De dingen des levens !

In deze aflevering gaan nog maar eens naar de sixties en dan nog wel richting Griekenland. Uit dit land kwam Aphrodite’s Child de hitparades binnengewandeld.

Velen onder jullie zullen zich Demis Roussos nog herinneren die tijdens de seventies de ene hit na de andere had.

Vangelis is een Grieks componist, muzikant en multi-instrumentalist die veelal gebruikmaakt van synthesizer, piano, keyboards en andere elektronische instrumenten. Hij is vooral bekend van de filmmuziek Chariots of Fire uit 1981 (waarvoor hij een Oscar won), voor de muziek van de film Blade Runner, de nummer 1-hit Conquest of Paradise uit de film 1492: Conquest of Paradise en het thema voor het Wereldkampioenschap voetbal 2002. Ook stond hij eind jaren 70 begin jaren 80 regelmatig in de hitparade samen met Jon Anderson van Yes.

Aphrodite’s Child werd vooral bekend met Rain en Tears.

Waar we de volgende keer naar toe zullen gaan staat nog niet vast maar waarschijnlijk dichter bij huis.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft

Eindelijk mag ook ik mijn prik halen.
Eva mag morgen uit het gips en eindelijk weer boven slapen. Volgende week kan zij dan een midweek verblijven in een begeleid woneninstantie.

Na de prik kan ik dan eindelijk ook weer eens naar buiten, zonder zorgen, zonder angst, hoop ik.
Met Eva beneden, is altijd op je hoede zijn van mij -het gevaar van psychose- wel weer wat aangescherpt geweest.

Aangescherpt is ook dan weer mijn IQ. Vroeger moest ik mij ervoor schamen, of inhouden, omdat ik ofwel zo’n verstandige was – mijn familie- ofwel zo n arrogante- veel anderen.

Kijk ik kan er echt niets aan doen als ik uit verveling online quizjes en testen doe die mij telkens brengen tot mensa-hoogte.
Iedereen mag het overnemen, trouwens.

Fr is akkoord met malaise

mvg

Greet

Tijdens het afgelopen verlengde weekend was het ook een beetje grootoudersweekend. Onze kids gingen samen of om beurten bij mijn moeder en schoonmoeder op bezoek. Toen ik Eva in de namiddag afgezet had bij mijn schoonmoeder reed ik nog eens door een verlaten centrum van de stad. Het weer heeft duidelijk zijn invloed laten gelden tijdens deze vrije dagen.

Dan maar eens halt gehouden aan het stationsplein. Daar het er ook rustig was kon ik ongestoord eens rondkijken en foto’s nemen. Dit deed ik wat de werken betreft recht tegenover het plein. Daar bouwt met zoals eerder geschreven een prestigieus gebouw genaamd “Roelevard”. Alles is nog in een beginstadium maar de werken zijn nu al het bekijken waard.

Nu afwachten hoe de werken evolueren. Je zal daar maar aan de overkant van de straat wornen (zie uiterst links op de foto).

Groetjes en fijne dag.

🙂

Jethro Tull is een Britse progressieve-rockbandopgericht in 1967 rond de Schotse voorman Ian Anderson. Hun muziek is herkenbaar aan de opmerkelijke zangstijl en het unieke dwarsfluitwerk van Anderson.

De namen vermelden van al de muzikanten die ooit bij Tull gespeeld hebben is onbegonnen werk. Daarom vermeld ik naast Ian Anderson alleen gitarist Martin Barre die sedert hun tweede elpee “Stand Up” ononderbroken lid was van de groep.

Klonken ze op hun debuutplaat nog grotendeels als een bluesband, vanaf hun tweede gingen ze meer rock klinken en later progressief met lange nummers. Hun bekendste album heet “Aqualong”. Vanaf 1977 gingen ze meer richting folk maar nog steeds klonken ze als Jethro Tull.

Met onderstaand nummer leerde ik destijds de groep kennen en was verkocht. Richting Sluis om enkele platen te kopen. De toenmalige sexboetiks heb ik niet overgeslagen ook al was ik nog lang geen 18. Nu een beetje ouder. 🙂

Dien ik nog te vermelden dat Urbanus grote fan was/is van deze bard en zijn gevolg ?

Geniet van de muziek.

🙂

Dat eurosonggedoe volg ik helemaal niet. Wel weet dat er geruchten zijn of waren dat Lady Gaga daar zou komen optreden tijdens de finale. Vorige keer was het Madonna die de fans nogal teleurstelde met haar performance.

Nogmaals mij kan het allemaal niets schelen. Ik kijk niet, mijn vrouw echter wel. Wel moest ik denken aan een andere vrouw uit de rockgeschiedenis die echt “ga ga” was, namelijk Wendy O’ Williams. Eind jaren 70 werd ze zangeres of iets in dien aard van een band genaamd “Plasmatics”.

