Na enkele slapeloze nachten vol spanning was het dan toch de grote dag voor Luc, voormalig blogger en destijds bekend van “Het blunderboek van Ollie”. In het voormalig onderkomen van meneer pastoor had hij een tentoonstelling over zijn omvangrijke verzameling stripalbums tot stand gebracht. Deze was te bezichtigen op zaterdag en zondag telkens van 14 tot 18 uur.
De tentoonstelling was op de bovenverdieping. Ik werd begroet door Luc die net met een rondleiding begonnen was. Zoals sommigen onder jullie zullen merken was ik niet de enige blogger die er op afgekomen was.
Vol passie vertelde Luc het ene na het andere verhaal en detail over de diverse strips. Bekende strips zoals ondermeer Suske en Wiske, Nero en Kuifje passeerden de revu. Deze werden afgewisseld met minder bekende tot zeg maar onbekende strips en hun geestelijke vader.
Na de rondleiding zakte ik af naar de zaal waar striptekenaar Jimmy Hostens zijn strips signeerde en verkocht. Sjoerd was er ook en samen hebben we nog wat zitten praten.
Het was een geslaagde namiddag. Een dikke proficiat voor Luc en blij kennis gemaakt te hebben met Sjoerd.
Alquin (spreek uit: ‘Elkwhin) was een Nederlandse popgroep uit Delft, die in de jaren zeventig bekendheid genoot met progressieve rock. In 2003 had de band een comeback in vrijwel ongewijzigde bezetting. Sindsdien zijn drie cd’s uitgebracht. In 2012 besloot de band voorlopig te stoppen met optredens.
Het eerste album van Alquin verscheen in 1972, en droeg de titel Marks. Deze elpee werd geproduceerd door Hans van Oosterhout (Supersister). Het jaar daarop bracht de groep Mountain Queen uit – geproduceerd door Derek Lawrence, onder meer producer van Deep Purple – en trad de band op op het Pinkpop festival. Van dat live-optreden is in 2005 het onbekende nummer A song to wake up a friend voor de verzamel-CD VPRO Nederpop 1968-1975 geselecteerd. De groep timmerde internationaal aan de weg met tournees in Engeland, Duitsland en Frankrijk.
Na The Mountain Queen en de buitenlandse tournees ontstond het verlangen naar een wat directere ‘rock’-feel in de muziek. Dat uitte zich in kortere nummers en het aantrekken van zanger Michel van Dijk in 1974. Saxofonist en parttime zanger Job Tarenskeen nam de drums over van Paul Weststrate. In deze samenstelling werd in 1975 het derde album opgenomen: Nobody Can Wait Forever. Het werd geproduceerd door Rodger Bain, bekend van Black Sabbath, Budgie en Barclay James Harvest. Paul Weststrate speelde nog wel mee op de meeste nummers van de plaat. Van dit album werd het nummer Wheelchair Groupie als single uitgebracht, wat het bekendste nummer van Alquin zou worden. Het stond in de Top 2000 van 2010 op positie 974. In Muziekkrant Oor werd Nobody Can Wait Forever later uitgeroepen tot een van de beste Nederlandse rockplaten van de jaren zeventig.
In 1976 volgde het album Best Kept Secret, waarop de muziek wat meer in de funk-richting gaat, die op dat moment erg in de mode was. Bassist Hein Mars was inmiddels opgevolgd door Jan Visser, afkomstig uit de George Baker Selection en Dizzy Man’s Band. Het album werd geproduceerd door Vic Smith en Alquin samen. Alquin bracht in dat jaar ook het livealbum On Tour uit dat een goede indruk geeft van de kracht van de band in die tijd. Een Amerikaanse tournee lag in het verschiet maar ging op het laatste moment niet door. De frustratie hierover liep zo hoog op dat de band het uiteindelijk voor gezien hield. In 1977 bracht platenmaatschappij Polydor nog de verzamel-elpee Crash! uit.
Dit was de laatste blog over Nederlandse rock. Volgende week nieuwe maand met nieuw onderwerp : Franse muziek.
Deze morgen was ik op het stationsplein om er een winkeltje te bezoeken waar vroeger het Fietspunt gevestigd was. Het fietspunt zit sedert 2018 op zijn huidige lokatie gelegen in het stationsgebouw.
Straks ga ik opnieuw richting stationsbuurt. Ten eerste om Eva er heen te brengen. Van daaruit gaat ze samen met een vriend er op uit. Ikzelf ga misschien een winkel in de Ardooisesteenweg bezoeken waar men halal voeding verkoopt, maar in ieder geval ga ik de tentoonstelling bezoeken van een vroegere blogger. Meer hierover binnenkort.
Op de foto zie je de werf naast het stationsplein waar men een torenhoog gebouw optrekt. Daarover ook meer in de nabije toekomst.
Vandaag was het weer eens een mooie lentedag. Ik werd weer eens gevraagd om het gras te komen maaien en wat onkruid te wieden. Het was er het weer voor.
Gisteren heb ik onze tuin maar eens onder handen genomen. Hier en daar groeien planten die ik ooit eens van een nicht van mijn moeder gekregen heb. Ik spreek dan begin jaren 90 van de vorige eeuw. Die nicht is enkele jaren geleden gestorven, maar de bloemen zijn er nog steeds.
