De dingen des levens !

Tijdens de maand november ga ik op zoek naar groepen uit de jaren 90 van de vorige eeuw met een dame als frontman.

Garbage werd in 1993 opgericht in Madison (Wisconsin). Het debuutalbum, simpelweg Garbage genaamd, werd eind 1994 en begin 1995 opgenomen. Het kwam uit in de herfst van 1995 bij Almo Sounds. Het album werd na enige tijd opgemerkt, vooral dankzij de succesvolle singles Queer, Only happy when it rains en Stupid girl. Tegen de zomer van 1996 was het album van Garbage goud in de Verenigde Staten en kort daarna platina.

Dit was het weer voor deze zondag. Niet vergeten de eucharistieviering bij te wonen en uw zonden te beleiden.

Groetjes.

🙂

Veel anders dan op andere dagen word ik op zaterdagmorgen niet wakker. Die beginnen steeds met een bezoek aan het kleinste kamerke en soms volgt de Grote Boodschap van beneden. Vervolgens kleren aan na douche of kattenwas aan de lavabo en dan naar beneden voor koffie en boterham. Vervolgens met ware doodsverachting de op dat vroege uur zo goed als autovrije straat oversteken om bij de krantenboerin de weekend-editie van De Standaard te halen voor Greet.

Waarom ik dat hier neerpen met mijn toetsenbord ? Geen idee. Het enige doel van deze onzinnige blogpost is iedereen die hier komt piepen wakker schudden met al dan niet cultureel verantwoorde muziek die je voor de rest van de dag zult horen nazinderen in je hersenpan.

Om het kort te zeggen : Fijne zaterdag iedereen.

🙂

Gisteren was ik weer eens op en rond het stationsplein. Ook al regende het die morgen en was er veel wind, toch nam ik de fiets om er naar toe te rijden. Meestal is het druk op de baan bij zo’n weer, maar het viel mee.

Om toch maar zo droog mogelijk te blijven tijdens het fietsen had ik mijn poncho aangetrokken. Je weet wel zo’n lang gewaad met kap waarvan je de voorkant van dat gewaad over je stuur kan trekken. Zit je net in een tent op je fiets. Het ging aardig totdat een rukwind de poncho over mijn hoofd trok en ik niet meer zag waar ik reed. Heel bizar gevoel moet je weten. Gelukkig kon ik veilig stoppen en die “tent” terug op zijn of haar plaats vastzetten.

Wat ze op het stationsplein van plan zijn weet ik – nog – niet. Vermoedelijk niet iets voor de kerst. Een reden te meer om daar eens te fietsen en zien wat er aan de hand is.

Dit was het voor deze aflevering. Tot de volgende, dan zijn we weer eens weekend.

🙂

Een paar dagen uitgeschakeld zijn door zo’n stomme verkoudheid. Eeuwen geleden dat zoiets mij overkwam. Zeg maar van voor corona.

Dat ik het op de PC wat kalm aandeed was nodig anders zou ik enkele ruitenwissers op het scherm hebben moeten installeren. Geen smakelijk zicht, neem dit maar van mij aan.

Woensdag werd ik wakker met een houten kop, maar het voelde toch al heel wat beter aan dan de voorgaande dagen. Gelukkig maar, want er stond een opdracht op mijn agenda : Grote Muis naar het ziekenhuis rijden en terug naar huis achteraf. Zij lijdt al geruime tijd erge pijnen, maar geen dokter die iets kan vinden. Woensdag kreeg ze de uitslag van de longspecialist : longen uitstekend. In de nabije toekomst gaat ze een darmspecialist contacteren. Wie weet vindt die iets. Achteraf stopte ik met Grote Muis bij de AH. Heeft ze weer mondvoorraad in huis.

Zo worden we beetje bij beetje terug de oude. Zoals je leest probeer ik een beetje te leven zoals onze Louis maar dat lukt niet altijd.

Groetjes.

