De dingen des levens !

Gisteren was ik weer eens op het stationsplein. Eva was rond 13 u30 in Opstap verwacht tot 16 u en ik had een afspraak elders rond 15 u. Daarom dat ik daar in de buurt bleef. Eerst even rondwandelen en zien of er vordering is in de uit te voeren werken. In ieder geval staan de “spelende kinderen” er nog steeds.

Ook de andere kant van het station even verkend. Op de hoek van de Ardooisesteenweg bevond zich vroeger een turkse bakkerij. Nu is er een eetgelegenheid in de plaats gekomen. Even verder in de straat is er een indisch restaurant. De halal winkeltjes zijn er ook nog steeds. Dit deel van de straat wordt stilletjesaan multicultureel. Die ga ik later verder in beeld brengen.

Nadat ik even boodschappen gedaan had in supermarkt Asalam had ik nog wat tijd over. Dan maar een koffie nuttigen op een terras waar ik mooi zicht had op de treinen. Veel volk zat er nog niet buiten, maar dat was geen probleem voor mij.

Weldra was het 15 uur. Tijd voor mijn afspraak die liep tot 16 u. Net op tijd dus om Eva op te halen en naar huis te rijden.

Dit was dus de eerste blogpost van maart 2023 die ging over 28 februari 2023.

Fijne dag !

🙂

Ziezo, februari zit er weer op. Maart staat voor de deur en dat betekent dat we beetje bij beetje de lente zien naderbij komen. Voor de ene begint die op 1 maart, voor anderen op 21 maart. We zien wel wat voor weer het wordt.

Enkele foto’s om even op terug te kijken. Hierboven het station in de mist. Sneeuw en ijs hebben we niet gehad. Sommige dagen was het warm voor de tijd van het jaar.

Een foto van mijn moeder wanneer ze twee vriendinnen uit Rumbeke op bezoek krijgt. Gelukkig herkende moeder de dames. Het was voor allen een leuk weerzien.

Dan volgt een foto van een beeld dat ik spotte toen ik afgelopen weekend met Eva even in Izegem was. Later misschien meer over dat beeld en Izegem.

We eindigen met taart, gebakken door Kleine Muis op school. Het is nu afwachten hoe het verder gaat met Grote Muis. De morfinepleisters doen hun werk. Morgen onderzoek door middel van kijkoperatie en volgende week zou dan de chemo starten.

Dit was dus februari 2023.

Tot volgende maand.

Zondag was letterlijk een zonnige dag. Heel de dag veel zon. Wel heel koud door onder andere die wind die dwars door alles leek te snijden. Gelukkig niet zoals hierboven. Dit is een schilderij die in het rusthuis hangt waar mijn moeder verblijft.

Zoals steeds of toch bijna steeds was ik zondagnamiddag bij mijn moeder. Ik vertelde haar dat onze buurman opgenomen werd in het ziekenhuis. Gelukkig voor hem is hij sedert vrijdagavond terug thuis. Ook vertelde ik over de ziekte van Grote Muis en wat haar te wachten staat. Ze schrok van het slechte nieuws over buurman en Grote Muis. Tijdens ons gesprek haalden we herinneringen op over Kluisjesman. Dat hij reeds enkele jaren overleden is wist ze nog. Ze vroeg me of ik nog contact heb met zijn ex en de kinderen.

Ging het gesprek goed, plots veranderde ze en begon over het feit dat mijn vader zijn karakter erg veranderd is. Of ik dat ook vond. Ze verloor haar grip op de realiteit en belandde opnieuw in haar denkbeeldige wereld terwijl ik er bij zat.

Verder niet veel te vertellen over deze zonnige zondag. Nog een dag na deze en we belanden in maart.

Geniet de dag.

🙂

In deze laatste “muziek op zondag”aflevering van februari 2023 ga ik op zoek naar een foute platenhoes in mijn CD collectie. Deze maal kies ik voor Houses of the holy, vijfde album van Led Zeppelin.

Het ontwerp van de platenhoes was geïnspireerd door het boek Childhood’s End, van de Britse sciencefictionschrijver Arthur C. Clarke. Het is een collage van verschillende foto’s van de Giant’s Causeway, een rotsformatie aan de noordoostkust van Noord-Ierland, genomen door de Britse ontwerper Aubrey Powell van de ontwerpgroep Hipgnosis.

De fotoreportage werd gedaan met twee kinderen, broer en zus Stefan en Samantha Gates. Het was een tijdrovend en frustrerend proces over een periode van tien dagen. Er werd ‘s morgensvroeg bij zonsopkomst en ‘s avonds bij zonsondergang gewerkt, om zodoende de juiste belichting te vangen. Dit lukte echter niet omdat het steeds bewolkt en regenachtig weer was. De zwart-wit foto’s werden daarna gekopieerd zodat het effect gecreëerd werd alsof er niet twee maar elf kinderen waren. De resultaten waren echter onbevredigend, maar enkele onbedoelde kleureffecten tijdens de postproductie zorgden uiteindelijk toch voor een geschikte hoes.

Volgend nummer staat niet op deze plaat maar op de voorgaande. Wel redelijk bekend deze “stairway to heaven”.

Februari zit er zowat op. Op naar maart en hopelijk de lente.

🙂

Fijne zaterdag gewenst.

🙂

Gewoon een foto van een pomp die ik nam woensdag nabij het woonzorgcenter waar mijn moeder verblijft.

