Nonkel Juul heeft op aandringen van zijn wuuf een oude vijf of zesdehandse zwartwit televisie gekocht van Berenger de overjaarse zakloper die er gratis de antenne bij gaf onder het mom “de zolder staat er toch vol van”. Nu moet hij met dat ding op een stoel staan in het midden van het koertje terwijl zijn wuuf tussen de sneeuw op het scherm de misviering en de processie zal volgen. Nu maar hopen dat het niet onweert want zo’n blikseminslag is niet goed voor de tikker als je op dat moment een TV antenne omhoog houdt. Net nu hij daar zo staat begeven zijn bretellen het voor de zoveelste keer. Dit maakt zo’n eventuele blikseminslag alleen maar hachelijker.
Ondanks de crisis is café Vlaanderen toch weer open. Met de lintmeter hebben de gemeenschapswachten uitgerekend wie waar moet zitten om zo de nodige afstand te houden. Opdat zijn costumers die afstand…
Toen wijlen de heer Joseph Verstraete eind jaren 50 van de vorige eeuw neerstreek tussen enkele boerhoven vlakbij het kanaal leek er geen vuiltje aan de lucht. Het vatenkot kon met zijn activiteiten van start gaan, namelijke het recycleren en terug verkopen van metalen olievaten. Het was heel kleinschallig maar die vaten vielen toch wel op tussen de varkens en koeien die de buurt bevolkten.
Enkele jaren later werden in de Schaapbruggestraat heel wat nieuwe huizen gebouwd en jonge gezinnen deden hun intrede. Na een tijdje viel het sommigen onder hen op dat het er niet altijd even fris rook De schuldige werd rap gevonden en een petitie werd gestart tegen het Vatenkot dat toen nog “Verstraete en zoon” heette. De inwoners vingen na heel wat heen en weer gepalaver bot.
We zijn nu zowat 60 jaar verder in de tijd en blijkbaar is er niet veel veranderd. Wel veranderd is dat de boerhoven verdwenen zijn. De industrie is er enorm toegenomen zodat je moeilijk nog van platteland kan praten. Tussen al die bedrijven in heeft een boer een stuk land verkocht en de koper heeft het verkaveld. Allemaal nieuwe woningen met jonge gezinnen. Nu protesteren die mensen ook tegen de reuk- en lawaaihinder. Een protest werd ingediend bij het stadsbestuur maar die heeft hen doorverwezen naar de hogere overheid.
Een kort filmpje genomen van de plaats waar ik vroeger gewoond heb met mijn ouders. Het landelijke is duidelijk verdwenen. Het witte huis zal ook moeten plaats maken. Helemaal op het einde zie je de verkaveling van waaruit nu klachten komen tegen enkele bedrijven in de buurt. In feite niets nieuws onder de zon.
Dat het begin jaren 60 daar kon stinken wist ik al van kort na mijn geboorte. Dat het daar nu volop industrie geworden is kan een klein kind en straathond zien. Hoe het mogelijk is dat na al die jaren de mentaliteit bij het leveren van vergunningen blijkbaar nog niet echt veranderd is , God of klein pierke mogen het weten.
Ik ben blij dat ik er al jaren weg ben. Geen haar op mijn hoofd die er aan zou denken daar ooit een huis te bewonen op die verkaveling. Maar ja, wie ben ik ?
Echt weer om wandelingen te maken is het momenteel niet bepaald. Deze middag met de auto in een hagelbui terechtgekomen net ik terug was van winkelen met mijn moeder. Het was precies of je met een stok op een blikken doos trommelt.
Toch lukte het me de afgelopen dagen om eens een kleine wandeling te maken tussen twee rukwinden door en onder een bewolkte hemel. De omgeving die ik uitkoos bevindt zich op de rand van de wijk Krottegem die ik vroeger wel eens genoemd heb hier op deze blog. Niet de meest mooie of aangename kant maar wel de moeite om eens foto’s van te nemen.
Gelijk zowat overal is er daar veel veranderd de afgelopen jaren. Oude fabrieksgebouwen verdwenen en nieuwbouw kwam in de plaats of de vrijgekomen grond ligt nog te wachten op een nieuwe bestemming. Een speelplelin en een picknickveld met op de achtergrond industrie, het doet me een beetje surrealistisch aan.
Ook hoorde ik onlangs het gerucht dat in één van de oude fabrieksgebouwen een moskee zou komen ter vervanging van de huidige die te klein geworden is. Blijkbaar weet het stadsbestuur van niets. Daar horen we nog over.
Tot zover deze rondleiding alhier. Als ik weer eens in de buurt ben ga ik nog enkele foto’s nemen.
Nee, die titel heeft niets te maken met de inhoud van mijn darmen of wat daaruit voortvloeit. (ahum!). Het heeft meer te maken met het weer. In een maand tijd hebben we zowal alle mogelijke types weer meegemaakt. Van min 10 tot bijna plus 20. Eerst liep ik als een eskimo rond en een week later in mijn bain de soleil. Je zo van minder het noorden kwijt geraken.
