De dingen des levens !

De laatste jaren poste ik regelmatig muziek uit mijn collectie. Dit ga ik verder doen, maar ik zal ook muziek posten die ik niet bezit. Wel zal het rond één thema draaien. Om te starten neem ik als thema de term “ProgRock”. Velen zullen hier even in het haar moeten krabben of wat er van dat haar overblijft na al die jaren deze blog gevolgd te hebben. Daarom eerst een woordje uitleg.  Op wikipedia kan je ook veel uitleg vinden over dit onderwerp, maar ik heb zo een beetje mijn eigen mening over die term. Ieder zijn mening nietwaar ? 

Om te beginnen bij het begin moest ik op zoek naar het begin. Even boeiend als zoeken naar overblijfselen van de eerste menselijke keutel ooit. Dus moet ik selectief te werk gaan. Zoals iedereen die een beetje biologie gekregen heeft op school voor of na WOII weet dat alles bij één atoom of kleiner begonnen is.

Ook in de muziek is dat zo. Je hebt in de moderne muziek heel wat stijlen. Rock, pop, Jazz, blues….noem maar op. Toch hebben die één gemeenschappelijke voorouder. Velen zullen zeggen dat den Elvis de oerrocker is, maar ik heb wat dieper gegraafd op het kerkhof en ben bij deze artiest terecht gekomen. Neem dit alles maar met een korrel zout. Bakken zout zou nog beter zijn. Zo ernstig ben ik nu ook weer niet. Ahum…. Dus hier heb je de kerel die hardrock heavy metal Progrock Punk gothic en nog één en ander uitvond :

Screamin’ Jay Hawkins (Cleveland, 18 juli 1929 – Parijs, 12 februari 2000) was een Amerikaans zanger. Door zijn macabere optredens, waarbij rook, bommen, vuur en doodskisten werden gebruikt, geldt hij als shockrocker avant la lettre. I Put a Spell on You (1956) was zijn grootste en bekendste hit. Dit nummer werd vele jaren later nog bekender in de versie van CCR. Absoluut geen progrock deze CCR, Ik dwaal dus af !

Hawkins was zes keer getrouwd. Na zijn dood werd duidelijk dat hij gedurende zijn leven ten minste 57 kinderen heeft verwekt. Zelf schatte hij het aantal op 75 en wellicht meer.

In een volgende aflevering zullen we het dus zoals reeds eerder beloofd hebben over progrock. Het kan natuurlijk over het kweken van andijvie gaan wat ongeveer hetzelfde is.

Dit was het weer voor deze zondag. Geniet van de dooi als die er tenminste komt. Een druipneus is ook hachelijk in deze dagen van corona.

Dooi ! ik bedoel DOEI !

🙂

Het gerucht dat ik iemand ben die niet bepaald met een vrolijk gezicht rondloop tijdens het werk wordt hierbij ontkend. Met de smile loop ik 8 uren rond, dit tot ongenoegen bij enkele individuen.

Een medewerker liet weten dat er een jonge dame langs geweest was die op zoek was naar deze blogger. Ze moest dringend en had 50 cent nodig voor het toilet van de spoorweg. Eerst dacht ik dat het om Eva ging maar dat bleek niet zo. Geen idee wie dat wicht kon zijn. Tot vrijdagmiddag dan toen Grote Muis vertelde dat ze op zoek was naar me omdat ze dringend moest. Zo jong ziet ze er toch niet uit ? Kleine Muis die er ook bij was veronderstelde dan maar dat de medewerken naar haar gekeken had. Grote Muis ontkende dit uit volle borst.

Hoe ik na het werk thuis kom zie je op deze video :

En dan nu genieten van dit weekend.

🙂

De Schaapbruggestraat waar ik destijds woonde met mijn ouders gaat over het kanaal via de Schaapbrug. Van op die brug had ik goed zicht op de werken die daar nu plaatsvinden. Een groot project waarover hieronder meer.

De Vlaamse Waterweg nv en POM West-Vlaanderen startte op maandag 14 september 2020 met voorbereidende werken voor de River Terminal. Langs het kanaal Roeselare-Leie komt een gloednieuw overslagcentrum waarop vrachtschepen kunnen aanmeren. De River Terminal moet tegen eind 2021 af zijn.

