Doortje is binnen enkele weken jarig.
Dan wordt ze negen jaar.
Haar fietsje is te klein geworden en dus krijgt ze als verjaardagsgeschenk een nieuwe fiets.
De eerste fiets die ze test is precies wat ze zoekt, maar jammer genoeg is die iets te klein voor haar.
De verkoper legt uit dat zadel en stuur flink wat hoger kunnen, maar toch raad ik de fiets af.
Ik vind het kader te klein. Lees verder
Een stukje film tussendoor :
Dit jaar was er weer de tuin der lusten.
De blauwe kever was één van de attracties.
Verder waren er veel optredens en workshops.
Kortom er was weer voor groot en klein. Lees verder
Een stukje muziek tussendoor !
Met de blauwe kever hebben jullie vorig jaar reeds mogen kennis maken op deze blog.
Afgelopen weekend was hij terug in de Rodenbachstad alwaar hij opnieuw veel volk trok.
Wat was er te zien ?
Dit vroeg ik mij ook af en ging een kijkje nemen.
Groot was mijn verbazing er een echte zeemeermin aan te treffen.
De vrouwen waren gewaarschuwd dat ze goed op hun echtgenoot moesten letten,
daar de zeemeermin er niet voor terugdeinsde de mannen in haar val te lokken.
Tenslotte werd zij overmeesterd en meegenomen door een stoere bonk.
Einde van het verhaal.
Wat er precies aan de hand was en waarom de Kever terug ten tonele verscheen lezen jullie een volgende keer. Nog even schaapjes tellen dus.
Noot : volgens mij was het geen echte zeemeermin,
want ik ben nog nooit door een zeemeermin met een BH in de val gelokt !
Groetjes.
🙂
Ziezo, het weekend zit er weer eens op.
Het was een heel afwisselend weekend hier,
net zoals het weer : regen en zonneschijn.
Ik heb stof genoeg voor enkele logjes,
maar eerst moet alles uitgewerkt worden.
Ik ga het voor deze keer kort maken en sluit af met een foto die ik zaterdagavond genomen heb toen ik langs de velden van Westrozebeke passeerde.
En waarom er boven dit logje zo’n onnozele titel staat leg ik later wel uit.
Groetjes.
🙂
Geniet van het weekend en neemt u alvast dit verhaal ter hand mocht het regenen. Groetjes.
Het vertrek van nonkel Juul is nakende. Tante Martha heeft al zijn flanellen ondergoed gesteven vooraleer het in de valies te stoppen. Je weet maar nooit met die koude nachten aan de evenaar. Meneer den missionaris heeft haar verteld dat hij dan dicht tegen een negerin of twee moest kruipen om het toch een beetje warm te hebben. Dat wilt ze haar halve trouwboek besparen. Nu moeten de meiden nog eens goed geschrobd worden. Stel je voor, ze hebben het in hun kop gehaald om nog vlug eens circusacrobaat te spelen op het dak van het huis. Mieke is in de schoorsteen van de buren gevallen. Gelukkig was er alleen maar rookschade. Bieke daarentegen is in de mesthoop van dezelfde buren terecht gekomen. Ze was niet gewond maar de zeug die de buren normaal gezien in het najaar zouden slachten is van het verschieten doodgevallen. Dat roet konden ze nog…
View original post 505 woorden meer
Dag
dit is greet schrijvend
Vorige week was onze zoon jarig. 21. Behalve ja, mama ik mag nu gokken, en een paar maal samen de slappe lach krijgen niets te zeggen. Hij begint nu aan zijn derde en laatste jaar hogeschool. De privacy blijft.
Het is natuurlijk niet vanzelf gegaan die hulp ivm hem. Maar er waren 2, een gon-begeleidster en een thuisbegeleider.
Over die laatste kunnen wij nog kwaad worden: hij is wie hij is omdat hij zo intelligent is.
Die man heeft de zoon onderschat. Ja hoor je kan intelligent zijn, en asperger-bovengenmiddeld begaafd zijn. Hij kan om met zijn zus, met de pijn van zijn moeder, met zijn vader.
Hij gaat zelfs op bezoek bij zijn meme.
Sus en ik hem hebben leren opgroeien met Monty pyton en cowboy henk. Ook akkoord, wat er niet in zit kan je er niet uithalen, maar toch.
