De dingen des levens !

De realisatie van een echte Roeselaarse actiefilm is een stap dichterbij gekomen. Personal trainer Rik Termote lanceerde deze weel namelijk ‘West Wing Town’, een trailer van een kleine drie minuten die later moet uitmonden in de kortfilm ‘Troubles in West Wing’.

In de trailer zien we een colonne sportwagens en motoren die bij het krieken van de ochtend over de Roeselaarse wegen scheuren. Die beelden, waarvoor ook een drone ingeschakeld werd, werden samen gemonteerd met actieshots van een grote vechtpartij op de parkng van de fitness en de boksclub in de Bruggesteenweg.

Altijd leuk om zo eens beelden van Roeselare te zien. Ook leuk om te herinneren dat de hoofdrolspeelster samen met onze zoon in het eerste kleuter gezeten heeft. Later had ze een meidengroep met haar zussen. Nu blijkt ze actrice geworden te zijn. De wereld is nu eenmaal klein en beiden zullen het zich wel niet meer herinneren, laat staan dat ze er van wakker zouden liggen.

Tot de volgende.

🙂

Ziezo, november zit er zowat bijna op bij het verschijnen dezer blog. Tijd om even terug te kijken met woord en beeld.

Dat de latten hier het voor het zeggen hebben zal menig lezer reeds meer dan duidelijk geweest zijn. Seba lijkt van de aardbodem verdwenen, maar Kesha, het harige poesje van de buurvrouw, komt hier nog regelmatig langs voor korrels en een aai op het kopje. Binnen komen mag niet. Het is tenslotte onze kat niet.

Velen dachten dat de herfst dit jaar niet zou komen, maar toch kwam hij. Dit was duidelijk te merken aan de bladeren van de bomen die begonnen te verkleuren en op de grond te vallen. In onze tuin laat ik die liggen. Goed voor de bodem.

Toen ik op een zondagmorgen er op uit trok met de fiets zag ik dit bordje wijzende naar een “spirituele expo”. Niets voor mij. Ik ben absoluut niet spiritueel aangelegd, eerder down to earth. Of het iets met volle maan en genezende steentjes te maken had weet ik niet, maar mij zien ze daar sowieso niet.

De afbraakwerken en voorbereidingen voor nieuwbouw in centrum Roeselare zijn nog steeds bezig. Ik fiets er regelmatig langs en maak foto’s als ik vorderingen merk. Zo blijven we met ons allen bezig.

Afgelopen maand zat het nieuws vol met zever over dat voetbal en Qatar. Mij interesseert het niet en ik heb er dus (weinig of geen) aandacht aan besteed.

Vanaf morgen start de maand met de kortste dagen van het jaar. Ook maken we ons klaar om kerst en eind te doorstaan.

Alvast tot volgende maand.

🙂

Na een duistere zondag kregen we toch een iets zonniger maandag. Niet iets om over te bloggen, maar het is nu eenmaal zo.

Hier is het momenteel erg rustig. Eva gaat naar haar vrijetijdsbesteding en volgt zoals steeds op maandag pianoles. Greet zorgt voor de inwendige mens en nog enkele huishoudtaakjes en ikzelf doe boodschappen, doe dienst als chauffeur voor Eva en maandagavond nog een vergadering in Tielt.

Dat was het zo een beetje voor vandaag. Rest mij nog een foto van onze Louis te commentarieren. Hij ligt duidelijk nergens wakker van. Alleen als hij honger heeft laat hij zich horen. Ook kan hij goed op het raam tikken met zijn pootjes als hij terug naar binnen wilt na even de buurt verkennen te hebben.

Fijne dinsdag gewenst.

🙂

Het was 26 november 2022 precies een jaar geleden dat ik mijn moeder bewustloos vond in haar woonst. Sedertdien is er voor haar – en ook voor ons – veel veranderd. Nadat ze meer dan een maand in het ziekenhuis verbleef verhuisde ze naar het woonzorgcenter ofte rusthuis van Westrozebeke waar ze tot op vandaag verblijft.

Toen we zondagnamiddag in de cafetaria van het rusthuis iets fris consumeerden passeerde er een heuse stoet door de straat langs het venster. Dat het iets met de sint te maken had was dra duidelijk.

Het was een sombere, duistere en miezerige zondag. Dat de Belgen van de Marrokanen verloren en er in Brussel rellen uitbraken naar aanleiding van deze match, daar lig ik niet wakker van.

Groetjes en tot de volgende.

🙂

Tijdens de maand november ga ik op zoek naar groepen uit de jaren 90 van de vorige eeuw met een dame als frontman.

Noel en Mike Hogan, twee broers uit de Ierse stad Limerick, begonnen in 1990 een band met drummer Fergal Lawler. Oorspronkelijk heette de band The Cranberry Saw Us, een woordspeling op cranberry sauce.[1] Dolores O’Riordan deed met succes auditie voor de rol van lead-zangeres en schreef de tekst voor het nummer Linger. Haar stem, variërend van scherp tot krachtig en van hoog tot laag, is het essentiële kenmerk van het geluid van de band.