Regelmatig haalde ze de pers door haar verschijning en haar gedrag. Ook had ze tijdlang een verhouding met Lemmy van Motorhead. Zo hadden we in die dagen iets om te lezen gezien er nog geen internet was voor dergelijke “roddels”.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat zo’n dame aanvaard word door de “muziekliefhebber” heden ten dage of het zou ergens in de marge zijn.

Wendy O Williams was 48 toen ze stierf op 6 april 1998 door gebruik te maken van een revolver.

En dan nu “zie pointz” !

🙂

Greet schrijft

Fr mag dan een niet gewone manier hebben om zich te ontspannen.

Ik heb die ook wel, nl griezelen. Stephen King is een van mijn favoriete auteurs.

Over Eva is er echt goed nieuws!
Zij mag een begeleid woonvorm uitproberen.
Haar persoonlijke begeleider en wij, als ouders zitten op dezelfde lijn.

Dat is dus heel goed nieuws

mvg,Greet

Naar ik kan vaststellen via via is dit land weer eens wereldnieuws tot in Rusland en China. Een militair die uit de bol gaat en heel het land in rep en roer zet. Tot op heden nog niet gevonden.

Op de sociale media heeft iedereen weer een uitleg of oplossing over dit “spectaculair” nieuws. Een van de grappigste reacties vind ik dat er verondersteld wordt dat hier ooit een film over gemaakt zal worden. Ik vraag me af welke politicus of acteur uit F.C. De kampioenen hiervoor de hoofdrol zal krijgen.

Nu eens kijken of hij niet in de kelder van mijn moeder verscholen zit. Je weet maar nooit.

Eerst schiet het leger een natuurgebied in brand en nu dit ! Toch een veilig gevoel om een leger te hebben dat paraat staat voor onze veiligheid !

Groetjes.

🙂

“Naar welke muziek luister jij om tot rust te komen ?” vroeg mijn peute onlangs. Zij had waarschijnlijk verwacht dat ik van die zweverige muziek, ooit “new age” genoemd zou vermelden. Dat gezweef gaat dra op mijn systeem werken gelijk een waterkraan op mijn blaas. Ze fronste toen ik namen als Motorhead, Ramones en genres lijk “Darkwave” vermeldde. “En dat vlak voor het slapengaan” voegde ik er aan toe. Ze wist duidelijk niet goed meer hoe ze haar stylo moest vasthouden.

Eén van die oude groepen die men Gothic of darkwave noemt heette “fields of the nephilim” genaamd naar de reuzen uit het boek Genesis. Hier kan je luisteren als je dat tenminste wil.

Om helemaal in de stemming te komen leverde BPost gisteren mijn bestelde boek. Daar komen de reuzen ook in voor. Het boek is in het engels geschreven maar dat zal geen probleem geven. Avondlectuur dus voor het slapengaan.

Groetjes en tot later.

🙂

Met de onthulling van de meest creatieve en één van de grootste regenboogvlaggen van Vlaanderen en twee regenboogzebrapaden toonde Roeselare maandag op de Internationale dag tegen holebi- en transfobie dat de Rodenbachstad er is voor iedereen. Bovendien wordt er ook werk gemaakt van een regenboogactieplan. Deze vlag is heel de week te zien op het stationsplein.

Meer over deze vlag kan je hier lezen.

Zo te zien spuiten de fonteinen op het stationsplein ook weer. Er is nochtans genoeg water uit de lucht gevallen de laatste dagen. De hond op de foto genoot in ieder geval.

Nu wachten op de zon om weer wat sfeer op het plein te hebben.

Groetjes.

🙂

Genesis is een progressieve rockgroep uit het Verenigd Koninkrijk, opgericht in 1967 door Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks, Anthony Phillips en Chris Stewart. In de jaren zeventig maakte de groep naam in de avant-garde van de popmuziek met haar dramatiek en zwarte humor, maar gooide in de jaren tachtig, met Phil Collins als leadzanger, het roer om met toegankelijker werk wat de band vele hits opleverde.

Met het album Selling England By The Pound uit 1973 oogstte Genesis zowel muzikaal als publicitair gezien het door Gabriel gezaaide succes. Het album bracht de groep haar eerste Engelse hitsingle, het Beatle-eske I know what I like (in your wardrobe). De theatrale live-reputatie van de groep snelde haar leden vooruit. Gabriel ging steeds meer zijn eigen weg en had almaar minder behoefte om compromissen te sluiten met de andere leden van Genesis. De andere leden kregen steeds meer het gevoel dat de podiumpersoonlijkheid van Gabriel ten onrechte de aandacht van de muziek afleidde. Strubbelingen tussen Gabriel en de rest van de groep ten tijde van de opnames van het conceptalbum The Lamb Lies Down On Broadway (1974) leidden uiteindelijk tot het vertrek van Gabriel in 1975.

De volgende platen en optredens waren met Phil Collins als leadzanger. Beetje bij beetje stuurde hij de groep in een commercielere richting waardoor ze hits kregen Als solo artiest brak Phil Colling ook door.

Dit was dus Genesis in een notendop. Wie het volledige verhaal tot in de puntjes wil lezen raad ik wiki aan.

Fijne dag gewenst.

🙂