De dingen des levens !

Greet schrijft

Zo is mijn hoofd soms. Denken voor je iets kunt even formuleren.
Het betekent ook wel voor mij alles nakijken. Ja ik heb weer het contract over Eva nagelezen. En er waren echt waar 2 foutjes. Mijn hoofd is soms heel erg druk. Het betekent toch echt wel langetermijndenken. En ook dat alle papierwerk echt via mij gaat.

Het contract is goedgekeurd. De mensen die Eva zien begin ik ook echt te vertrouwen. Dit is ook voor mij moeilijk om iets te zeggen. Fr weet wel waarom. 1 november tot volgend jaar 30 november.

MVG

Onlangs vroeg buurman Ronny me of ik zijn tuinkabouters kon gebruiken. Anders zou hij ze wegdoen naar de kringloop of in het ergste geval het containerpark. Volgens hem voeren ze geen klop meer uit nu ze gesyndiceerd zijn bij de vakbond voor tuinkabouters.

Zoiets weggooien vind ik zonden en Eva houdt van kabouters in de tuin. Dus nam ik ze van buurman Ronny over. Of ze nu zullen beginnen schilderen en snoeien valt af te wachten. Eerst contact opnemen met hun vakbond. Ik wil niet beschuldigd worden illegaal werkvolk in huis te hebben.

Groetjes.

🙂

De dagen worden korter, deze maand zit er bijna op. Een passend nummer voor deze tijd van het jaar “Pet sematary” van de Ramones. Het titelnummer van de gelijknamige film van Stephen King die een groot fan was van deze groep.

Laat u dus niet afschrikken door allerlei soorten griezels deze week.

Groetjes.

🙂

Donderdagnamiddag was Eva druk bezig om de “Opstap” te versieren in functie van het komende Halloween. Ze mocht zich uitleven in de zaal. Spoken en geesten genoeg om de kleintjes bang te maken. 🙂

Achteraf kreeg ze lovende reacties en daar is ze best tevreden mee.

Wat Opstap precies is kan je hier te weten komen.

Geniet van deze vrijdag en het komende weekend.

Groetjes.

🙂

Dat het niet altijd kommer en kwel is bij de Muizen is een feit. Er zijn ook goede dingen die het vermelden waard zijn. Sedert vorige maand leert Kleine Muis op school bakken. Brood, taartjes enz. (vul zelf maar aan). Nu en dan brengt ze lekkers mee naar huis dat ze zelf gebakken heeft.

Deze week had ze een lekkere taart mee. Mama liet het zich smaken, maar er bleef over. Deze morgen belde Grote Muis me op met verzoek om samen naar de Aldi te gaan. Bij haar was alles op en de kasten dienden terug volgestopt te worden.

Nadat we alles uit mijn auto gehaald hadden en naar binnen gebracht kreeg ik een doos met daarin drie stukken taart. “Deze is voor jullie”. “Dank U wel!” Dat de drie punten niet lang te leven hadden kan je op de foto zien. Lekker was het in ieder geval.

Groetjes.

😉

Het is rond 17u30. Ik ben thuis, terug van het werk en leef me uit op de PC. Plots gaat de bel. Eerst denk ik dat het de verpleegster is die aan huis komt rond dit tijdstip voor Eva. Ik zie echter geen witte wagen voor de deur. “Het zal wel buurman Ronny zijn” denk ik terwijl ik ga openmaken.

Ik open de deur en voor mij staat een bejaard koppel, keurig gekleed en met laptop onder de arm van de man. “Oeps” gaat het door mijn hoofd. “Daar gaan we weer”. De man neemt het woord. De vrouw staat stil naast hem en zegt geen woord. In feite heeft ze precies geen uitdrukking op haar gezicht. Dan trekt de man mijn aandacht met zijn boodschap. Via links op zijn laptop of tablet toont hij me de bewijzen dat de wereld zal vergaan en dat sommigen onder ons het eeuwig leven zullen hebben. Over de anderen velgt God dan het laatste oordeel. Gelukkig heb ik ook weet over die dingen en kan ik hem van repliek geven.

Dit gesprek duurt zo’n 5 à 10 minuten. Binnen hoor ik iemand foeteren dat het koud wordt in huis en dat die voordeur dicht mag/moet. De man wilt nog iets zeggen maar dan draait zijn vrouw zich om zonder een woord te zeggen en gaat er vandoor. Met een klap sluit hij zijn laptop en loopt haar achterna. “Ze dementeert” laat hij me nog weten vooraleer uit het zicht te verdwijnen. De voordeur kan weer dicht. Iedereen tevreden ten huize van.

Groetjes.

🙂

De vaste lezers met goed geheugen en veel geduld herinneren zich waarschijnlijk nog de logs waarin ik het had over onze moestuin. Een moestuin die geen groot succes was aanvankelijk.

Op een bepaald moment kregen we van een buur een plantje waaraan volgens zijn zeggen komkommers zouden groeien. Nu ja, altijd beter dan niets. Dus wachtten we geduldig af.

Ik was die plant zowat vergeten. Het geloof dat daar iets eetbaars zou groeien was ik verloren. Totdat ik deze avond thuis kwam en de schaal op de keukentafel zag staan. Geen komkommers dus.

Nu beraadslagen wat we daarmee gaan doen. Enig idee iemand ? Er is geen prijs aan verbonden, dus laat je gaan.

Groetjes.

🙂