Op hun tweede album “No need to argue” staat de hitsingle Zombie, een protest tegen het geweld tussen de katholieken en protestanten in Noord-Ierland in de jaren 90. Het album bracht de band een immense populariteit in heel Europa en de VS.

Dit was alweer de laatste “muziek op zondag” voor november 2022. Zet alvast uw schoentje klaar voor de ezel of paard van de sint.

Tot de volgende.

🙂

Sedert kort staat een deel van het stadhuis dat niet afgebroken is in de doeken en stijgers. Dit dus voor een onknapbeurt. Wat verderop zijn ze nog steeds bezig het gebouw waar zich vroeger de “Grand Bazar” bevond af te breken. Werkzaamheden genoeg in centrum Roeselare.

Geniet van deze vrijdag. Nog een duwtje en het is weer eens weekend.

🙂

De dagen zijn kort en donker. Nog een maand en we hebben de kortste dag van het jaar. Gelukkig beginnen vanaf dan de dagen weer wat langer te worden ook al duurt het dan nog een tijdje vooraleer we het merken.

Dit alles om te schrijven dat onze buurman in kerststemming is. Hij heeft zijn tuin versierd met lampjes die hij dan ’s avonds laat branden. Zo deelt een groot deel van de straat in de kerstsfeer. Wijzelf brengen buiten geen kerstversiering aan. Binnen ook heel weinig. Ieder zijn meug zullen we maar zeggen.

Fijne donderdag.

🙂

Gisteren ben ik dus met de trein op stap geweest richting Kortrijk. Aan het station aldaar zijn ook grote werken bezig. Er komt een ondergrondse parking en ook wordt er een tunnel aangelegd. Die werken zullen nog jaren duren.

Terug in Roeselare heb ik deze foto genomen vanop het perron. Een mooi beeld geeft het niet, maar het geeft wel een andere kijk op de omgeving van het station. Roelevard is duidelijk zichtbaar. Volgens ik vernomen heb moeten er nog enkele verdiepingen bij.

Dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne woensdag toe te wensen.

🙂

Tegenwoordig verplaats ik me indien mogelijk met de fiets. De auto gebruik ik meestal om Eva naar haar bestemming te brengen of om grote boodschappen te doen.

Vandaag dinsdag neem ik de trein om naar een afspraak te gaan. Ik woon niet ver van het station van Roeselare en de afspraak is niet ver van het station van bestemming. Komt daarbij dat Greet Eva naar de dokterspraktijk zal brengen binst ik op mijn afspraak aanwezig ben.

De foto nam ik maandagmorgen terwijl ik terug naar huis fietste van Rumbeke waar ik naar de bakker ging. Daar is vorige week een heel nieuw verkeerscirculatieplan van start gegaan en het is aanpassen voor iedereen. Dit is al één reden om de fiets van stal te halen.

Fijne dinsdag.

🙂

Het is een zwaarbewolkte regenachtige zondag De afgelopen week was ik verkouden. Bijgevolg vond ik het niet opportuun om met zo’n virus bij mijn moeder in het rusthuis op bezoek te gaan. Daar Greet en Eva nu ook verkouden zijn ga ik alleen op visite.

Ze is blij me te zien. Zoals steeds zit ze vastgebonden in haar rolstoel. Ik heb peperkoek bij me. Daar vraagt ze regelmatig om. Samen wandelen we door de gangen van het rusthuis. Ze vraagt zich niet af waar ik al die tijd was. Ik ben er NU en da’s wat telt voor haar.

“Of ik vader de laatste dagen gezien heb” vraagt ze zoals altijd. Ook nu antwoord ik haar dat ik hem niet gezien heb en da’s geen leugen want hij is reeds 13 jaar overleden, maar dat beseft ze niet. Een broer van mijn vader vertoont zich ook niet meer. Ik trek mijn schouders op. (die is al minstens 35 jaar geleden gestorven, zijn vrouw enkele jaren langer).

Samen trekken we naar het cafetaria. Daar bestel ik altijd een ijsje voor haar. Dus nu ook weer. “Ik ben blij dat je er bent” herhaalt ze enkele malen. Dan haalt ze weer eens uit naar mijn vader die haar in de steek gelaten heeft. “Vergeven doe ik hem nooit, behalve als hij zegt dat hij spijt heeft van wat hij gedaan heeft.” Ik knik.

We wandelen terug naar haar kamer. “Heb je die kamer voor mij gekocht of gehuurd ?” “Gehuurd.” is mijn antwoord. “Laten we samen naar de Euro Shop gaan voor een grotere tafel”. “Doen we”. Ze kijkt tevreden. Een verpleegster brengt koffie en chocoladetaart. Die vind ze lekker.

Samen wandelen we tot aan de ingang. Tijd voor mij om terug naar huis te keren. “Ga je vader opzoeken ?” vraagt ze terwijl we afscheid nemen. “Ik denk het niet” antwoord ik. Ze wuift als ik buiten stap.

Tot de volgende.

🙂