De dingen des levens !

https://flic.kr/p/FJ5tjv

Maandag kreeg Eva te horen dat ze niet langer mocht verblijven op de PAAZ.
(PAAZ staat voor Psychiatrische afdeling algemeen ziekenhuis)
Vanaf dan kon ze wel nog dagelijks naar de therapie komen, maar niet meer overnachten op de afdeling. Kortom : iedere dag naar huis om te slapen en ’s morgens er weer naartoe.
Maandagavond leek dit goed te gaan, maar dinsdag staken de problemen hun kop op.
Tegen het vallen van de avond begon ze onrustig te worden en wou terug naar het ziekenhuis. We belden naar de afdeling om te weten wat de mogelijkheden waren en daar lieten ze ons weten dat dit via de spoed moet gebeuren. Zo gezegd zo gedaan. Gelukkig had ze nog niet alles uitgepakt zodat we ons niet veel later reeds konden aanmelden.

Na wat heen en weer geloop en gebel met de arts die haar behandelt liet men ons weten dat “dit niet volgens de afspraak was met de dokter”. Er was afgesproken dat ze thuis zou slapen, dus moest ze maar een inspanning doen. Gebroken ging ze naast mij terug naar de auto. Wij terug naar  huis. Een slaapmiddel deed de rest.

Deze voormiddag belde ze me op van uit de PAAZ dat ze deze namiddag naar het ziekenhuis in Menen kon. Goed nieuws dus !
Vooraleer naar Menen te vertrekken moest ze eerst nog even langs bij een gynaecoloog. Blijkbaar verstoren de medicatie haar maandelijks ritme. Dat zoiets kan daar had ik geen benul van, maar ik ben nu ook eenmaal een man. 🙂

Rond 14 u 30 arriveerden we in Menen. Het onthaal in de kliniek viel mee. Eva kreeg alle nodige aandacht en mocht vragen stellen indien nodig. Het lijkt me een ideale omgeving om tot rust te komen en dat is wat ze nodig heeft.

Nu afwachten hoe het verder met haar gaat.

Groetjes.

🙂

Vandaag verwelkom ik volger nr. 300 en meteen ook allen die de laatste weken en maanden deze blog zijn beginnen volgen.
Natuurlijk vergeet ik ook de oude garde niet waarvan sommigen me nog kennen van toen ik bij blogger startte. De tijd vliegt.
Een groot succes is deze blog volgens mensen die het bij statistieken houden nooit geweest maar dat hoeft niet ook. Ik ben al tevreden met mijn schare blogvrienden en volgers. Ook met deze die hier regelmatig langskomen maar niets laten merken.

Zolang Greet en ik hier ons ei kwijt kunnen en er mensen zijn die dit lezen en ook reageren gaan we verder zoals we de laatste jaren bezig zijn.

Groetjes !

🙂

Greet schrijft
Vrijdag was het 10 jaar geleden dat de opa van onze kinderen overleden is.
Voor oma ben ik naar een herdenkendingsmis geweest.
De zoon gaat mee naar een uitgebreider familieherdenkingsdienst in mei.

Maandag zei iemand aan mij dat ik een expert ben ivm autisme, en waarom help je geen mensen ermee?

Expert, misschien wel, met opgegroeid te zijn onder die opa en  te zien dat zijn oudste  kleinzoon is uitgegroeid tot een mens die op hem lijkt. Dat ligt niet enkel aan de genen, ook zijn vader is toch voor minstens de helft verantwoordelijk geweest dat onze zoon zo goed opgegroeid is. Die is dus een Asperger, die heel intelligent is en zijn weg door het leven wel weet te maken.

Verder leef ik met 2.5 ass-mensen. 1.5 leven evengoed met mij, pijnpatient. En ik weet dat dat niet plezant is.

Die ene persoon over wie het hier allemaal draait, wel alles komt terug op ons, als ouders.

Hallo, met de mama van… is bijna een stopwoord geworden van mij. De wachtlijsten nemen er maar weer bij. Dat is de reden waarom ik mij niet sterk genoeg voel om andere mensen te helpen. En pijnrevalidatie echt wel.

0.5 mag je raden.

mvg Greet en het konijn. Ik mocht het aaien vandaag

Greet schrijft
Ja dochter is nog altijd in het ziekenhuis.

Na alles en iedereen die haar kennen en begeleiden voor de opname, was ze echt niet goed.
Opname, oh ja wij weten echt wel dat een opname in een PAAZ afdeling niet de juiste opvang biedt.
En dan krijg je een verslag, gebaseerd op 1 , ja 1 gesprek met ons samen: MOEDER SPANT VADER VOOR HAAR KAR EN WIJ GEBRUIKEN DE PAAZ ALS KINDEROPPAS Wel nogmaals GRRR.

Dat vader 3 van de laatste 4 weken ziek is van de stress ?

Ze staat op de wachtlijst voor een psychiatrische opname. ECHT WAAR het is hier niet te leven met haar, en wij doen dat maar voor ons PlEZIER
Het ene wat wij vragen: langdurige psychische opname, waar ze, naast het al 15- jaar bekende ASS ook een keer langdurig nagezien wordt van andere zgn aandoeningen.
13- jaar psychoses, al gepasseerd bi-polair, haan-gedrag of zoiets. Medicijnen heeft ze nodig.

Na het konijn, de cavia, de hond? Wat dierenasiel moeten wij nog worden?

Ja hoor Deze blog mag vader dan opvrolijken over haar dieren
+ niet is leuk
Het konijn heeft nu tenminste z’n juiste plaats.

Ikzelf hoop dan ook nog een keer te mogen denken aan mijn schouder.
En de zoon is hier ook nog altijd.

Allez een zoveelste teleurstelling in een psychiater en wachtlijsten
niet mvg van Greet, wel van het konijn