Deze morgen heb ik de auto naar de garagist gebracht voor onderhoud. Dit maal heb ik groot onderhoud aangevraagd. Zo ben ik zeker dat de auto achteraf tiptop in orde is.
Ter vervanging mocht ik kiezen tussen auto, electrische fiets of gewone fiets. Ik heb voor het laatste gekozen. De afstand is niet zo heel ver wer en daar ik anders nauwelijks die route volg zie ik nog eens iets waar ik anders niet op let.
Deze taart is voor een ouwe kennis die zich ondertussen 80+ mag labelen. Vandaag gaat hier alles weer open zodat het virus weer zijn of haar slag kan slaan. Ik blijf voorlopig in mijn kot.
Dit is het gesproken dagblad, ik herhaal het gesproken dagblad. Op intensieve zorgen werd enkele uren geleden een oude man binnengebracht met een wolvenklem aan zijn testikels. Hoe hij aan dat wolvenklem gekomen is, is niet duidelijk. Na rondvraag in de omliggende straten van het ziekenhuis bleek niemand een wolvenklem te missen. Blijkbaar is het dus niet gestolen. Na behandeling mocht de bejaarde het ziekenhuis verlaten. Volgens de verpleegster die de man behandelde is de schade met inachtneming van zijn leeftijd en IQ beperkt en kan hij zich kandidaat stellen voor een politiek mandaat.
Verder geen nieuws over die bejaarde militair die onlangs ontspoord is zodat men ieder spoor bijster is. De politie blijft alert en bewaakt alle mogelijke plaatsen waar hij een aanslag zou kunnen plegen zoals bejaardentehuizen en ziekenhuizen. En dan nu voor de duivenliefhebbers !
Tol kerkhof, het claustrofobe huisspook zit met de gebakken peren. Hoe zal…
Deze morgen heb ik de rolstoel, het ziekenhuisbed en toebehoren teruggebracht naar de kringwinkel. Zo hebben we terug plaats in ons huis. Louis is het ondertussen gewoon dat het bed weg is en slaapt weer op de bank.
Verder heb ik genoten van het mooie lenteweer. De temperatuur is perfect om wat snoeiwerk te doen. Niet te geloven hoe hard alles gegroeid is in onze tuin.
Samen met Eva naar de apotheek geweest. Terwijl ik op de parking zat te wachten in de auto keek ik recht op een ijzeren afsluiting. Dit werd dus de foto voor vandaag.
Pech voor onze Louis. Deze namiddag hebben wij het ziekenhuisbed uit elkaar gehaald en de matras naar boven gebracht. Louis zal dus elders zijn dutje moeten doen. Hij is in ieder geval al druk aan het rondsnuffelen waar hij zich zal nestelen.
Ook vermeldenswaardig is dat Louid zich deze middag kranig geweerd heeft tegen Kesja, het witte poesje van de buurvrouw die met kop en rug ver boven hem uitsteekt. Niet de buurvrouw maar haar poes bedoel ik. Het witte poesje moest met bloedneus het strijdtoneel verlaten. Louis kwam fier naar binnen en eiste een stevig maal. Iets wat ik hem maar vlug gegeven heb. Je weet maar nooit met zo’n kater. 🙂
Behalve dit bloedbad verliep hier alles rustig. Greet heeft haar eerste vaccinatie gekregen. Eva op bezoek bij een vriendin terwijl ik bij mijn moeder langs ging.
Hoe de rest van de avond verliep zie je op de foto hierboven.
Vorige week heb ik het hier gehad over Aphrodite’s Child waarin onder andere Vangelis. Vangelis werd na het ontbinden van de groep vooral bekend vanwege zijn electronische muziek die ook als soundtrack gebruikt werd.
Halverwege de jaren 1970 werd hij gevraagd door Yes om hun toetsenist te worden daar Rik Wakeman er uit gestapt was. Na enkele weken repeteren bleek dat er geen eensgezindheid was tussen Vangelis en Yes over de muzikale koers die gevolgd zou worden. Yes moest dus uitkijken naar iemand anders. Wel bleven er goede contacten tussen Yes en Vangelis.
In 1979 begonnen ex Yeszanger Jon Anderson en Vangelis samen te werken. Dit resulteerde in enkele grote hits waaronder “I hear you now”.
Yes is steeds een verzameling van topmusici geweest. De groep bestaat nog maar daarover zal ik het later eens hebben. Eerst nog enkele leden en ex-leden in de picture zetten.