Veel heb ik niet mede te delen behalve dat ik deze voormiddag Grote Muis naar het ziekenhuis breng. De dokter zal haar de uitslagen van de onderzoeken bespreken. Waarschijnlijk zal ze nadien een afspraak maken wat betreft een opname.

Het is nog niet zeker of ik haar terug naar huis zal brengen. Best mogelijk dat één van haar stiefdochters dit zal doen. Die zal bij haar blijven in het ziekenhuis.

Rest mij jullie een goede vrijdag te wensen en alvast fijn weekend.

🙂

Gisteren was ik op bezoek bij mijn moeder. Was ze afgelopen zondag nog goed bij de geestelijke pinken, nu was ze terug in haar eigen wereldje verdwaald. Toch was ze blij me te zien. Volgens haar was ze afgelopen nacht opgepakt door de politie wegens openbare dronkenschap. In feite grappig als je weet dat ze nooit alcohol gedronken heeft in haar lange leven. Om de haverklap riep ze naar verpleegsters of andere bewoners om te laten weten dat ik toch gekomen was. Bang dat ik haar door dat gedoe met de politie in de steek zou laten. Roddels die van haar ouders komen.

Een verpleegster kwam verse kleren klaarleggen voor de volgende dag. “Morgen ga je in bad” liet de dame weten terwijl ze de kleren uit de kas haalde. “Ik ga niet ! Ik doe geen zwempak of wat dan ook aan om tussen dat volk te gaan zitten” raasde mijn moeder. Gelukkig kon de verpleegster haar duidelijk maken dat het om haar te wassen was.

Net toen ik weer weg zou gaan kwam een medewerker vragen of moeder mee wou voor een assekruisje. Eerst drong de vraag niet tot haar door, maar dan weigerde ze categoriek. “Ik heb niet gelogen!” was haar antwoord.

Dit was dus een glimp uit de wondere en soms angstige wereld van mijn moeder.

Fijne donderdag.

🙂

’s Morgens om 7u 30 moest ik met Grote Muis bij ziekenhuis AZ Delta zijn. Ondanks dat ze honger had en dorst moest ze zich nuchter aanmelden voor enkele onderzoeken. Afspraak was dat ze zou bellen als ze weer naar huis mocht.

Rond de middag vroeg de vrouw van buurman ronny die nog steeds in het ziekenhuis ligt of ik even kon langskomen. Ze is zelf weinig redzaam ingevolge een trombose van enkele jaren terug. Ze had hulp nodig bij het opruimen van één en ander. Dat mag ze steeds vragen. Geen zwaar werk. De dag voordien had ik een andere buurvrouw geholpen enkele meubels terug op hun plaats te zetten na schilderwerken. Dat was andere koek.

Rond 14 u kreeg ik dan de oproep van Grote Muis om haar op te halen. Vrijdag wordt ze bij de dokter verwacht en zal ze meer te weten komen.

De foto hierboven nam ik toen ik met Eva op weg was in een buurt die meer en meer verkaveld wordt. Ik denk niet dat die gebouwen daar nog lang zullen blijven bestaan.

Dit was het dus voor gisteren dinsdag.

🙂

Tijdens mijn zwerfvuilronde valt het me meer en meer op dat bepaalde groepen mensen gebruik maken van andermans haag om daar hun afval in te deponneren. Meestal gaat het om blikken goedkoop bier dat ze in een suup hier in de buurt gekocht hebben. Zo’n dorst hebben ze dat ze niet kunnen wachten tot ze thuis komen om gezellig aan het bier te gaan.

Tijdens mijn ronde gisteren merkte ik de zak op de foto hierboven. Dat is geen zwerfvuil meer, maar sluikstorten waarop boetes staan. Die stond veilig tussen de struiken. Ook merkte ik dat iemand er zijn boterhammen achtergelaten had. Ideaal voer voor ongedierte. Ik heb de desbetreffende dienst bij stad hiervan op de hoogte gebracht. De stad mailde me terug dat dit private grond van de Lidl is. Niet voor stad of mooimakers om dit op te ruimen dus. Dat weet ik dan ook weer.

Mijn eindconclusie : Heel wat vervuilers gebruiken de hagen en struiken om er hun vuil achter te laten. In feite kan je die lui natuurliefhebbers noemen. *flauw, ik weet het*

Fijne dag.

🙂

Het begon al vroeg in de morgen. Met de prut nog in mijn ogen maakte Eva me er op attent dat er een ambulance in de straat stond bij de buren. Het bleek dat buurman Ronny weer eens flauw gevallen was. Ook had hij de voorbije nacht niet kunnen slapen door helse pijnen in de onderrug. Ik had allang in de mot dat hij er niet goed uitzag. Hopelijk is hij snel weer beter.

Even later Eva naar het station gebracht. Die wou even met de trein richting Kortrijk. Rond de middag zou ik ze dan terug ophalen aan het station.

Ik was nog maar net thuis of ik hoorde een bromfiets halt houden op onze oprit. Het was een man die ik ken van de pinkstergemeente. Ooit heeft hij een levitatie meegemaakt en is meegenomen door aliens. Hij zocht soelaas bij de Jehovah’s getuigen maar die stuurden hem wandelen. Al dan niet letterlijk dan.

In de namidda ben ik even langs geweest bij mijn moeder en daarna met Eva samen iets gaan drinken op het stationsplein. Eva bestelde een appelpunt en thee. Ik hield het bij cola zero.

Dit was een summiere samenvatting van mijn zondag.

Geniet van deze nieuwe week.

🙂