🙂

De laatste dagen zat ik binnen met een verkoudheid. Niets om je druk over te maken. Veel rusten en na een paar dagen is het ergste weg. Wel is het een feit dat men zou vergeten hoe het aanvoelt verkouden te zijn na al dat afstand houden en handen ontsmetten.

Als ik momenteel niet reageer op je blog weet je wat de reden is. Nu verder gaan met hoesten en niezen.

Tot de volgende.

🙂

Vlaanderen kent een eeuwenlange traditie van bolspelen als trabol, gaaibol, krulbol, pierbol,… Vanaf de jaren vijftig verdween die cultuur stilaan. Toch vind je in Roeselare nog enkele plaatsen waar je een bolletje kan rollen. 

Zo ook in dienstencentrum “Ten Elsberge” waar de vrijwilligers van het buurthuis samen kwamen voor een avond Bolletra. Dit als Team building.

Soms ging het er heel erg spannend aan toe.

Ik speelde met groep “1” en da’s te merken aan de stand.

Achteraf was er nog een vette hap voor ons voorzien. Die happen hadden elk een naam. Die stond op het zakje vermeld. Die sexy Motherfucker slaat dus niet op mij, maar op wat er in de zak zit.

Achteraf de traditionele groepsfoto.

Zo hadden we een leuke avond samen.

Groetjes en fijne dag.

🙂

Vorige week was het volle maan. Dat vind ik steeds mooi om zien. Verder zegt of doet dit fenomeen me niets. Vroeger geloofde men dat er dan weervolven rondliepen. Tot op heden heb ik er nog nooit ene ontmoet. Misschien zijn ze bang voor mij.

Ook ken ik mensen die geloven dat de maan invloed op hun leven heeft. Zo is er iemand in mijn directe omgeving die haar operatie met een week liet uitstellen omdat de stand van de maan niet gunstig was. Er zijn boeken te verkrijgen die je helpen de juiste keuze te maken met behulp van de stand van de maan. Je moet er maar opkomen.

Hopelijk hebben jullie geen last van de maan.

Fijne dag alvast.

🙂

Tijdens de maand november ga ik op zoek naar groepen uit de jaren 90 van de vorige eeuw met een dame als frontman.

Guano Apes is een Duitse band, die eerst bestond van 1997 tot 2005 en sinds 2009 weer actief is.

In de periode van 1994 tot 1996 deden zij al verschillende optredens voor een kleinschalig publiek. Pas in 1997 was de band daadwerkelijk actief voor een groter publiek.

De band bestaat sinds 2009 weer uit Sandra Nasic (zangeres), Henning Rümenapp (gitarist), Stefan Ude (basgitarist) en Dennis Poschwatta (drummer).

Dit was het weer voor deze zondag.

Groetjes en alvast smakelijk eten !

🙂

In het kader “er mag nog wel eens gelachen worden” post ik hier een optreden van Urbanus.

Fijne zaterdag.

Dinsdag was ik in het centrum van Roeselare. Even kijken hoe het daar met de werkzaamheden gesteld is. Natuurlijk nam ik er enkele foto’s voor hier op het blog.

We beginnen met het stadhuis, of tenminste wat er van over blijft dat momenteel in de stellingen staat. Ik ben benieuwd wat ze van plan zijn. Een reden dus om er terug te komen.

Aan de kant van de Zuidstraat staat nog steeds een restand van het verder afgebroken gebouw te wachten op aktie. Ik vind het wel iets surrealistisch hebben.

Vlakbij het afgesmeten stadhuis is met druk bezig het oude Zuidpand te slopen. Daar zal binnen afzienbare tijd een wooncentrum genaamd “Mandelhof ” in de plaats komen.

Tenslotte een foto genomen vanuit de Zuidstraat richting centrum.

Dit waren dus weer eens enkele foto’s van de werken in centrum Roeselare.

Alvast tot de volgende.

🙂