De dingen des levens !

Toen ik donderdagvoormiddag op het stationsplein fietste zag ik dat de mannen van stad bezig waren de jaarlijkse zandbak te installeren. Een beetje later dan anders, maar met het natte weer van de laatste dagen zit niemand op zo’n zandbak te wachten.

Ik was op weg naar het huis van mijn vroegere vechtsporttrainer. Die had me gevraagd tijdens zijn afwezigheid op de brievenbus te letten en indien nodig zijn groenten en planten water te geven. Dat laatste was nog niet nodig. Misschien vrijdagavond. Onlangs liet hij weten dat de training opnieuw starten. Enkele karateka’s en hijzelf verwachten nog steeds dat ik zal terugkeren. Heel lief van die gasten.

Deze avond kreeg ik een telefoon van een mij onbekende dame. Die vroeg of ik kon langskomen voor onderhoud van haar hofje. We hebben afgesproken dat ik zaterdagnamiddag even zal binnen wippen om kennis te maken en af te spreken wat hoe en wanneer. Even googelen blijkt ze een schoonheidsinstituut te runnen. Ik vermoed dat ik haar klanten de stuipen zal bezorgen met mijn “schoonheid”.

Word vervolgd !

🙂

Vandaag 30 juni stond er niet veel op de agenda. Ik had geen afspraken voor tuinen op te ruimen of iets van dien aard. Gelukkig maar met dat regenweer. Zo donker als vandaag hoeft voor mij niet. Dat bewaren de weergoden liever tot ergens in november.

De Muizen stonden op mijn agenda. Even naar zus brengen en terug ophalen met tussenstop bij den Mac wegens weinig te bikken bij zus.

Tussendoor met Eva naar de kiné (zie foto) geweest. Het was de eerste maal dat ze ging en het viel best mee. Nu nog enkele afspraken.

Ook voor mezelf bezig geweest op Spotify met het maken van een nieuwe playlist. Ene over Progrock. Daar luister naar in de auto want op de radio zelf is er weinig die me ligt.

Tot de volgende.

Ieder jaar voelt het aan zoals een examen. Examenstress zal het zijn. Maar je hoeft er niets voor te kunnen opdreunen of het voorbeeld te geven. Gewoon aanschuiven, uitstappen en afwachten wat die inspecteur wel of niet zal vinden.

Dinsdagmorgen was het weer van dadde. Alles daar gebeurt nu op afspraak zoals bij zoveel andere zaken. Eén iemand reed zonder verpinken naar de eerste de beste rij om er aan te schuiven achternagezeten door een inspecteur die de bestuurder aanmaande zich eerst aan te melden en zien of er een afspraak gemaakt was. Dit was wel leuk om zien.

Dan mag ik uitstappen en de inspecteur van dienst neemt de wagen over. “U mag aan de andere kant wachten meneer”. Een kwartier ofzo later rijdt hij de wagen naar buiten. Thumbs up ! Oef ! De garagist heeft zijn werk weer eens goed gedaan. Nu papieren van de auto terugkrijgen na betaling.

Tot volgend jaar dus.

🙂

Gezien de lezers meestal gepensioneerd zijn of wat dan ook zullen de meesten geen tijd hebben om dit historisch programma op het gemak te bekijken. Nonkel Juul sprak van het gemak als hij moest kakken, dus………..

Talkshow waarin een en ander misgaat, met de jonge Carl Huybrechts als presentator en Jaak Pijpen als butler. Deze memorabele aflevering heeft als thema: humor. En dat zullen we geweten hebben.

Carl Huybrechts, op dat moment nog weinig ervaren, krijgt vijf doorgewinterde rotten in het vak over de vloer. Het zijn Kurt Van Eeghem, Kamagurka, Urbanus, Jan Desmet van De Nieuwe Snaar en recensent Georges Adé. Voor de jonge presentator wordt het een nachtmerrie. Zijn gasten weigeren te antwoorden, praten met vreemde stemmetjes, gooien met voedsel en andere voorwerpen en gedragen zich als kwajongens op een zomerkamp. De malaise bereikt een hoogtepunt als Urbanus de salontafel in het midden omkiepert: ‘Sorry! We hadden onder elkaar afgesproken wie het zou doen.’ De show moet worden stilgelegd om de kapotte microfoons te vervangen.

Van een verdere rechtstreekse opname is vanaf dat moment geen sprake meer. Off screen kondigt Huybrechts aan: ‘Wij waren niet in staat de gebeurtenissen nog langer in de hand te houden. Van de laatste twintig minuten kunnen wij u alleen de beste momenten tonen: enkele prangende fasen voor doel en een paar zware overtredingen.’ Voor de tweede keer gaat de salontafel tegen de vlakte en tot slot gooit Urbanus het streekgerecht in het publiek. De muzikale intermezzo’s zijn van De Nieuwe snaar; zij spelen onder meer – en zeer toepasselijk – ‘Allegro Bestiale’.

Film en tekst komen van youtube.

Geniet !

🙂

De Batjes hebben geen “sjans” gehad. Gisteren miezerig weer. Vandaag in de namiddag een ferm onweer met gietende regen. Alleen Armand Pien is hier nog tekort op deze blog.

