De dingen des levens !

Plastic Bertrand brak in 1977 door met de hit Ça plane pour moi (Nederlands: Ik ben in hoger sferen). Na deze hit had hij in 1979 nog een klein hitje met Tout petit la planète. Ongeveer acht jaar later nam hij deel aan het Eurovisiesongfestival uitkomende voor Luxemburg met het liedje Amour amour. Hij eindigde op de op een na laatste plaats. In 1988 had Plastic Bertrand nog een kleine hit met Slave to the beat.

IIn 2006 won de zanger een rechtszaak die tegen hem was aangespannen door Lou Deprijck, de producer van Ça plane pour moi. Deprijck probeerde middels deze rechtszaak de rechten op dit nummer te verwerven en beweerde dat Plastic Bertrand het nummer niet zelf had gezongen. Jouret won de rechtszaak omdat het zijn handtekening was onder het contract. Als gevolg van deze uitspraak werden experts aangesteld in een hoger beroep. Deze kwamen in juli 2010 op basis van de stem van de zanger tot de conclusie dat Deprijck het lied gezongen moet hebben.

Volgende zondag de alweer laatste aflevering van deze franse “chansons”.

Salut !

🙂

Gisteren een brief gekregen van de maatschappij waaraan mijn moeder haar huis huurde met de bevestiging dat de huur opgezegd is mits inachtneming van de opzegtermijn die start op 1 juni en eindigt 30 juni. Ook enkele opmerkingen waaraan ze zich in die periode moet aan houden maar gezien ze opgenomen is in het rusthuis zal daar niet veel van in huis komen. Kortom : die maatschappij moet haar plan maar trekken. Ik zorg dat alles verloopt zoals het moet en dat is het dan wel.

Ook heb ik samen met Grote Muis boodschappen gedaan. Op de terugweg wou ze even halt houden bij het huis van een oude bekende die ik hier Exvan noem. Gezien de staat van het huis en wat ik weet heb ik maar wijselijk besloten in de auto te wachten tot ze terugkwam. Hij is niet goed bezig en daar blijf ik buiten.

Vlakbij het huis van de Muizen grazen deze schapen. Ik heb ze even gedag gezegd en kreeg een hoop geblaat terug.

Groetjes.

🙂

Gisteren kwamen de mannen van de kringwinkel langs om wat meubelen mee te nemen die tot dan van mijn moeder waren. De twee kasten en de zes stoelen kregen hun goedkeuring. Ook enkele kleine stukken namen ze mee. De tafel en de toiletstoel lieten ze staan. Gelukkig heb ik het telefoonnummer van een firma gekregen die de rest wel zal meenemen/opkuisen.

Normaag gezien zou ik vandaag naar het gemeentebestuur van Staden trekken om de gegevens die zich op de identiteitskaart van mijn moeder bevinden aan te passen. Toen ik in het rusthuis om haar ID kaart vroeg bleek die foetsie te zijn. Geen idee waar ze die hebben. Dat betekent dus dat ik de afspraak die ik vandaag heb zal moeten annuleren. Leuk is anders. Hopelijk vinden ze die ID kaart terug. Zo blijven we bezig.

Groetjes.

🙂

Vandaag komen de mannen van de kringwinkel om de kasten, tafel en stoelen van mijn moeder op te halen. Hopelijk nemen ze die mee. De dame aan de telefoon liet weten dat indien de spullen te groot of te zwaar zijn ze die niet mee (mogen) nemen. Afwachten dus. Gelukkig heb ik het adres en telefoonnummer van een firma indien dit het geval zou zijn. De kringwinkel komt tussen 11 en 17 uur wat betekent dat ik lang kan wachten vooraleer ze aanbellen. Hopelijk komen ze vlug.

“Een afgelopen hoofdstuk” liet onze zoon weten toen hij zondag belde voor moederdag. Dat is inderdaad zo. Nog enkele formaliteiten en ik kan de deur definitief achter mij toetrekken.

