Toen ik door de Weslaan reed op weg naar het wzc waar mijn moeder verblijft moest ik stoppen aan het rode verkeerslicht. Wie stond er te wachten op groen ? Klaar om het kruispunt over te steken ? Niemand minder dan de paashaas.
Jammer dat ik hem niet kon vragen waar hij naar op stap was. Waarschijnlijk zou hij het me toch niet verteld hebben wegens de wet op de privacy.
Of hij veilig de overkant bereikt heeft weet ik niet. Hopelijk is hij niet kleurenblind.
Verder wens ik jullie een fijne vrijdag. Bijna lang paasweekend.
De Egemse graffiti-artieste Julie ‘Djoels’ Bouckhuyt is sinds maandag aan de slag in Roeselare. Bakker Mathieu Bucsàn vroeg haar om de zijgevel van Patisserie Amande op de hoek van de Meenseheirweg en de Heilig-Hartstraat onder handen te nemen. De mural, die ruim 50 vierkante meter groot is, zet de LGBTQ+-gemeenschap in de kijker.
Toen ik dinsdagmorgen om brood ging bij de bakker in de buurt zag ik haar aan het werk. Het is indruwekkend om zien. Als het af is zal ik proberen om nog enkele foto’s te nemen. De mural is heel groot en de auto’s die er voor geparkeerd staan maken foto’s nemen niet makkelijker.
Buurman Ronny die hier over het algemeen nooit genoemd wordt, is een liefhebber van mooie beeldjes in zijn tuin. Dinsdagvoormiddag liet hij me zijn nieuwste aanwinst zien. Eerst dacht ik dat het een standbeeld van nonkel Juul betrof maar bij nader zicht bleek het om een andere komiek uit de oude doos te gaan.
Die heeft hij voor een spreekwoordelijke appel en een ei op de kop getikt in de kringwinkel. Nu is buurman op zoek naar het beeld van een jonge dame die naast den Charel zal plaats nemen. Ik ben benieuwd of hij zo’n beeld zal vinden.
Op het plein in de volksmond alhier gekend als het Sint Amandssplein staat een standbeeld ter ere van Albrecht Rodenbach (Roeselare, 27 oktober 1856 – aldaar, 23 juni 1880). Hij was een Vlaamse schrijver en dichter.
Vanaf het moment dat Rodenbach in 1876 naar de Katholieke Universiteit Leuven ging om rechten te studeren (in het Frans), begon hij met een andere jonge dichter, Pol de Mont, de idealen te promoten van een hernieuwd Vlaams bewustzijn onder de studenten. Hij verzette zich met name tegen het gebruik van het Frans in het onderwijs, terwijl de voertaal van de burgerbevolking Vlaams was. In 1880 overleed hij op 23-jarige leeftijd in zijn geboortestad aan tuberculose.
Onder meer door zijn vroegtijdige dood zou de “wonderknape” Rodenbach een mythische en inspirerende figuur worden naar wie later vaak werd verwezen. Vele generaties Vlamingen zagen in hem de dichtende “supervlaming”.
Wie meer wil weten over deze dichter moet hier maar even klikken. Of de paashaas zijn gedichten gelezen heeft heb ik niet kunnen achterhalen. Het is ook niet geweten of de paashaas kan lezen.
Volgende keer meer over mijn fietstochtjes door Roeselare centrum en omgeving.
Vlakbij het centrum staat er een enorm groot gebouw. Het staat al een tijdje leeg. Ooit was er daar een warenhuis in gevestigd, alhier gekend onder de naam “Grand Bazar”. Dit gebouw dateert van de jaren 60 van de vorige eeuw. Zo ook de start van den Grand Bazar. Daar leerde ik als klein manneke wat een roltrap is. Ook herinner ik me de de minirokjes die toen mode waren en opvielen op zo’n roltrap. Dat waren nog eens tijden.
De Grand Bazar verdween en in de plaats kwamen onder andere een gym en een vakbond. In de kelderverdieping een bowling. Het gebouw kreeg de naam “Zuidpand” naar de Zuidstraat waarin het gelegen is. De gym hield het niet lang vol.
Enkele jaren geleden werd beslist om het gebouw te slopen en er een wooncentrum genaamd “Mandelhof ” te bouwen. De bowling verplaatste zich naar de rand van de stad. Daar was ik enkele weken terug met Eva.
Enkele weken terug zijn de afbraakwerken begonnen. Weer verdwijnt er een bekend gebouw uit het zicht van de stad. Binnen enkele jaren is het stadscentrum volledig vernieuwd. Onherkenbaar voor mensen die er geruime tijd niet geweest zijn.
Cuby + Blizzards was een Nederlandse bluesband, afkomstig uit het Drentse Grolloo (toen Grollo geheten). De oorspronkelijke band werd geformeerd door Harry Muskee en bestond verder uit Eelco Gelling, Nico Schröder en Hans Kinds.
De band maakte in 1967 en 1968 tournees met Van Morrison, Eddie Boyd, John Mayall & The Bluesbreakers en Alexis Korner. Bekende nummers van de band waren Another day another road, Distant smile, Window of my eyes en Appleknockers Flophouse.