In de late namiddag reed ik met de Muizen naar de Mac. Kleine Muis had een cake voor me die ze op school gebakken heeft. Die smaakt, kan ik je verzekeren.
Woensdag was “Buitenspeeldag“. Op zo’n dag worden er hier en daar activiteiten georganiseerd om de kinderen aan te moedigen buiten te spelen.
VOC Opstap was ook van de partij en hun activiteiten gingen door op het stationsplein. Eva was vrijwilligster om wat te helpen met Opstap en de kids.
Toen ik Eva op het einde van de namiddag ging ophalen bleek er niet overdreven veel volk op afgekomen te zijn. Zij die er wel waren amuseerden zich. In feite vind ik het een beetje gek dat de (lokale) overheid/overheden de kinderen moeten stimuleren om buiten te spelen. Dat het mooi weer was om buiten actief te zijn zal je wel beseffen.
Vandaag bezocht ik samen met Eva mijn moeder in het rusthuis van Westrozebeke. We gingen met haar even wandelen in de omgeving van het centrum. Ik duwde de rolstoel. Pas dan merk je hoe schots en scheef sommige voetpaden zijn. Het was maanden geleden dat ze nog eens buiten was en genoot van de wandeling.
De foto nam ik terwijl ik zat te wachten op Eva die een nieuw hoesje voor haar telefoon ging kopen in een winkel in de Ooststraat. Eens die klus geklaard reden we eerst naar huis en van daaruit dan naar Westrozebeke.
Geniet van de zon en de rust. Vandaag staat er niets op de planning behalve dat ik in de namiddag een bezoekje aan mijn moeder zal brengen in het verzorgingstehuis.
Hermanus (Herman) Brood (Zwolle, 5 november 1946 – Amsterdam, 11 juli 2001) was een Nederlandse zanger, kunstschilder, pianist, acteur en auteur. Brood onderscheidde zich door zijn kenmerkende zangstem en muzikale diversiteit. Hij werd met de door hem begeerde en bewust geëtaleerde zeer flamboyante levensstijl de Nederlandse belichaming van het hedonistische credo Sex, drugs & rock ‘n’ roll. Brood vertoonde uiteindelijk standaard ontwenningsverschijnselen zoals incontinentie, epilepsie en delirium tremens na jarenlang veelvuldig en overmatig amfetamine- en alcoholgebruik. Vier maanden voor zijn vijfenvijftigste verjaardag pleegde hij zelfmoord door, met een afscheidsbriefje op zak, van het dak van het Amsterdamse Hilton-hotel af te springen.
Voor jullie heb ik zijn bekendste hit van onder het stof gehaald : Saturday Night !
De paassfeer is volop aanwezig in het dorp. Gisteravond heeft nonkel Juul dit geilige feest volop gevierd in café Vlaanderen met in de ene hand een frisse pint en in zijn andere hand zijnen tweeloop om zo indruk te maken op de jonge deerne die op zijnen schoot zat en met open mond zijn wapen bewonderde.
Bij het naar huis komen in de vroege uurtjes zag hij een leeg kruisbeeld tegen de gevel van de kerk en wat verder een verward persoon die op een pispot zijn gevoeg deed. Vooraleer deze viespeuk goed en wel besefte wat er gebeurd was lag hij bewusteloos op zijnen rug tussen de brokstukken.
Een kruisbeeld in zo’n staat op Pasen kan natuurlijk niet, maar gelukkig waren Mieke en Alicia in de buurt. Zij hadden zich net te goed gedaan aan de chocolade eitjes die zij uit de kont van de paashaas gepeuterd hadden. De paashaas zelf kon na deze pijnlijke behandeling nog niet goed op zijn poten staan en voor hij het goed en wel besefte waren de lieve meiden bezig hem met volle overgave aan het kruis te nagelen. Kwestie dat de lege plek opnieuw ingenomen is. De meeste mensen kennen toch het verschil niet meer tussen God en Paashaas tegenwoordig.
Toen tante Martha het resultaat zag kon zij er als devote katholieke niet mee lachen. Ze nam haar mattenklopper ter hand en achtervolgde ze de heel hard weglopende meiden om hun billen op te warmen en hun christelijke bagage terug op te frissen. Ondertussen lag nonkel Juul te recupereren van al dat Pasen- en ander gefeest in de varkensstal van boer Floris.
Groetjes en geniet met mate tijdens deze paasdagen.
We beginnen met nog eens een foto van de mural bij de warme bakker.
Ook eens een blik werpen in de tuin van de buurman. Elvis mist zijn rechterarm. Waarschijnlijk daardoor dat hij er nog grijs uitziet.
Tijdens een workshop heeft Eva happy stones gemaakt. Deze bracht ze mee naar huis. Idealiter laat je deze ergens achter zodat hij makkelijk door iemand anders gevonden kan worden. Wat is het idee achter een Happy Stone? Het doel is dat deze kleurrijke stenen ‘op reis’ gaan, zo worden steeds nieuwe vinders blij gemaakt als ze een Happy Stone kunnen vinden
Even een blik werpen in onze tuin.
Tenslotte zag ik dat de paashaas nog steeds de straat niet overgestoken heeft.