Het overslagcentrum bestaat uit een kaaimuur van 230 meter waar schepen aanmeren, en een kaaiplateau van 18.000m² dat als opslagruimte fungeert. Deze nieuwe terminal zal nieuwe economische impulsen aan de regio geven. Met het overslagcentrum willen POM West-Vlaanderen en De Vlaamse Waterweg nv meer bedrijven overtuigen om over te schakelen op de binnenvaart voor het vervoer van goederen en grondstoffen. Ook de lokale werkgelegenheid krijgt hiermee heel wat stimulansen. De Vlaamse Waterweg nv en POM West-Vlaanderen willen het kanaal Roeselare-Leie, jaarlijks goed voor meer dan 4 miljoen ton vervoerde goederen, verder uitbouwen als transportalternatief, ook voor bedrijven die geen rechtstreekse toegang hebben tot de waterweg.

De bouw van River Terminal Roeselare maakt deel uit van Seine Schelde Vlaanderen. Voor dit binnenvaartproject bundelen De Vlaamse Waterweg nv en de Europese Unie de krachten om te investeren in de toekomst van watertransport.

Net zoals bij de uitbreidings- en renovatiewerken aan River Terminal Wielsbeke op de Leie slaan De Vlaamse Waterweg nv en POM West-Vlaanderen de handen in elkaar voor de realisatie van dit overslagplatform. Meer binnenvaart betekent minder drukke wegen, meer veiligheid en een schoner milieu.

Eens een “ernstige” blog over het kanaal van Roeselare. Het was leuk daar eens rond te fietsen en foto’s te nemen. Zodra het weer wat beter wordt en de dagen langer EN een nieuwe ketting op de fiets ga ik de buurt opnieuw verkennen maar dan vanuit een ander startpunt als je begrijpt wat ik bedoel.

Groetjes.

🙂

Dit huis op de hoek van de straat zou blijven staan. Volgens geruchten zou de firma dit gebruiken als kantoor of onderdak voor werklui die van ver komen. In ieder geval ziet het huis en het gras nog onderhouden uit. Er zal wel iets van waar zijn.

Dit is de firma waar het om draait.
Het bedrijf werd opgericht in 1925 door Joseph Verstraete in de Stokerijstraat in Roeselare. Het was actief in de kuiperij en het herstellen van houten tonnen en badtobben.
Het bedrijf verhuisde in 1957 naar een hoeve in de Schaapbruggestraat, aan het kanaal Roeselare-Leie. Daar groeide het onder de hoede en de leiding van de familie Verstraete.
Recent werd de bedrijfsnaam omgedoopt in “DRUMDRUM“. DRUM is vat in het Engels. DRUMDRUM verwijst naar het herhaaldelijk hergebruik van een vat, mogelijk gemaakt door reconditionering.

In een volgende aflevering van deze saaie doch educatieve blogs gaan we richting Schaapbrug. Daar valt ook wel een en ander te zien en te vertellen voor de lezers die hier nog overgebleven zijn.

Groetjes.

🙂

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Geen paniek ! Exvan heeft GEEN covid of wat dan ook. Misschien een schroefje los, maar da’s andere koek.

Toen ik deze mogen naar buiten keek lag alles onder een dun plakje sneeuw. Niet te verwarren met één of andere soort drugs. Voor alle zekerheid ging ik tevoet richting stationsplein. Onderweg nam ik deze foto :

Even later kwam ik op het stationsplein. Tijdens de wandeling van thuis naar station kwam ik welgeteld twee fietsers tegen. Glad was het hoe dan ook.

Ondanks het koude barre weer was ik toch veel buiten voor het werk. Fietsenstalling controleren was ook één van de taken. Soms vindt men vreemde dingen na het weekend zoals :

Voor ik het goed en wel besefte zat de werkdag er weer op en stapte ik naar huis. Onderweg kwam ik deze leukers tegen :

Ook vernam ik deze middag dat ik vanaf deze week weer fulltime voor het Fietspunt werk. Dus hier geen verslag meer van op de dinsdagmarkt. De hangouderen zullen het zonder mij moeten doen.

Groetjes.