Na de opnamen voor de hit Distant Smile eind 1967 viel de band voor de eerste keer uiteen doordat Herman Brood gevangenisstraf moest ondergaan wegens het bezit van narcotica, en er meningsverschillen waren ontstaan tussen Muskee en Gelling over de toekomst van de band.
Na enkele incidenten die de band weinig goed deden, was de fut eruit. De ‘Zwolse’ leden stapten uit de band en in 1972 was het gedaan met de band. In 1974 organiseerde Nederpopzien nog een afscheidsconcert. Van de opnamen werd ook een lp uitgebracht. Joost den Draaijer zette met Muskee en Gelling de band Red White ’n Blue op die in 1975 een album uitbracht, maar dat werd geen commercieel succes. De naam werd weer gewijzigd in Cuby + Blizzards. Nadat Herman Brood zich weer bij de groep had aangesloten, kreeg deze weer wat roem. Maar na een korte tijd verlieten Brood en anderen de groep. Na het vertrek in 1977 van Eelco Gelling naar Golden Earring ging Harry Muskee verder onder de namen Harry Muskee Band, daarna The Muskee Gang en weer later Muskee.
Toen ik vrijdagnamiddag naar het centrum fietste kwam ik deze paashaas tegen. Zo te zien houdt ze Peegie gezelschap.
Peegie, de fictieve volkse figuur uit de boeken van Willem Denys, leefde op de Nieuwmarkt. Hij maakte het wel en het wee van de leurders van dichtbij mee.
Op een boogscheute van de eerbiedwaardige Sint-Michielstoren, naar het westen toe, wonen de Nieuwmarkters. De rest van Roeselare ligt langs de andere kant. Zij leven sinds eeuwen volgens ongeschreven geplogendheden en stijl. Zij kennen elkaar en als zij weten wie Tarzan en Tanite en Sissen zijn, volstaat dat. Zij zijn van oordeel dat daar eigenlijk niemand zaken mee heeft, zelfs de politiecommissaris en vooral de controleur niet.
Als je meer wilt lezen over Peegie en dat volkje moet je even hier klikken.
Wanneer ik even later over het stationsplein fietste kwam ik zijn collega tegen, collega van de witte paashaas wel te verstaan. Die ziet er heel kleurrijk uit.
Wie weet kom ik nog dergelijke hazen tegen tijdens het fietsen. Dan zet ik die dan hier te kijk.
Als het enigszins mogelijk is trek ik er met de fiets op uit. Ik woon betrekkelijk dicht bij het centrum en de stationsomgeving. Dus de auto heb ik dan niet nodig. Ook neem ik dan foto’s met de telefoon. Daarvan ga ik hier enkele tonen.
Hieronder zie je hoe ze nog steeds bezig zijn om het stadhuis af te breken. Op de achtergrond merk je de sint-Michielskerk.
Hier ben ik in de stationsbuurt. Er zou vanaf april doorgang zijn voor de auto’s maar daar heb ik tot op heden nog niets van gemerkt. Het is van maandag dat ik er was, dus kan het ondertussen wel. Het zou alleen tijdens de daluren zijn dat de auto’s daar mogen rijden.
Soms rijd ik via een fietspad dat mooi langs de spoorweg loopt. Op sommige plaatsen heb ik dan goed zicht op de hoge gebouwen langs de haven. Mooi is het zicht niet bepaald, maar toch vind ik het iets hebben.
Dit was het dus voor deze aflevering “foto’s van Roeselare”. Laat maar weten of ik zoiets meer mag posten.
Tijdens mijn fietstocht kwam ik in de buurt van Trax. Ik had gelezen over een mural als protest tegen de oorlog in Oekraïne en wou die eens van dichtbij bekijken. Natuurlijk een foto nemen voor hier op de blog.
De Ardooise graffiti-artieste Jolly ‘jonk.’ Ellegeest heeft een indrukwekkende mural geschilderd op de graffitimuur op de Traxsite in Roeselare. Ze liet zich voor het werk inspireren door de oorlog tussen Oekraïne en Rusland.
“De boodschap is vrij duidelijk”, vertelt Jolly. “Het is een ‘protestwerk’ dat vertelt dat er geen winnaars zijn in een oorlog, enkel verliezers. Ik maakte de mural voor de slachtoffers, namelijk de Oekraïense en Russische bevolking die niet om deze oorlog gevraag hebben.”
bron : Het Laatste Nieuws : voor het volledige artikel klik hier.
Iedereen heeft een rugzak. Oftewel: iedereen heeft vanalles meegemaakt in zijn of haar leven waardoor je nu bent wie je bent en doet hoe je doet.
Louis was 8 jaar jong/oud toen hij hier in oktober 2020 aankwam. Die zal dus ook een rugzak met zich meesleuren. Of dat de reden is dat hij regelmatig Eva’s rugzak in beslag neemt weten we niet. Hij lijkt er in ieder geval tot rust te komen telkens hij er op ligt.
