De dingen des levens !

Zondagavond belde er iemand aan. Het was een medewerker van de Watergroep. Hij liet ons weten dat we voor de rest van de avond en een deel van de volgende zonder water zouden zitten; Blijkbaar is er een groot lek.

Deze voormiddag ben ik even wezen kijken naar de werkzaamheden. Ze waren met man en macht bezig. Volgens buurman Ronny liep het water zondagavond gelijk een beek over de straat. Een serieus lek met andere woorden.

Voorlopig is het hier behelpen met regenwater. Hopelijk is het probleem deze namiddag/avond opgelost.

UPDATE : We hebben terug water. Problemen opgelost.

Groetjes.

🙂

Rush was een Canadese progressieve rockband, bestaande uit Geddy Lee (zang, bas en toetsen), Alex Lifeson (gitaar, zang) en tot in 2018 Neil Peart (drums), die op 7 januari 2020 overleed.

Toen in 1974 het titelloze debuutalbum verscheen bestond de band uit zanger/bassist Lee, gitarist Lifeson en drummer John Rutsey. Nadat Rutsey nog hetzelfde jaar de groep verlaat wordt Neil Peart aangenomen als vervanger. Hij wordt de belangrijkste tekstschrijver en zorgt voor meer diepgaande teksten dan daarvoor. Waren er op de eerste LP nog invloeden van onder andere Led Zeppelin, vanaf hun tweede gaan ze richting prog-rock.

Tom Sawyer verscheen op het album Moving Pictures uit 1981. Het wordt beschouwd als een van de belangrijkste nummers van Rush.

Het nummer is geschreven door Geddy Lee, Neil Peart en Alex Lifeson in samenwerking met Pye Dubois van de band Max Webster, deze schreef later ook mee aan de nummers “Force Ten”, “Between Sun and Moon” en “Test for Echo”.

Muziek op zondag zit er weer op. Alvast een fijne dag gewenst.

Groetjes.

🙂

Het was een tijdje geleden dat Kesha de beruchte buurtkat nog eens in onze tuin langskwam. Sedert Louis de plak zwaait is dat niet zo evident meer om zomaar even de tuin te betreden. Gelukkig was Louis binnen aan het slapen.

Voor allen een fijne zaterdag gewenst.

Groetjes.

🙂

Ook onze ouders gingen naar school. De meesten gingen tot ze oud genoeg waren om naar de fabriek te trekken. Deze schoolfoto werd volgens mij begin jaren 40 van de vorige eeuw genomen. Begin van den oorlog dus.

Mijn moeder meen ik te herkennen zittende op een stoel of bank tweede rechts van de non.

Ja, ik amuseer me met deze oude foto’s. Ze geven een tijdsbeeld weer dat redelijk ver achter ons ligt. Tijden veranderen nu eenmaal en de tijd vliegt.

Groetjes.

🙂

Afgelopen dagen heb ik nu en dan eens in de oude foto’s zitten snuisteren. Voor het logje van heden heb ik enkele foto’s van mijn moeder uitgekozen.

Hieronder zie je ze in een wegel dat leidde naar het huis van nonkel Juul en tante Martha. Tante was tevens haar doopmeter. Aan de overkant van de straat had je café Transvaal en een beetje verder café Vlaanderen.

Hier zie je haar een peuter voortduwen. Wie de kleine is weet ik niet, maar vond het wel een leuke foto om te delen.

Volgende keer meer van dat.

Groetjes.

🙂

Maak ik op een doordeweekse dag een logje over mijn moeder en een oude bekende die samen een kamer delen in het ziekenhuis wordt dit log door datzelfde ziekenhuis opgemerkt. Met mijn toestemming en die van de familie van de andere dame mag dat ziekenhuis dit heuglijk nieuws op hun sociale media plaatsen ttz. Instagram en Facebook.

Vervolgens wordt het artikel op Facebook opgemerkt door een journaliste van Het Laatste Nieuws. Die wilt er een artikel aan wijden in de krant. Weer onze toestemming gegeven.

Goed nieuws is blijkbaar een must in deze tijden van corona.

Mvg

🙂

Zoals ik reeds zaterdag schreef heb ik pakken oude foto’s gevonden bij mijn moeder’s huis. Die zal ik allemaal bekijken en zien of er leuke tussen zitten die ik hier dan kan posten. Die oude foto’s geven een mooi tijdsbeeld. Denk maar aan de kleren en de vervoermiddelen uit die tijd.

Vandaag een foto van een oom en tante van mij en hun gezin. Hij was de tweede oudste uit een gezin van zeven. Mijn vader – zijn broer dus – is de derde op rij. Aan de leeftijd van de jongen op de auto kan ik afleiden dat de foto ergens rond 1955 moet genomen zijn. Mijn tante was afkomstig uit Dordrecht. Ze hebben elkaar tijdens den oorlog leren kennen wist men mij ooit te vertellen. Oom en tante zijn in de jaren 80 overleden. De kinderen leven nog. Met de jongen die ondertussen ook met pensioen is heb ik nog contact. Mijn moeder is zijn doopmeter. Hij belt regelmatig om te informeren hoe het met moeder gesteld is.

De kleur op de foto heb ik via deze link verkregen.

Groetjes.

Steve Winwood is een Brits muzikant die vooral bekend werd om zijn spel op het hammondorgel. Daarnaast is hij gitarist en zanger.

Winwood werd op zijn vijftiende lid van The Spencer Davis Group, die hits had als “Keep On Runnin”, “Gimme Some Lovin” en “I’m a Man”.

In 1967 richtte hij de band Traffic op. In 1969 maakte Winwood deel uit van de groep Blind Faith. Vervolgens kwam Traffic weer bij elkaar. Na artistieke meningsverschillen viel Traffic midden jaren 70 uit elkaar.

Winwood nam in 1977 zijn eerste soloalbum op. Daarna volgden Arc Of A Diver (1980), Talking Back To The Night (1982) en Back In The High Life (1986).

Drie nummers uit de omvangrijke loopbaan van den Steve. Deze aflevering van “muziek op zondag” zit er weer op.

Groetjes en geniet de dag.

🙂

In afwachting dat mijn moeder naar een “woon-zorgcenter” kan verhuizen heb ik alvast één en ander in haar huis opgeruimd. Terwijl ik zo bezig was stootte ik op een pak oude foto’s al dan niet in een album verzameld.

De foto die ik voor deze blog uitgekozen heb is van mijn grootouders samen met mijn moeder. Zo te zien is mijn moeder daar ongeveer een jaar of twee. Daar ze in 1933 geboren is zal die foto uit 1935 zijn. Een tijdje geleden dus.

Ik ga verder snuisteren in die stapel foto’s en er nu en dan enkele hier posten. Hopelijk is er bij jullie interesse hiervoor.

Groetjes.

🙂