Als moeder, weet ik wat ik aan hem heb over de zorg over zijn zus
dat is een andere blog waard
mvg
Greet
Een “beeld van een beeld”, en dat 12 maanden lang. Het maakt niet uit waar de foto genomen is, of in welke omstandigheden, zolang het maar gaat om een foto van een object dat valt onder de categorie “beeldhouwkunst”. Het is uiteraard de bedoeling dat je de foto voorziet van wat beknopte uitleg. Je kunt eventueel ook kiezen voor een bepaald thema (bvb. religieuze beelden, abstract, voorkeur voor een bepaald materiaal enzovoort). Je bent ook vrij om te kiezen op welke dag je de foto plaatst, zolang het maar maandelijks gebeurt.
Deze keer een foto van het standbeeld dat vlak voor Eva’s school staat.
De school is naar deze heilige genoemd.
Geboren als Idesbald Van der Gracht werd hij kanunnik van de Sint-Walburgakerk (Veurne). Hij had een degelijke theologische en liturgische scholing genoten. Rond 1140 werd hij monnik in de jonge abdij van Onze-Lieve-Vrouw Ten Duinen te Koksijde. Hij kreeg er de functie van portier. Later werd hij cantor: hij organiseerde de liturgie en beheerde de liturgische boeken van de abdij. Toen abt Albero vertrok in 1155 uit de Duinenabdij, koos de gemeenschap Idesbald als derde abt. Onder zijn leiding kwam de abdij tot bloei; hij liet schepen bouwen om wol vanuit Engeland te importeren voor de lakennijverheid. In 1167 nam Idesbald ontslag als abt van de Duinenabdij. In datzelfde jaar overleed hij. Lees verder
Rond 14 u gaat men GSM. Een dame belt naar de zaak om te vragen of ze net als vorige week even langs mag komen met enkele fietsjes waarvan de banden dringend druk nodig hebben. Ik ken de organisatie daar Eva er als kleuter jarenlang therapie gevolgd heeft. Even checken bij de medewerkers of er tijd over is om deze klus te klaren. Er is tijd over en dus mag ik ze binnen een uur verwachten.
Een uur later hoor ik luide kinderstemmetjes de zaak naderen. Ik kijk naar buiten en zie een kleine groep kleuters met hun begeleiders voor de ingang van de zaak staan, ieder kind met een fietsje aan de hand. Ik ga naar hen toe en vraag of ze één voor één de zaak willen binnenkomen.De oudste van de drie dames herkent me meteen. Het is de psychologe. Waar is de tijd dat Eva bij haar kwam. Dat was ergens tussen 2000 en 2005.
Ik duid de plaats aan waar ze hun fietsje moeten plaatsen en waar ze moeten gaan staan om zo niets gevaarlijks te doen. Met al die fietsen rondom hen weet je maar nooit.
Een medewerker komt met de compressor en één voor één de bandjes worden van lucht voorzien. Tijdens het fietspompen leg ik uit wat er precies gebeurt en dan stellen de kindjes vragen. Telkens als de banden van een fiets in orde zijn mag het kindje dat er op rijdt er mee naar buiten. Daar wacht één van de begeleidster hen op.
Een jongen komt met zijn fiets terug. Het achterwiel draait niet lekker. Vlug met de fiets naar de werkplaats. De fiets wordt omhooggetrokken aan kabels zodat men makkelijk alles kan bekijken en repareren. De kinderen willen dit ook wel eens van dichtbij zien. Ze mogen van mij maar moeten elkaars handje vasthouden en een van hen moet aan de hand van een begeleidster. De fiets kan niet onmiddellijk hersteld worden. De fiets wordt terug op de grond gezet. Een begeleidster gaat voor de jongen een andere fiets halen. Het gebouw bevindt zich aan de andere kant van het station. Binnen vijf minuten zijn ze terug en kan de jongen toch fietsen.
Uitgelaten maken de kinderen rondjes op het stationsplein.
Dan is het tijd voor mij om verder te gaan met mijn werkzaamheden.
En ja, dat ben ik op die foto. Een medewerker heeft die gemaakt en ik ben zo vrij geweest deze even te gebruiken.
Groetjes.
🙂
De dingen des levens ! 