ofwel streekgebonden ofwel persoonlijke draai aan het recept. Ook de naam kan verschillen. Hier in de streek is papsaus bekend terwijl in Oost-Vlaanderen men over Tatjespap spreekt.
Hieronder het recept :
karnemelk.
enkele soeplepels gewone bloem
gezouten boter
eieren
aardappelen (stevige kleine)
eventueel sjalotjes of uien
Schil de aardappelen, indien sjalotten of uien pel die en snipper ze fijn. Kook de eitjes zacht pel ze. Stoom de aardappelen tot ze beetgaar zijn.
De papsaus. Snij de boter in de helft, verdeel één helft nog eens in twee. Bak het grootste deel bruin (niet zwart!). Gooi er dan de fijn gesnipperde sjalotten bij. Laat die karamelliseren en voer tegelijkertijd de rest van de boter toe. Ik gebruik een vork om de sjalotten eens door te roeren. De kunst is om wat te spelen met hoog en laag vuur.
Hou een kopje karnemelk apart. Giet de rest in een pot. Voeg aan het kopje de bloem toe en klop ze los met een vork. Als de bloem goed is opgelost, voeg je ze toe aan de rest. Zet de pot op het vuur met een schuimspaan in de aanslag en begin te roeren. Langzaam wordt de karnemelk dikker en krijg je pap. Wanneer de pap kookt, eventjes laten doorkoken tot het voldoende dikt. Voeg desnoods peper en zout toe. Daarna kan de melk bij de boter (niet omgekeerd!). Even met de klopper erdoor, en de pasaus is klaar!
Eerst de aardappelen op het bord, dan de eitjes er bij. Daarbovenop de papsaus.
De hoeveelheden heb ik niet vermeld. Da’s volgens het aantal eetlustigen en eigen smaak. Ook heeft Greet de hardgekookte eitjes vervangen door spiegeleitjes. Mijn vader at daar in kleine stukjes gesneden rauwe witloof bij. Hier en daar ook geweten dat men witte of bruine bonen bij serveerde.
Indien je dit klaar zou maken, alvast smakelijk eten.
Zoals afgesproken stop ik om half twee bij het huis van de Muizen. Ze staan al op wacht. Tijdens de rit naar het verjaardagsfeest vertelt Grote Muis dat ze al telefoontjes gekregen heeft van Kleine Mama. De eerste oproep was om half zeven. Dit op een zondagmorgen. Ook weet Muis te vertellen dat Grote Baas op haar werk ontslagen is. Ze werkte tijdens de weekends in de supermarkt vlakbij waar ze woont. De baas kreeg argwaan omdat ze regelmatig naar het toilet moest. Ofwel ging ze dan naar buiten waar haar lief haar opwachtte, ofwel zat ze shit te roken op het toilet. Daar kon de baas niet mee leven en stuurde haar de laan uit. Kleine Mama kan nog steeds niet geloven dat haar lieve dochter aan het spul zit, maar zal de dokter toch maar eens vragen bloedstaal te nemen ter controle.
Hier in dit hoekje op de foto staat de PC. Daar schrijf ik mijn blogposts. Ook mijn serieuzere zaken werk ik hier af. Mails lezen, facturen bekijken die via mail tot bij mij komen. Ik probeer zoveel mogelijk geen papieren fakturen en andere ongein via post te ontvangen. Het is goed voor het milieu en overzichtelijker voor mij.
Kreeg ik deze week toch een papieren document in de brievenboot met verzoek tot betalen. Dan maar klaar leggen in het daarvoor voorziene vakje. Toch liet dit papier me niet los. Tenslotte kwam ik tot de conclusie dat ik dat bedrag meer dan een maand geleden reeds betaald had. Gmail en bankaccount openen en op zoek. En jawel, ik vond het terug maar op een heel andere rekening, namelijk die van mijn verzekeringsfirma, betaald. Hoe kan dat nu. Even bellen naar de betrokken instelling. Die hadden dat bedrag inderdaad ontvangen maar zo te horen nog niets mee aangevangen. De vriendelijke dame zou er de verantwoordelijke over praten en horen hoe ze dat “probleem” zouden oplossen. Achteraf ontdekte ik dat ik dit rekeningnummer door de verzekeraar himself gemaild was. *ZUCHT*
Donderdag kreeg ik telefoon van de nog steeds even vriendelijke dame met de mededeling dat ze het bedrag terug op mijn rekening zouden overschrijven en of ik dan het bedrag op de rekening vermeld in het formulier wou overschrijven. Geen probleem voor mij. Excuses aanvaard.
Op de foto Annabel, mijn bevallige assistente die me bijstaat als ik aan de PC bezig ben.
Op het moment dat ik dit schrijf/tiep/watdanook dan is het den elfde van den elfde van het gezegende jaar 2020 of wat ervan overblijft.
Op dien datum wordt het einde van den eersten wereldoorlog herdacht. In mijn archief vond ik deze foto’s terug van Passendale. Daar liepen Greet en ik rond in 2017.
De foto hierboven nam ik in Ieper 2015 toen ik daar met de Paradijsvogels, ttz Doortje; haar broer en haar mama. Tijden geleden dus. Doortje is ondertussen een tiener en heeft al een lief. De foto’s kan je hier bekijken.
Tijdens de dinsdagmarkt moeten de toezichthouders op DRIE dingen letten : – heeft iedereen een mondmasker aan en wordt die op de juiste manier gedragen. – houdt men zich aan de regels wat betreft de juiste richting tussen de kramen. en tenslotte maar niet het minst : – wordt er voldoende afstand gehouden !
De eerste twee punten vallen goed mee. Iedereen draagt een mondkapje en doet dit op de juiste manier, uitzornderingen zijn een minderheid. Afstand houden valt minder goed mee. Vooral kramen die veel volk aantrekken vormen een knelpunt. Gelukkig konden we met de medewerking van de betrokken marktkramers dit euvel verhelpen.
Verder niet veel bijzonders te vermelden of het moet zijn dat ik een meisje dat geld had gekregen van haar mama voor snoep naar het juiste kraam begeleide terwijl haar mama haar beurt afwachtte aan het viskraam.
De dingen des levens ! 