De dingen des levens !

Sedert deze maand ga ik dus op maandagavond weer karate trainen.
Het was al een hele tijd geleden dat ik zonder wapens trainde.
Met wapens is dus kobujutsu.

Om de twee weken mogen op maandag de lagere banden ouder dan twaalf met de hogere banden en volwassenen meedoen. Ook al trek ik me van de jeugd op vrijdag niets meer aan toch heb ik één van hen zover kunnen krijgen met mij mee te gaan gisteravond.
Toen ik hem thuis ging ophalen was hij op van de zenuwen, doodsbang dat hij zou afgaan als een gieter. Na de training was hij opgelucht. Hij verlangt al om binnen veertien dagen opnieuw mee te gaan. Zo zie je maar.

Deze morgen heb ik wat zitten werken aan de website van de club. Ook de flyer heb ik eens onder handen genomen, maar het resultaat vind ik maar niets. Daarom heb ik de hulp ingeroepen van een ander lid dat meer ervaring heeft met lay-outs etc.

Groetjes.

🙂

Het is 9 u in de morgen als ik samen met mijn moeder naar de auto stap.
Ik krijg een berichtje binnen op mijn GSM.
“Hoe is het nog met Lena ?” vraagt moeder terwijl ik doorstap en het berichtje lees.
“Ik krijg net een bericht van haar”.
Moeder kijkt argwanend.
“Laat je niet gaan bij haar hoor. Je hebt al genoeg problemen achter de rug !”
Hier reageer ik wijselijk niet op en lees het verder het berichtje. Lena vraagt of ik tussen 11 u en 11 u 30 met haar naar Sharon kan gaan. Daar liggen de oude spulletjes op mij te wachten die Sharon me beloofd heeft donderdag laatst. De dingen die nog bruikbaar zijn ga ik apart houden, klaar om aan asielzoekers uit te delen. De rest gaat naar het stort of de kringloop. Lees verder →

Gisterenavond had ik plots vrije tijd zat.
Dit ging dus zo :
Deze week had ik afgesproken met Kathy om samen met haar zoon een smartphone te gaan halen die hij voor een prikje op de kop had kunnen tikken via één of andere groep op Facebook. Eva wou ook mee daar zij die jongen van op de bus kent en hem al enige tijd niet meer gezien heeft. Mij goed, nog zo gezellig. Trouwens het adres was niet naast de deur, Poperinge om precies te zijn en tijdens de rit kunnen de jonge gasten wat bijpraten.

Terwijl ik gisteren na het werk op de fiets naar huis reed kreeg ik een bericht met de vraag of ik het nog niet vergeten was. Nee natuurlijk niet. Afspraken zijn afspraken.
Vlug wat gegeten, Eva opgetrommeld en in de auto. Eva stuurt een berichtje dat we op weg zijn om hen – dat zijn dus de jongen, zijn mama en zijn kleine zus – op te halen en dan door te rijden richting Poperinge. Enkele kilometers verder gaat mijn GSM. Ik laat Eva opnemen. Het is de mama van de jongen. Ze laat ons weten dat de “deal” niet doorgaat. Blijkbaar wilt het lief van de verkoper de telefoon zelf hebben en dus wordt die niet verkocht.

Gelukkig zijn we nog niet ver en zijn we vijf minuten later weer thuis.
Toen ik ’s avonds nog eens rondkeek op facebook zag ik dat zijn mama weer op zoek was naar een smartphone voor haar zoon. Hopelijk hebben ze nu meer geluk.

En dan nu de laatste werkdag en het is weer weekend.

Groetjes.

🙂

Gisteren had ik de late shift, ttz werken van 11 tot 19 u.
Het was een mooie dag en dat bracht veel volk op de been.
Voor vandaag en morgen geven ze hetzelfde weerbeeld.
Jammer dat ze voor het weekend een heel ander weerbeeld voorspellen.
Ik ben al een beetje begonnen met de tuin klaar te maken voor de winter.
In de regen zie ik snoeiwerk echt niet zitten.

Zwarte kat, de tafelschuimer die sinds lang in onze tuin woont, ligt er in ieder geval niet wakker van. Ongelooflijk hoe katten zo kunnen slapen zonder naar beneden te donderen.

Groetjes.

🙂

Vandaag zag ik in de bushalte enkele zitplaatsen waarvan de rugleuning op onprofessionele wijze losgemaakt waren. De rugleuningen lagen op de zitplaatsen.

Zo horen de zitplaatsen te zijn :

Na beraad met mijn chef werd besloten deze rugleuningen weg te nemen. Je weet maar nooit dat die junks beginnen te flippen en de rugleuningen op het hoofd van een voorbijganger laten landen. Een bad trip met andere woorden.
Geen idee hoe zwaar die dingen zijn nam ik er ene voorzichtig op. Groot was mijn verbazing toen ik het volgende zag :

Wat moet ik hier nu van denken ?
Dat ze tussen twee joints en een bommetje bladeren drogen ?
Ik deed dit vroeger door de bladeren tussen enkele telefoonboeken te stoppen.
Zo doen ze het nu ! Wie weet roken ze die dan ?
Onnozel ?

Groetjes.

🙂

Ik vermoed dat het iedereen wel eens overkomt dat je ergens een slogan of foto met daaronder een telefoonnummer ziet op de meest willekeurige plaatsen en dat je je afvraagt waar het in hemelsnaam over gaat. Lees verder →

Alle voorzorgen waren genomen om deze match in goede banen te leiden.
Je weet maar nooit dat de kippen van de buurvrouw bij het zien van dit voetbalgeweld een trauma oplopen en geen eieren meer leggen. Dan worden ze braadkippen en volgens hun psycholoog vinden ze dit vooruitzicht nogal penibel.

Lees verder →

Op 1 september openden de scholen hun poorten.
Alles gaat weer zijn gewone gang.
Kinderen op school, ouders aan het werk.
Zo zijn we weer even bezig.

Ook onze sportclub opende weer haar deuren.
Deuren daar we op drie verschillende locaties zitten.
De vrijdagavondtraining gaat nog steeds door in de sporthal van Rumbeke.
Voorlopig blijft dit even zo daar de nieuwbouw nog lang niet klaar is.
Nadat ik even gedag had gezegd in de sporthal reed ik door naar de werkzaamheden.
Zo ziet het er momenteel uit.
Niet iets dat binnen enkele weken klaar zal zijn.
Dus moeten we nog wat geduld oefenen.

Groetjes.

🙂