🙂

Nu ik niet meer op zaterdagmorgen boodschappen doe met mijn moeder, heb ik vrije tijd. Daar ik weer voltijds werk kan men geen beroep meer doen op mij tijdens de week. Dus vroeg Grote Muis of ik op zaterdag met haar boodschappen kan doen. Ook of ik haar en de Kleine Muis achteraf naar Kleine Mama wil brengen. Geen probleem da’s zo gedaan.

Terug thuis krijg ik een sms van Exvan die nog steeds zonder kids alleen thuis zit. Of ik hem kon brengen naar zo’n post waar men coronatests afneemt. Hij heeft last van astma en heeft al een tijdje een hese stem. De dokter verwees hem door voor zo’n test. Dat testen ging ook snel. Terug thuis dan maar de deur van de auto vooraan en de handvaten ontsmet. Je weet maar nooit of het positief zal zijn. Wel gevraagd me zo vlug mogelijk het resultaat mee te delen.

Vlak na de middag sms van Grote Muis. Of ik hen kan ophalen. Kleine Mama heeft het begeven en ligt haar roes uit te slapen. Eten was er niet. Dan maar naar de Mac om de hongerigen te eten te geven. Nee dames, geen knuffel ! Het leven is al grillig genoeg.

Groetjes.

🙂

In juni 1984 verliet Paul Kantner als laatste muzikant die aktief was van bij de oprichting van de groep die toen Jefferson Airplane heette Jefferson Starship. Daar hij tegen de overgebleven leden een gerechtelijke procedure begon over het gebruik van de naam werd die naam afgekort tot Starship.

In 1988 verliet Grace Slick de groep om mee te werken aan de terug opgerichte Jefferson Airplane. Starship verdween en kwam terug in verschillende incarnaties, tevens onder de naam Jefferson Starschip. Hoe het verder verliep is weinig overzichtelijk.

Voorlopig is dit de laatste maal dat ik iets uit mijn platencollectie naar boven haal. Ik heb andere plannen wat muziek betreft.

Groetjes.

🙂

Geprikkeld door de reacties van het vorlge logje besloot ik om eens mijn fiets te nemen en richting kanaal te rijden. De fietsketting dient vervangen, maar dit terzijde. Ooit woonde ik daar in de buurt, maar een volgende keer meer daarover.

De straat hierboven op de foto, daarlangs reed ik lang geleden naar school en later naar het stadhuis om te werken. Een typisch smal kronkelend straatje waarlangs weinig huizen stonden, maar wel veel boerhoven en weides. Tegenwoordig is veel verkaveld of gebruikt als industrie. Je zal er maar wonen. Blij dat ik daar niet meer woon.

Er is weinig overgebleven van dat toch recent verleden. Hierboven zie je een oude roestige poort. Overblijfsel van een boerderij die zich daar ooit bevond. Een deel van de grond is nu industrie die je op de achtergrond ziet. Verder heb ik niets meer teruggevonden van de tijd dat het hier nog landbouw was.

Tot zover deze aflevering. Meer volgt binnenkort.

🙂

Nu ik weer aan de slag ben is het na al die maanden “stilte” toch weer even wennen. Terwijl ik dit logje schrijf voel ik mijn ledematen en andere lichaamsdelen maar al te goed. Gelukkig ben ik vrijdag vrij om één en ander te regelen. Nu ik weer werk kan ik ook weer verlof nemen.

Onlangs reed ik samen met een collega langs het kanaal. Tijden geleden heb ik al eens gelogd over de haven van Roeselare. Dat log kan je hier nog eens lezen.

Het Kanaal Roeselare-Leie is een kunstmatige waterweg tussen de stad Roeselare en de rivier de Leie. Het is 16,5 kilometer lang en werd in 10 jaar tijd gegraven, tussen 1862 en 1872.

Wanneer men het kanaal volgt vanuit Roeselare-stad, passeert men achtereenvolgens de gemeenten Izegem, Ingelmunster en Oostrozebeke om te eindigen in Ooigem, een deelgemeente van Wielsbeke waar het kanaal uitmondt in de Leie. Daar bevindt zich een sluis om een hoogteverschil van 7,50 meter te kunnen overbruggen. 

Meer over dit kanaal kan je lezen op wikipedia.

Ik heb zin om dit jaar eens tot in Wielsbeke te rijden om daar de haven te verkennen. Hopelijk lukt het me. Kan ik dan foto’s posten hierover.

Groetjes.

🙂