Met zo’n winderig weer is onzen Louis met geen stokken buiten te krijgen. Liever een knus plekje hier bij ons opzoeken om te mediteren zoals je kan zien op de foto. Laten we maar zijn voorbeeld volgen.
De coronamaatregelen zijn weer wat aangepast of zullen aangepast worden. Of dit voor ons een groot verschil zal maken is afwachten :
Heel wat mensen worden die lockdown en alles wat met corona van ver en dichtbij te maken heeft kotsbeu :
Er is nog van alles te doen rond die vaccins. Heel wat mensen zien zo’n prik echt niet zitten. En zo’n pas al helemaal niet !
Tenslotte rest de vraag of de mensen terug zonder zorgen op reis zullen kunnen. Daar zullen we wellicht meer over horen.
Lectrr geboren en getogen in Roeselare alsSteven Degryse is de man achter deze cartoons. Naast cartoonist is hij ook nog columnist en striptekenaar. In de vorige eeuw is hij jobstudent geweest bij Stadsbestuur Roeselare. In die functie heeft hij zijn lusten en talenten mogen botvieren op het toenmalige jeugdhuis Diezie. Begrijpelijk dat dit gebouw ondertussen met de grond gelijk gemaakt werd.
Het instrument is begin jaren 1960 ontwikkeld door de gebroeders Bradley uit Birmingham. Een mellotron produceert een kenmerkend, ietwat zwevend geluid. De mellotron werd veel gebruikt in de progressieve rock van de jaren 1970, alsook in kosmische elektronische muziek. De mellotron werd echter ook veel in mainstream-pop gebruikt, bijvoorbeeld in het intro van Strawberry Fields Forever van The Beatles, voor de strijkersklanken in Space Oddity van David Bowie en in Nights in White Satin van The Moody Blues.
Muziek vol mellotron en andere geluiden komt vandaag van Simon Dupree and the big sound met voor zover ik weet hun enige hit : “Kites”. Korte tijd maakte een zekere Reginald Dwight deel uit van de groep. Ra ra wie is deze grote onbekende ster ???
Teleurgesteld om te worden gezien als eendagsvlieg, die door hun label werden opgezadeld met het imago van popgroep in plaats van de soulband die ze altijd hadden willen zijn, werd de band in 1969 ontbonden. De Shulman broers richtten daarna de progressieve rockband Gentle Giant op.
Onlangs kreeg ik van mijn moeder enkele oude foto-albums mee naar huis. Altijd leuk om die te hebben. Op een rustige namiddag even doorbladeren en zich afvragen waar en hoe die foto’s er destijds gekomen zijn. Het verleden is op bepaalde vlakken een grijze mist in mijn hoofd.
Toen stootte ik op deze foto :
Deze foto werd genomen met de pensioenviering van de toenmalige stadsontvanger Denys. Dit op een sombere duistere watergietende weekdag eind maart 1984. Die dag herinner ik me nog goed want toen ik na het werk naar huis trok reed ik met mijn wagen langs het kanaal tot plots een steentje mijn voorruit verbrijzelde.
Samen met zijn vrouw zit het feestvarken als tweede van links aan tafel. In het midden het hoofd van de “verbroedering van het stadspersoneel” gevolgd door de man met gekruiste armen Burgemeester Denys (geen familie van het feestvarken) en uiterst rechts de stadssecretaris.
Achter hen staat het voltallig team van de stadsontvangerij/stadskas met uiterst rechts de nieuwe stadsontvanger die ondertussen ook al weer lang met pensioen is, maar wel springlevend toen ik hem op de dinsdagmarkt zag in deze coronadagen.
Allen die aan tafel zitten zijn ondertussen ergens hierboven net als de man staande derde van rechts. De feestzaal is ondertussen ook reeds lang met de grond gelijk gemaakt. 1984 is een tijdje geleden zie je ?
Of ik ook op deze foto sta ? Natuurlijk ! Wat dacht je ?
Het is nacht en volle maan. Op de koer achter het huis van Nonkel Juul en zijn wuuf is er een deur. Achter die deur staat de toiletpot of wat er nog van overblijft na die knal veroorzaakt door het eten van groenten die gas veroorzaken in de darmen. Plots begint er iets te borrelen in dienen pot. Een poot reikt uit het water in de pot. “We zijn er” laat een net niet menselijke stem weten. Uit het toilet kruipen enkele ratten met duikerspak en bijpassende duikbril en zwemvliezen. Netjes op een rij lopen ze over de koer naar het poortje. Na enkele sprongen richting klink krijgen ze die deur open en kiezen het pad dat naar het abattoir leidt. Daar bevinden zich de vaccins die onze regering uit Kazachstan ingevoerd heeft om ermee dat schapenvirus te bestrijden. Gezien hun meester professor Ratthenkoph zelf een eigen vaccin ontwikkeld heeft…
De dingen des levens ! 