Toen ik vrijdagmiddag boodschappen deed samen met mijn moeder was de bewolking al goed toegenomen. Wanneer we terug buiten kwamen had het al goed geregend maar het was gelukkig weer droog. De rest van de dag was het bewolkt met nu en dan ferme buien. Toch hebben we hier in het westen van het land geluk gehad als ik zie hoe sommige streken en buurten blank staan van al dat water.
Sinds gisteren is Eva terug thuis. Ze kan weer de trap op en af stappen. Gevolg is dat het ziekenhuisbed dit weekend zal afgebroken worden en terug naar de thuiszorgwinkel samen met de rolstoel die hier ook nog opgeborgen aan de kant staat. Iedereen tevreden behalve Louis die dit bed als zijn eigendom beschouwt. Hij zal wel een ander plekje opzoeken om te slapen. Zo zijn katten nu eenmaal.
Gedurende de maand mei heb ik slechts één maal het gras gemaaid en het was meteen ook de eerste keer dit jaar. Het gras langs de boord tegen de muur van ons huis laat ik groeien. Daar verschijnen boterbloemen en ander kleurrijk “onkruid” die de tuin gratis en voor niets mooi maken.
Ook het snoeiwerk laat ik wachten. Nu staan de bomen en struiken er mooi bij en ik zou het zonde vinden daar mijn zaag in te zetten. De haag die ons met de buren uit een andere straat scheidt staat er overdadig bij. Nu zal ik die haag zeker niet snoeien anders kan ik meegenieten wat er bij de buren zoal gebeurt.
Dat mijn composthoop zowat onzichtbaar geworden is, daar zal ik wel iets aan moeten verhelpen. Door de groeischeuten van de bomen is er nu ook veel schaduw te vinden en daar genieten onze katten en de buurtkatten met volle teugen van. Vooral tijdens het weer van de afgelopen dagen.
Kort samengevat : na de meimaand waarin ons aangemoedigd werd niet te maaien heb ik besloten min of meer hiermee verder te gaan. De bijen en andere insecten zijn steeds welkom net als die egel die ik onlangs nieuwsgierig aan onze achterdeur zag staan piepen.
Het was dinsdag eerste dag van de maand juni een mooie lentedag. Dat mooie weer maakt een mens actiever. Jammer genoeg brengt dit dan weer veel volk op de been. Zoals toen ik in de voormiddag even naar de markt trok voor mijn moeder. Met de blik op oneindig de kortste weg tussen die menigte naar het kraam en dan weer terug langs dezelfde weg. Nee, met dat virus in de buurt kom ik niet meer dan nodig tussen al dat volk.
Een vuilnisbak op minder dan enkele meters en dit was niet het enige zwerfvuil.
In de namiddag ging ik even langs bij mijn moeder en nadiet wat praten bij buurman Ronny en zijn vrouw op een stoel in de schaduw. Afstand houden en geen volk in de buurt. Zo hoort het.
Dit dient niet om er vuil te storten.
Rond 18 u werd het wat frisser en trok ik na enige tijd inactief te zijn de baan op om het zwerfvuil in de buurt even onder handen te nemen. In no time had ik een meer dan halfvolle zak met vooral blikjes van bier, cola enz. Dit terwijl er genoeg vuilnisbakken in de buurt zijn. Ook vond ik een volle bak leeg glas niet ver van een glasbol. Of de eigenaar in kwestie bezweken is onderweg naar die bol weet ik niet. Geen lijk gevonden.
Op wandelafstand van een glasbol.
Het wordt er precies niet properder op.
Geniet van het lenteweer zolang dit kan. Voor je het goed en wel beseft zitten we weer tussen regen en buien. Ben ik nu pessimist ???
Afgelopen vrijdag mocht de voet van Eva uit het gips, een blok aan haar been die ze nu kwijt is. Wel nog een tijdje een speciale sandaal dragen om de voet steun te geven. Zo zie je hoe een ogenschijnlijk klein ongelukje zoals voet omslaan langdurige gevolgen kan hebben.
Zondagnamiddag samen nog eens langs geweest bij “Opstap”, een buurthuis met lage drempel waar iedereen welkom is. Daar zaten we op het terras mits inachtneming van de nodige afstand. Nu afwachten hoe dit verder zal gaan.
Of ik terug regelmatig ga bloggen weet ik nog niet. Heel erg sterk voel ik me niet bepaald en heb rust nodig. Ook het mooie weer nodigt uit om buiten te zijn. Ook hier zien we dus wel weer.
De dingen des levens ! 