Groetjes.

🙂

Het weekend zit er weer op.
Deze maandag begint met een bezoekje aan de tandarts door Greet.
Ikzelf heb ook een gesprek in de voormiddag met de peut.
Eva straks naar haar tijdsbesteding
En Louis ?
Die kijkt naar wat zich afspeelt op het scherm van de PC
Als hij tenminste wakker is.

Geniet van deze zonnige maandag.

🙂

In mei, ook bekend als Maria-maand, gaan we de franse toer op wat “muziek op zondag” betreft.

Serge Gainsbourg werd geboren als Lucien Ginsburg in Parijs als de zoon van Joods-Oekraïense ouders uit Charkov (Oekraïne) die hun geboorteland waren ontvlucht na de Russische Revolutie.

Zijn grootste hit, Je t’aime… moi non plus veroorzaakte veel ophef vanwege het suggestieve gehijg en een tekst met een dubbele bodem. Hoewel het lied oorspronkelijk in 1967 werd opgenomen met Brigitte Bardot, werd deze versie niet uitgebracht, omdat de toenmalige echtgenoot van Brigitte Bardot, Gunter Sachs, het lied verbood.

In 1969 bracht Gainsbourg de song opnieuw uit, ditmaal gezongen door zijn toekomstige vriendin Jane Birkin. In deze versie zingt zij op verzoek van Gainsbourg een octaaf hoger dan Bardot om het effect van een koorknaap te bewerkstelligen. Omdat het als ‘te heet’ beschouwd werd, werd dit lied in verschillende landen gecensureerd en Frankrijk werd de meest expliciete versie geheel onthouden. De controverse zorgde voor veel bekendheid en droeg eraan bij dat het de nr. 1 werd in verscheidene hitlijsten, waaronder die van het Verenigd Koninkrijk.

Volgende zondag weer frans.

Au revoir !

🙂

Het bloggen is momenteel op een laag pitje. Nu afwachten tot de (on)zin en inspiratie terugkomt. Voorlopig houd ik het hier rustig.

Morgen wel een blog op zondag over muziek. Die staat al een tijdje klaar.

Geniet van het mooie weer. Volgende week zou het zelfs zomers worden, voorspellen ze.

Groetjes.

Vandaag was weer eens een mooie lentedag. Niet erg warm maar dat hoeft niet voor mij. Voorlopig wordt het gras niet meer gemaaid wegens maai mei niet. Wist je dat die heerlijke geur van versgemaaid gras eigenlijk een verdedigingsmechanisme is van de natuur? Op die manier waarschuwen grassprieten de rest van je tuin. Dat weten we nu ook weer.

Of ik het heel de maand zal volhouden weet ik niet. Hopelijk wordt het geen oerwoud na enkele weken.

Door niet te maaien verschijnen her en der kleine bloempjes die anders een kopje kleiner zouden gemaakt worden door de messen van de grasmaaier.

Annabel zal het allemaal worst wezen zolang Kesha, het harige poesje van de buurvrouw maar uit onze tuin wegblijft.

Groetjes.

🙂

Ik neem nu en dan foto’s met de smartphone. Sommige toon ik dan hier in een logje. Vandaag zie je hier enkele die ik dus niet gebruikt heb om diverse redenen.

Zoals je je misschien herinnert begon april met winterse taferelen.

Het slopen van het stadhuis ging gewoon verder. Er blijft momenteel nog weinig van het oude gebouw over.

Dat onze katten er niet wakker van lagen is duidelijk te merken.

Elders in het centrum van Roeselare zijn er wegenwerken bezig. Dus niet alleen in de Ardooisesteenweg en omgeving stationsbuurt.

Even een blik werpen op de mural in de brandweerkazerne.

We sluiten af met Annabel die druk bezig is een doos te testen.

Dit was het dus voor april. Nu met volle moed mei instappen, alhoewel we dit in feite gisteren reeds deden.

Groetjes.

🙂