Nu de lente uiteindelijk toch gekomen is kunnen we van de zon en aangename temperaturen genieten. Dat heb ik ook gedaan.
Vandaag 2de pinksterdag ofte pinkstermaandag. Traditioneel is er dan kermis op het stationsplein. Wie weet ga ik even langs deze namiddag al dan niet voor een frisse drink en vette hap.
Op Pinksteren zelf zijn we even langs geweest bij mijn moeder in het WZC. Zij wacht nog steeds op haar vader. Ze vreest dat hij in de bak zit. Voor welk delict weet ik niet. Ik heb maar gezegd dat hij waarschijnlijk bij nonkel Juul is.
Wat dit lang weekend verder nogal zal brengen zien we wel.
Nu en dan maak ik de buurt onveilig als “mooimaker”. Regelmatig moet het zwerfvuil eens opgeruimd worden en soms is dat veel. Zo is er hier vlakbij een tijdelijke bushalte opgetrokken. Dit omdat er een omleiding is door werkzaamheden in een straat nabij het Sterrebos.
Op zich is dit niet bepaald een onderwerp voor een blogpost, maar als je de volgende foto bekijkt begrijp je waar ik naartoe wil met dit schrijven :
Van het wachten op de bus krijgt men blijkbaar dorst. Dus blikje open, drinken en als het leeg is werp met het dan maar op de grond.
Na enkele rondjes hier in de buurt heb ik twee volle zakken. De blauwe met plastiek en metaal ofte flesjes en blikjes. De witte met het overige restafval. Medewerkers van de technische dienst van stad halen die dan op nadat ik een mailtje gestuurd heb.
We staan weer voor een – verlengd – weekend. De weergoden beloven mooi weer te bezorgen.
Schreef ik deze week dat ik in het midden van de nacht een mij onbekende dame huiswaarts voerde nadat ze onderuit gegaan was na feesten ter gelegenheid van een eerste communie. Op het einde van de rit had ik via messenger haar zus die op uit bed gebeld had beloofd deze week even langs te komen. Dit heb ik dus gisteren gedaan nadat ik Eva afgezet had bij VOC Opstap.
Met haar man/vriend of wat dan ook had ik heel wat na te praten. We hebben namelijk lang samengewerkt in het fietspunt. Die had pas de volgende morgen vernomen dat ik opgeroepen was door zijn geliefde . Hij was reeds in bed en hem wakker maken met het percentage alcohol in zijn lijf was geen optie. Laat staan dat hij met de auto zou rijden. De dame die ik opgehaald had was gevallen met haar fiets. Vandaar de schaarwonden. Dat ze de volgende dag niet op haar werk geraakt is zal niemand verbazen. Een andere dame was ook gevallen en afgevoerd naar de spoed. Die had onderweg de auto ondergekotst. Gelukkig is mij dit gespaard gebleven.
Een communie of lentefeest zou een feest voor de kinderen moeten zijn, maar blijkbaar is het voor vele grote mensen een reden te meer om flink te vreten en te zuipen. Daar ben ik niet jaloers van. Laat mij maar ver weg van dergelijke “feesten”.
Toen ik weer vertrok werd ik nogmaals door de vrouw des huizes bedankt voor wat ik voor haar zus gedaan heb.
Sedert zaterdag hebben wij een nieuwkomer in onze tuin. Veel meer dan daar zitten en indien mogelijk genieten van de zon doet het vreemde wezen niet. Het lijkt er niet op dat hij van zin is om de handen uit de mouwen te steken, want mouwen heeft hij niet. Veel hulp in de tuin zal ik dan maar niet van hem of haar verwachten. Het kan natuurlijk ook dat de persoon in kwestie genderneutraal is.
Zondagavond 23U30, ik slaap net. Mijn telefoon naast me. Iemand belt me op. Ik schiet wakker. Als iemand me op dit uur belt moet hij of zij wel een goede reden hebben. Het is de vriendin/vrouw (weet ik veel) van een vroegere collega van het Fietspunt. Haar zus is tijdens een communiefeest lelijk ten val gekomen en afgevoerd met de ambulance naar de spoed. Nu heeft zij niemand om haar terug naar huis te brengen. Of ik wil ? Geen taxibedrijf of andere kennissen heeft ze kunnen bereiken. Ik moet even nadenken. Eerste wat mij te binnen schiet is “neen” zeggen, maar ik ben nu toch klaarwakker. Ik besluit het toch te doen. Vlug mijn pijama uittrekken, maar dan besef ik dat de videochat nog aan is. Now ja veel verkeerds zal de dame aan de andere kant van de “lijn” wel niet gezien hebben.
Even later rijdt ik AZ Delta op. Een dame met krukken zit in het donker me op te wachten. Wantrouwig komt ze mankend dichterbij. Of ik het ben die haar zus opgetrommeld heeft. Ik neem de krukken terwijl ze zuchtend naast me komt zitten. Een kort rokje van waaruit enkele stevige benen komen is het bewijs dat ze van een feest komt. “Ik ben pas één week aan het werk en nu dit” begint ze. “Ik zal alles doen om morgen aan het werk te gaan”. “Wat voor werk doe je ?” vraag ik. “Poetsvrouw” is het antwoord. “Mijn vriend zal boos zijn als hij me zo ziet. Hij zal zeggen dat ik teveel gedronken heb. Wees eerlijk : klink ik nu als iemand die teveel gedronken heeft ?” “Zo zie ik je niet aan het werk” reageer ik. De dam zucht opnieuw. “Ik zal wel moeten. Mijn baas zal denken dat ik het expres gedaan heb. Ik ben nog maar één week in dienst en nu dit”.
Terwijl ik haar naar haar huis rijd blijft ze mopperen en zuchten. Nu en dan een sms. Even later stop ik voor haar appartement. “Bedankt voor je hulp”. De mij onbekende dame stapt uit en ik zie haar blanke benen in het duister verdwijnen. Haar zus die me opbelde heeft gevraagd of ik even langs wil komen deze week.”Het is tijden geleden dat we je nog eens gezien hebben”. Tijd vliegt inderdaad. Vlug naar huis en proberen weer in slaap te geraken.
Samen met een buurvrouw gebruikt Grote Muis haar garage als opslagplaats van “Het Goede Doel” een vereniging die spullen voor mensen in nood verzamelt. Dozen kleren lagen er tot voor kort opgestapeld. Terwijl Grote Muis in het ziekenhuis verblijft heeft de buurvrouw met goedkeuring van GM alle kleren die verouderd of gewoon niet bruikbaar zijn in zakken gestopt. Daar zij niet over een auto beschikt belde ze mij vrijdag op met de vraag of ik die zakken kleren naar de container wou brengen.
Nadat ik Eva in het centrum afgezet had reed ik naar de dame. Samen stopten we alle zakken (zo’n stuk of tien) in de auto en reed ik er mee naar zo’n container waar je kleren en schoenen kan in deponeren. De foto’s die ik hier post heb ik ook naar GM gestuurd. Zij was tevreden met wat de buurvrouw en ik gedaan hebben.
Binnenkort gaat buurvrouw verder met opruimen. Ze weet dat ik wil helpen met wegbrengen naar het containerpark. GM zal haar garage niet meer herkennen als ze weer thuis is.
De dingen des levens ! 