Ik ben niet geweest. Geen zin om er doelloos rond te slenteren en riskeren ofwel een bui ofwel teveel volk rondom mij. Stad Roeselare zal het ook wel zonder mijn persoon en portemonnee overleven.

Hier dan maar een foto die ik gisteren gemaakt heb met de smartphone. Leuk om te zien dat die beestjes er zijn.

Op naar de nieuwe week die ik zal starten met humor uit de oude doos !

🙂

Op het einde van de jaren 70 van de vorige eeuw begon de progressieve rock slijtagesporen te vertonen. Groepen vielen uit elkaar of brachten matige langspelers uit. Het publiek was ook veranderd en greep naar disco en punk/newwave. Toch bleven de oudjes het verder proberen met nieuwe projecten of groepen.

Zo ook John Wetton die het ook geprobeerd had om met Eddy Jobson een nieuw band te vormen UK. Bill Bruford en Allan Holdsworth waren er ook bij op de eerste langspeler maar verlieten algauw de band. Een tweede langspeler en liveplaat met Terry Bozzio achter de drumkit deden ook niets en dus werd de groep vlug weer opgegeven. Nu had hij de kans met Steve Howe en Geoff Downes, beiden van Yes, om met Carl Palmer van Emerson,Lake and Palmer een nieuwe groep op te richten. Die kreeg de naam ASIA. Hun eerste langspeler was direct een schot in de roos. “Heat of the moment” werd zelfs een hit.

Een succesvol vervolg kwam er niet echt en de groep onderging talloze bezettingswissels. Jaren later kwamen de vier terug samen. Met het overlijden van John Wetten kwam er een einde aan de originele bezetting.

Fijne dag verder.

Hoe ouder ik word, hoe onvoorspelbaarder en avontuurlijker. Een omgekeerde evolutie dus of gewoon dement worden. Ik weet het niet.

Ik ben dus begonnen bij particulieren te werken. Mijn doelgroep bestaat uit mensen en gezinnen die hulp hebben bij licht tuinieren en desnoods andere kleine werkjes. Geen professioneel werk die bij voorbeeld door tuinmannen of loodgieters gedaan moet worden. Gratis doe ik het dus niet. Zie het als een bijverdienste onder toezicht van mijn “baas”. Ik werk dus niet als zelfstandige.

Zo kwam ik vrijdag in een nabij gelegen dorp terecht. Daar waar de varkentjes aan hun eindbestemming komen. Een bejaard koppel die er woonde was overleden en de schoonzoon zocht iemand om te helpen de tuin rondom het huis toonbaar te maken. Hij had van mijn baas mijn naam doorgekregen en vroeg zich af of het hier om de naamgenoot van een oude bekende ging. Toen ik voor hem stond wist hij zeker dat ik die oude bekende was. In een andere eeuw, in een ander leven was hij een leidinggevende. Hij stond niet boven mij in het organigram maar we kwamen regelmatig in contact met elkaar tijdens het werk. Het weerzien na al die jaren was hartelijk en de oude koeien van weleer passeerden de revue.

Volgende week weer enkele andere plaatsen bezoeken. Wie weet waar ik dan terecht zal komen. Ik ben alvast benieuwd.

Groetjes.

🙂

Ik heb het hier een week ofzo stil gehouden, gewoon omdat ik het nodig had. Gedurende de extra vrije tijd werkte ik dan aan andere teksten waarmee ik vroeg of laat mee naar buiten zal komen.

Tussendoor enkele bedenkingen die ik dan via twitter de wereld instuurde, maar ik vond het niets voor deze blog.

Ook ben ik via via begonnen met het helpen van bejaarden en mensen met beperkingen. Mijn prioriteit bestaat er in om hen te helpen met het onderhoud van hun tuin. Dat beperkt zich tot gras maaien en onkruid wieden. Al de rest is voor de tuinman.

Het aflopen schooljaar liep af met een sisser voor Kleine Muis. Ze werd op de valreep door een klasgenote in elkaar geslagen. Enkele builen en blauwe plekken zijn het gevolg.

Verder alles rustig hier.

Groetjes.

🙂

Yes is een progressieve rockband, in 1968 opgericht in Londen. Kenmerkend voor de muziek zijn de complexe ritmes en harmonieën, de virtuositeit van de muzikanten, de meerstemmige zang en de mystieke teksten. Sommigen zullen daarbij de hoge, ietwat engelachtige zang van Jon Anderson willen noemen en het aparte, zware basgeluid van Chris Squire. Het mystieke aspect van Yes wordt vaak geaccentueerd door de vele hoesontwerpen die kunstenaar Roger Dean voor Yes heeft gemaakt.

Door de jaren heen heeft Yes talloze bezettingen gekend. Op een zeker moment waren er zelfs twee groepen die de naam Yes voerden. Dit geschil werd uitgevochten voor de rechtbank. De rechter moest beslissen wie van de twee partijen de naam “Yes” mocht gebruiken.

Bassist Chris Squire is het enige groepslid dat op alle albums van de groep is te horen.

Na zijn overlijden in 2015 ging de groep verder zonder enig lid van bij de opstart in 1968. Steve Howe en Alan White zijn nu in het bezit van de rechten om de groepsnaam te gebruiken.

Dit was hun enige hit zover ik weet :

Fijne dag nog en tot de volgende.